Trup w szafie

„Tylko przekonanych przekonasz” — mówi w jednej z kwestii Łukasz. Trudno oprzeć się wrażeniu, że ta fraza niechcący staje się komentarzem do samego spektaklu. Mnie w tę konwencję uwierzyć było trudno. Może to fatum, że w tym sezonie na scenie teatru, któremu patronuje Juliusz Słowacki, prezentowany jest kolejny średnio udany spektakl z jego rywalem, Mickiewiczem, w tle?

„Wypiór” w reżyserii Pawła Świątka oparty jest na tekście Grzegorza Uzdańskiego, znanego przede wszystkim z internetowych poetyckich pastiszów publikowanych na profilu „Nowe wiersze sławnych poetów”. Tekst wyróżnia to, że napisany jest trzynastozgłoskowcem — metrum kojarzonym przede wszystkim z wielką narodową epopeją. Autor nieprzypadkowo sięga po ten format: oto bowiem w szafie warszawskiego mieszkania przy placu Zbawiciela od setek lat mieszka Adam Mickiewicz (Oskar Hamerski) — tytułowy wypiór, wampirza forma wieszcza, który po ugryzieniu w Stambule przyjął nową karnację i odtąd podtrzymuje egzystencję dzięki krwi ze szpitalnych ampułek wyrzucanych na śmietnik.

O obecności chowanego w szafie trupa przekonuje się para: Łukasz (Mateusz Banasiuk) i Marta (Magdalena Boczarska), którzy, chcąc pogłębiać swoją relację, sukcesywnie pakują ją tam, gdzie Mickiewicz faktycznie powinien przebywać — do grobu. Konflikt, pośrednio związany z nadprzyrodzoną obecnością Mickiewicza, przeradza się w opowieść o zazdrości, wypaleniu miłosnym i zawodowym, zastępowaniu bliskości pornografią oraz dopaminowymi skokami fundowanymi przez potajemne swipe’owanie na Tinderze. Mickiewicz jest więc z jednej strony figurą intruza, z drugiej zaś lustrem. Po pierwsze staje nad obyczajową przepaścią współczesności, której próbuje stawić czoła; po drugie jest kimś, kto nie pozwala bohaterom uciec od niewygodnej prawdy o gryzących ich różnorakich pustkach.