O „Pułapce” Edwarda Taylora w reż. Cezarego Żaka, przygotowanej przez Agencję Artystyczną Certus i prezentowanej w Scenie Relax, pisze Wiesław Kowalski.
fot. Agencja Certus
Są przedstawienia, które wpisują się w repertuar jako solidne propozycje – i są takie, które ujawniają ambicję teatru do świadomego budowania napięcia poprzez formę, rytm i aktorską precyzję. „Pułapka” prezentowana w Scenie Relax należy do tej drugiej grupy, stanowiąc przykład teatru gatunkowego zrealizowanego z rzadko spotykaną dyscypliną.
Fundamentem spektaklu jest znakomicie skonstruowany tekst autorstwa Edwarda Taylora – dramat oparty na precyzyjnej architekturze napięcia, w którym dialog nie pełni wyłącznie funkcji komunikacyjnej, lecz staje się narzędziem gry, maskowania i demaskowania intencji. W tym kontekście szczególne uznanie należy się tłumaczeniu Alicji Przerazińskiej i Adama Kasjaniuka, które zachowuje rytmiczność i wieloznaczność oryginału, jednocześnie osadzając go w językowej wrażliwości współczesnego widza.
Reżyseria Cezary Żak ujawnia wyraźną świadomość formy. To inscenizacja oparta na klarowności środków, gdzie każdy gest, pauza i zmiana tempa mają swoje dramaturgiczne uzasadnienie. Żak unika nadmiaru – zamiast tego proponuje konsekwentne prowadzenie napięcia, które narasta niemal niezauważalnie, by w kluczowych momentach osiągać pełną intensywność. W efekcie spektakl zyskuje strukturę precyzyjnego mechanizmu, w którym nic nie jest przypadkowe.
Największą siłą przedstawienia pozostaje jednak aktorstwo. Piotr Głowacki i Leszek Lichota budują na scenie relację opartą na napięciu wewnętrznym i subtelnych przesunięciach emocjonalnych. Ich dialog – prowadzony z imponującą dyscypliną rytmiczną – wykracza poza warstwę tekstową, stając się przestrzenią nieustannej gry znaczeń. To kreacje, w których precyzja spotyka się z organicznością.
Na tym tle interesująco wybrzmiewa obecność Jędrzeja Hycnara, który świadomie rozsadza konwencję realistyczną, wprowadzając element kontrolowanej niestabilności. Jego interpretacja balansuje na granicy przerysowania i psychologicznej wiarygodności, co w rezultacie nadaje spektaklowi dodatkowy wymiar – nie tyle kontrapunktujący, co poszerzający pole interpretacji.
„Pułapka” okazuje się zatem nie tylko sprawnie zrealizowanym kryminałem scenicznym, lecz także dowodem na to, że teatr gatunkowy – prowadzony z odpowiednią świadomością – może funkcjonować jako pełnoprawna wypowiedź artystyczna. To przedstawienie, które operuje napięciem w sposób zdyscyplinowany, a zarazem angażujący, pozostawiając widza w stanie poznawczej czujności jeszcze długo po opuszczeniu widowni.
