widz_trębicki(nie)poleca: „Falstaff”

“Falstaff” w ujęciu Giuseppe Verdiego to dzieło szczególne — komediowe, przewrotne, a przy tym podszyte melancholią człowieka, który doskonale wie, że jego czas powoli dobiega końca. Bohater, choć u schyłku życia, nie traci apetytu ani na przyjemności, ani na finansowe kalkulacje; jego energia życiowa wybrzmiewa tu z ironicznym wdziękiem i autoświadomością.

Najnowsza realizacja w Teatru Wielkiego w Warszawie, będąca zwieńczeniem pracy zawodowej Marka Weissa, okazuje się spektaklem dopracowanym zarówno wizualnie, jak i dramaturgicznie. Scenografia autorstwa Wiesława Olko imponuje rozmachem i detalem — pierwszy akt rozgrywa się w luksusowym, niemal dekadenckim klubie dla gentlemanów, gdzie czerwone kanapy, marmurowe kolumny i dyskretna erotyka budują świat przesytu i hedonizmu. Szczególnie intrygujący pozostaje „drugi plan” — pulsujący życiem, pełen nieustannych, choć niesłyszalnych rozmów, które zdają się nadawać scenie dodatkowej autentyczności. To właśnie takie detale świadczą o reżyserskiej precyzji i wyobraźni.

W kolejnych aktach Weiss z powodzeniem balansuje między komizmem a symboliczną metaforą. Wprowadzenie swojskiego, wręcz groteskowego kontenera na śmieci w eleganckiej przestrzeni prywatnego domu działa jak celowy dysonans, który podkreśla farsowy charakter intrygi. Finał natomiast — rozgrywany w baśniowej scenerii z udziałem diabłów, anielic i nimf — przynosi obraz śmierci podszytej fantazją i teatralną umownością. Na szczególne uznanie zasługuje udział młodych tancerzy, którzy wnoszą do tej wizji świeżość i lekkość.

Warstwa muzyczna stoi na wysokim poziomie, choć niepozbawiona drobnych niedoskonałości. Patryk Fournillier prowadzi orkiestrę z wyczuciem dynamiki i narracji, jednak momentami — zwłaszcza w partiach blachy — pojawiają się nieznaczne rozminięcia ze śpiewakami. Nie burzy to jednak ogólnego odbioru, który pozostaje bardzo satysfakcjonujący.