Po prostu Pippi

Rudowłosa dziewczynka ze sterczącymi warkoczami to kultowa postać łącząca kilka pokoleń. Teatr Rampa zaprasza szkoły i rodziny na spektakl, który stawia przede wszystkim na zabawę i sceniczną energię, bardziej niż na wyraźne przesłanie.

Zestawienie bieli domu Anniki i Tommy’ego z tęczową Willą Śmiesznotką – niczym hipisowskim kamperem – od pierwszych scen kładzie akcent na kontrast dwóch światów. Scenografia Marty Kodeniec, jak i kostiumy jej autorstwa, w spektaklu Agi Błaszczak odgrywają niebagatelną rolę. Początkowo odrębne – wraz z rozwojem akcji – odmienne uniwersa zaczynają się przenikać. Barwna Pippi wkracza do skąpanej w bieli szkoły, a kostiumy przyjaciół tytułowej bohaterki stopniowo nabierają kolorów i charakterystycznej dla dzieci niewinnej niechlujności. W ten sposób scenografia i kostiumy budują interpretacyjne ramy spektaklu w Rampie.

Perełką jest choreografia Alisy Makarenko. Ruch sceniczny oddaje odmienność uporządkowanego i sterylnego świata dorosłych od pełnych dynamiki dziecięcych zabaw. Mechaniczne ruchy bohaterów zestawione są ze swobodą plastycznego ciała Pippi. Choreografia stanowi również narzędzie ukazania ewolucji postaci: wraz z rozwojem akcji Tommy i Annika nabierają swobody i z niemal odrętwiałych dzieci przeobrażają się w pełne luzu, roztańczone dzieciaki.

Dodając do tego udane kreacje aktorskie, otrzymujemy trzy mocne filary spektaklu. Doskonałe dobranie aktorów do ról zwraca tu szczególną uwagę. Anna Mierzwa – pełna ekspresji i radości – to Pippi, jaką liczyłam zobaczyć na scenie. Karol Wnuk i Agata Łabno – rodzeństwo Tommy i Annika – sprawdzają się zarówno jako ułożone pociechy, jak i zafascynowane zabawą dzieciaki. Sceniczna wyrazistość Kamili Boruty-Marszałek sprawia, że przekonująco wypada zarówno w roli mamy, policjantki, jak i czupurnego chłopca. Tymczasem Agnieszce Makowskiej przypadła – można by rzec, tradycyjnie – rola nauczycielki. Dla stałych bywalców Rampy z pewnością nie jest to zaskoczeniem. Nieco obawiałam się, że nauczycielka w „Pippi” powieli schemat mgr Świrskiej-Wnerwińskiej (której, skądinąd, jestem wierną fanką), jednak Agnieszka Makowska mile mnie zaskoczyła całkiem odmienną kreacją.