O spektaklu „jaśniej! gwiazda, która nie chciała być pierwsza” Mariusza Gołosza w reż. Roberta Drobniucha w Teatrze Lalek Guliwer w Warszawie pisze Beata Kośmider.
fot. Marek Zimakiewicz / Teatr Guliwer
W mikołajki w Teatrze Lalek Guliwer – premierą „jaśniej! gwiazda, która nie chciała być pierwsza” – rozpoczęło się wielkie odliczanie do Świąt. A co, jeśli w Wigilię nie ujrzymy pierwszej gwiazdki?
Fabuła jest nieskomplikowana, a przekaz łatwy do odczytania. Postrzegam to jako zaletę, bo w grudniowej atmosferze nie czas na zawoalowane komunikaty. W gwiezdnej społeczności wybrano tę, która w tym roku będzie pierwszą gwiazdką i zaświeci najjaśniej. Tymczasem zwyciężczyni (w tej roli Julia Rotter), której rodzina pęka z dumy, wcale nie chce być pierwsza. Jednak – nie chcąc zawieść bliskich – sumiennie przygotowuje się do wigilijnego wieczoru, by dać z siebie wszystko. A przecież wiadomo, że gdy staramy się ponad siły, może dopaść nas wypalenie… Ale czy Święta mogą się odbyć bez pierwszej gwiazdki?
Aleksandra Starzyńska – autorka scenografii i kostiumów – ubrała bohaterów w intensywne kolory, a srebrzystymi dekoracjami stworzyła kosmiczny kadr, który ożywa dzięki światłom w reżyserii Prota Jarnuszkiewicza. Przestrzeń w głębi sceny przeznaczono dla muzycznego zespołu, w którego skład weszli znani stałym bywalcom Guliwera aktorzy: Katarzyna Brzozowska (gitara basowa), Honorata Królikiewicz (instrument klawiszowy), Tomasz Kowol (gitara elektryczna) i Adam Wnuczko (perkusja). Muzyka Radka Łukasiewicza, wykonywana na żywo, niewątpliwie wzbogaca spektakl – tym bardziej, że muzycy wcielają się również w role, co nadaje przedstawieniu dodatkową dynamikę. Wartością są też solowe piosenki; największe oklaski otrzymały Honorata Królikiewicz i Anna Przygoda. Pierwsza zaprezentowała nie tylko wyrazisty głos, lecz także poczucie humoru, naśladując jazgotliwego pieska; druga zadziwiła pewnym, mocnym brzmieniem. W spektaklu nie brakuje również scen zbiorowych z energetycznym ruchem scenicznym opracowanym przez Błażeja Twarowskiego.
Widzowie wychodzą ze spektaklu z rozładowanym napięciem, jakby choć o jeden stopień zelżała presja, którą na co dzień nakładają na siebie i innych – także w relacji rodzic–dziecko. Choć wiemy, że nie zawsze i nie we wszystkim musimy błyszczeć, zdarza się nam poddawać wygórowanym oczekiwaniom lub wymagać od innych rezultatów niemożliwych do osiągnięcia. Tymczasem nawet jeśli pierwsza gwiazdka nie zaświeci, ciasto wyjdzie z zakalcem, galaretka się nie zetnie, a karp nie dopiecze – Święta i tak się odbędą. Po prostu będą trochę inne, niż zakładaliśmy, i niech to nam ością w gardle przy wigilijnym stole nie stanie. A na co dzień i od święta – najważniejsze, by czuć się dobrze we własnej skórze i w obecności tych, których kochamy.
