Problem sześciu ciał

Taniec, jak żadna inna forma ekspresji, potrafi w jednoczesny sposób wprowadzić w trans zarówno wykonujących ruch, jak i ten ruch obserwujących. 

Jedno z najbardziej znanych zagadnień mechaniki klasycznej, czyli tzw. problem trzech ciał (spopularyzowany przez genialną powieść i średni serial) mówi w skrócie o obiektach oddziałujących na siebie grawitacyjnie. O ile dla układu dwóch ciał orbity są przewidywalne, to dla trzech i więcej równania dają układ chaotyczny, co oznacza, że nie ma prostego wzoru matematycznego, który przewidziałby ich pozycje przyszłości. W Grotesce mamy ciał sześć. 

„Sweat” wygląda jak wycinek z nieskończoności. Sześć osób na scenie wykonuje płynne, jednostajne ruchy tzw. ósemki. Hipnotyzująca muzyka kołysze występującymi i widownią. Aktorzy stopniowo zaczynają na siebie wpływać – łącząc się w różne konfiguracje, wykonują  te same układy. Wszystko odbywa się bardzo miękko, przejścia pomiędzy kolejnymi figurami, ruchami są na tyle elastyczne, że grupa tancerzy tworzy coś na kształt wzburzonego morza ze spienionymi falami. Miał rację Witkacy, kiedy twierdził, że jedność w wielości ma w sobie pierwiastek metafizyczny. 

Na stosunkowo niewielkiej przestrzeni Sali Kopułowej obserwujemy zderzenie fizyczności z duchowością. Spektakl pomyślany jako laboratorium wytrzymałości ludzkiego ciała, poprzez nieustanny ruch, wytwarza aurę -meta, dzięki czemu nie jest to już tylko proces zmagania się z cielesnymi granicami, ale kreacja rozumiana jako bergsonowskie élan vital. Dynamika przedstawienia uzasadnia tę tezę – aktorzy praktycznie się nie zatrzymują. Ich wysiłek jest permanentny. Uczyniono z niego oś działań głównego bohatera. Jak przyznają sami twórcy, „Sweat” stoi w kontrze do klasycznego baletu czy spektakli tanecznych, gdzie pewne mankamenty, naturalne konsekwencje bycia w ruchu są maskowane, zakryte kostiumem lub makijażem. W projekcie Michała Przybyły jest odwrotnie. Eksponuje się to, co w przenośni i dosłownie wychodzi z człowieka podejmującego wysiłek tańca. Nie ma miejsca na pudrowanie rzeczywistości – prezentuje się ją w całości, bez ozdobników.