Ewa Galusińska mierzy się z tą materią osobiście – z kobiecą wrażliwością, buntem, kruchością i siłą pulsującymi w słowach Nosowskiej. Wchodzi w nie bez dystansu i bez dekoracyjności, traktując je jako przestrzeń konfrontacji z własnym doświadczeniem, pamięcią i tym, co niewypowiedziane. Jednocześnie pozostawia miejsce na subtelny uśmiech – ten, który pojawia się wtedy, gdy rozpoznajemy w sobie absurd codziennych dramatów.
To teatralny dialog pulsujący rytmem codziennych paradoksów. Jest w nim miejsce na czułość i autoironię, na moment zawahania i na śmiech, który przychodzi niepostrzeżenie. Surowy, prawdziwy, momentami przewrotny – nie daje gotowych odpowiedzi, ale zostawia ślad.
scenariusz: Ewa Galusińska
opieka reżyserska: Łukasz Czuj
konsultacje dramaturgiczne: Robert Urbański
muzycy na żywo: Remigiusz Hadka, Michał Sosna