Anna Smolar przygotowuje „Sukcesję” w STUDIO
Premiera odbędzie się 27 listopada na Dużej Scenie im. Józefa Szajny.
fot. Rafał Paradowski
Premiera odbędzie się 27 listopada na Dużej Scenie im. Józefa Szajny.
fot. Rafał Paradowski
Anna Smolar przygotowuje w warszawskim STUDIO teatrgalerii „Sukcesję”, inspirowaną dramatem „Życie jest snem” Pedra Calderóna de la Barki. Reżyserka przenosi XVII-wieczną opowieść o królu, który uwięził własnego syna, we współczesne realia polityczne. Powstaje przedstawienie o mechanizmach sprawowania władzy, przemocy, rodzinnych tajemnicach i prawdzie, którą można ukrywać przez całe życie. Premiera odbędzie się 27 listopada 2026 roku na Dużej Scenie im. Józefa Szajny.
„Interesuje mnie to, jak powstają pomysły na okrutne eksperymenty” – mówi Anna Smolar, zapowiadając swoją najnowszą realizację. W „Sukcesji” reżyserka powraca do jednego z najważniejszych dramatów hiszpańskiego baroku, odnajdując w nim pytania dotyczące współczesnych systemów politycznych, odpowiedzialności rządzących i granic ludzkiej wolności.
Akcja „Życia jest snem” Calderóna rozgrywa się w fikcyjnym Królestwie Polski. Król Bazyl, przekonany o nieuchronności astrologicznej przepowiedni, postanawia uwięzić swojego syna Zygmunta. Według przepowiedni chłopiec ma wyrosnąć na okrutnego tyrana, który sprowadzi nieszczęście na państwo i własnego ojca. Bazyl chce zapobiec katastrofie, dlatego pozbawia dziecko kontaktu ze światem i możliwości normalnego życia.
Po latach decyduje się poddać syna próbie. Zygmunt zostaje przeniesiony na królewski dwór, gdzie przez krótki czas może doświadczyć władzy i wolności. Eksperyment ma rozstrzygnąć, czy przepowiednia była prawdziwa. Problem polega na tym, że wychowany w izolacji młody człowiek nie zna zasad społecznego współżycia, a jego zachowanie staje się potwierdzeniem obaw ojca.
Calderón konstruuje dramat wokół fundamentalnego paradoksu: człowiek próbujący uniknąć przepowiedzianego nieszczęścia sam stwarza warunki, w których może się ono wydarzyć. Władza, przekonana o własnej racjonalności, usprawiedliwia przemoc koniecznością ochrony państwa.
W przedstawieniu Anny Smolar Bazyl staje się postępowym monarchą, który odważnie mierzy się ze współczesnymi kryzysami. Twórcy wykorzystują postacie Calderóna, zmieniając ich wzajemne relacje i znaczenie w opowiadanej historii.
To szczególnie interesujący wybór. Współczesny Bazyl może bowiem przypominać polityka przekonanego o słuszności własnych decyzji, człowieka, który dysponuje wiedzą, autorytetem i narzędziami pozwalającymi wpływać na życie innych. Jego działania rodzą jednak pytania o cenę politycznych eksperymentów i odpowiedzialność za ich konsekwencje.
„Dziś szczególnie potrzebujemy podważać nieprawdziwe narracje i zadawać pytanie o naturę władzy i prawdy” – podkreśla Anna Smolar.
W centrum przedstawienia znajdzie się relacja ojca i syna. Zygmunt dorastał w świecie stworzonym przez Bazyla, pozbawiony możliwości samodzielnego poznawania rzeczywistości. Kiedy odkrywa prawdę o swoim pochodzeniu, musi zmierzyć się z konsekwencjami decyzji podjętych przez ojca.
Ważną rolę odegrają również pozostali bohaterowie dramatu: Klotald, adopcyjny ojciec Zygmunta, oraz Rosaura, Estrella i Astolfa – trzy kobiety, których losy zostają związane z kontrowersyjnym księciem.
Twórczynie i twórcy zapowiadają political fiction z elementami filozoficznej refleksji. W tej konwencji chcą przyjrzeć się mechanizmom władzy, sposobom konstruowania politycznych narracji oraz konsekwencjom przemocy usprawiedliwianej wyższymi racjami.
W pracach nad „Sukcesją” uczestniczy filozofka i publicystka Katarzyna Kasia, odpowiedzialna za feedback koncepcyjny. Jej obecność w zespole twórczym podkreśla filozoficzny wymiar przygotowywanego przedstawienia.
„Sukcesja to opowieść o władzy i jej mechanizmach. Ale też o wypartym, wstydliwie ukrytym, niewygodnym. O przemocy, krzywdzie i miłości. O odrzuceniu” – mówi Katarzyna Kasia.
W interpretacji Smolar polityczna historia zostaje ściśle związana z dramatem rodzinnym. Decyzja Bazyla o uwięzieniu syna jest zarazem aktem sprawowania władzy i osobistą zdradą. Król odbiera Zygmuntowi dzieciństwo, a później próbuje oceniać jego zachowanie według reguł, których sam nigdy nie pozwolił mu poznać.
Ten konflikt otwiera pole do refleksji nad odpowiedzialnością rodziców, dziedziczeniem przemocy i wpływem wychowania na ludzkie wybory. W dramacie Calderóna istotne pozostaje pytanie, czy człowiek może przezwyciężyć okoliczności, które go ukształtowały. Smolar podejmuje je w świecie współczesnych sporów o prawdę, wolność i prawo do decydowania o cudzym życiu.
„Sukcesja” będzie drugą realizacją Anny Smolar w warszawskim STUDIO. W 2020 roku reżyserka przygotowała tutaj „Koniec z Eddym”, adaptację autobiograficznej powieści Édouarda Louisa, opowiadającej o dorastaniu w środowisku naznaczonym przemocą, społecznym wykluczeniem i homofobią.
W twórczości Smolar od lat powracają zagadnienia związane z relacjami władzy, społecznymi mechanizmami przemocy, wykluczeniem i odpowiedzialnością jednostki. Reżyserka chętnie podejmuje tematy wymagające konfrontacji z niewygodnymi doświadczeniami i utrwalonymi sposobami myślenia.
W 2025 roku otrzymała Nagrodę im. Konrada Swinarskiego za reżyserię „Kobiety samotnej”. W ostatnich latach pracowała również poza Polską, realizując przedstawienia i opery między innymi w Münchner Kammerspiele w Monachium, Opéra de Lille oraz Litewskim Narodowym Teatrze Dramatycznym w Wilnie.
Charakterystyczną cechą jej pracy jest zespołowe tworzenie spektaklu. Aktorki i aktorzy uczestniczą w rozwijaniu materiału dramaturgicznego, a ostateczny kształt tekstu powstaje podczas prób.
Podobnie będzie w przypadku „Sukcesji”. Scenariusz, dramaturgię i reżyserię przygotowuje Anna Smolar, natomiast współautorami monologów i dialogów są Dominika Biernat, Daniel Dobosz, Wiktoria Kruszczyńska, Marcin Pempuś, Sonia Roszczuk i Rob Wasiewicz.
Tak zorganizowany proces pracy pozwala rozwijać postacie i relacje między nimi przy aktywnym udziale wykonawców. W przypadku przedstawienia opartego na barokowym dramacie oznacza to również możliwość skonfrontowania klasycznego tekstu ze współczesnymi doświadczeniami aktorek i aktorów.
Za scenografię i kostiumy odpowiada Anna Met, choreografię przygotowuje Florie Laroche, a światło i wideo Rafał Paradowski. Autorami muzyki są Jan Duszyński i Magda Gajdzica.
Gajdzica, wokalistka, kompozytorka i współtwórczyni duetu Enchanted Hunters, wystąpi również na scenie, wykonując muzykę na żywo.
W obsadzie znaleźli się Dominika Biernat, Daniel Dobosz, Wiktoria Kruszczyńska, Marcin Pempuś, Sonia Roszczuk i Rob Wasiewicz. Gościnnie wystąpi Magda Gajdzica. Głosu w nagraniach audio użycza Marta Zięba.
Kierowniczką produkcji jest Ewa Grzebyk, inspicjentką Zuzanna Prusińska, a asystentkami reżyserki Iga Czarny i Natalia Podyma.
„Sukcesja” Anny Smolar będzie miała premierę 27 listopada 2026 roku na Dużej Scenie im. Józefa Szajny w STUDIO teatrgalerii w Warszawie.
W sezonie 2026/2027 teatr kontynuuje również działania na rzecz zwiększania dostępności kultury. W ramach akcji „Płać ile możesz” widzowie mogą samodzielnie wybrać cenę biletu na wybrane przedstawienia repertuarowe, zaczynając od 40 złotych. STUDIO oferuje także bilety ulgowe dla uczniów, studentów, seniorów i osób z niepełnosprawnościami oraz uczestników programów partnerskich, między innymi Karty Warszawiaka, Karty Dużej Rodziny i Kolei do Kultury.
Informacje o repertuarze i sprzedaży biletów znajdują się na oficjalnej stronie STUDIO teatrgalerii.
„Sukcesja” na motywach „Życia jest snem” Pedra Calderóna de la Barki
Premiera: 27 listopada 2026 roku
Miejsce: STUDIO teatrgaleria, Duża Scena im. Józefa Szajny, Warszawa
Scenariusz, dramaturgia i reżyseria: Anna Smolar
Scenografia i kostiumy: Anna Met
Muzyka: Jan Duszyński, Magda Gajdzica
Muzyka na żywo: Magda Gajdzica
Choreografia: Florie Laroche
Światło i wideo: Rafał Paradowski
Feedback koncepcyjny: Katarzyna Kasia
Obsada: Dominika Biernat, Daniel Dobosz, Wiktoria Kruszczyńska, Marcin Pempuś, Sonia Roszczuk, Rob Wasiewicz oraz gościnnie Magda Gajdzica.
„Porządki bez przerwy się mieszają i miksują, tworząc niemalże kipiącą magmę treści – od świętego Franciszka z Asyżu, Ojca Pio do wcześniej wspomnianej mitologii, a nawet tekstów filozoficznych Heideggera. Powstaje niejednorodna masa kontekstów poświęconych nadchodzącemu końcowi istnienia. Jednak mam pewne poczucie, że z tego mieszania i budowania nie wynika za dużo i cały dwugodzinny spektakl nie prowadzi widza do niczego konkretnego. Realnej treści dla mnie starcza tam na kwadrans […]”
Używamy plików cookie, aby poprawić jakość przeglądania, wyświetlać reklamy lub treści dostosowane do indywidualnych potrzeb użytkowników oraz analizować ruch na stronie. Polityka Prywatności
Niezbędne pliki cookie przyczyniają się do użyteczności strony.
Umożliwiają stronie zapamiętanie informacji zmieniających wygląd.
Pomagają zrozumieć, jak użytkownicy zachowują się na stronie.
Stosowane w celu śledzenia użytkowników i wyświetlania reklam.