Zespół twórców i aktorów rozpoczął próby do spektaklu „Pan Tadeusz”, którego premiera zaplanowana jest na 27 lutego.
fot. Teatr Jaracza w Olsztynie
Za artystami pierwsze czytanie – jeden z kluczowych momentów otwierających proces pracy nad inscenizacją. To etap, który pozwala wyznaczyć wspólny język interpretacyjny i kierunek dalszych poszukiwań scenicznych.
Przygotowywane przedstawienie zapowiada się jako wielowymiarowe spotkanie z poematem Adama Mickiewicza – łączące słowo, muzykę i ruch. Twórcy podkreślają, że to dopiero początek intensywnego procesu, który w kolejnych tygodniach będzie stopniowo odsłaniał koncepcję spektaklu.
Za adaptację, teksty piosenek oraz reżyserię odpowiada Sławomir Narloch. Choreografię przygotowuje Michał Cyran, a scenografię i kostiumy – Maks Mac. Reżyserię świateł powierzono Karolinie Gębskiej, muzykę komponuje Jakub Gawlik, a za przygotowanie wokalne odpowiada Magdalena Czuba. Funkcję inspicjentki i suflerki pełni Agata Żuczkowska.
Na scenie zobaczymy: Macieja Cymorka, Marcina Kiszluka, Alicję Kochańską, Katarzynę Kropidłowską, Emilię Lewandowską, Ewę Pałuską-Szozdę, Alicję Parczewską, Pawła Parczewskiego, Wojciecha Rydzio, Irenę Telesz-Burczyk, Mikołaja Tryndę, Marcina Tyrlika oraz Agatę Zielińską. W spektaklu biorą również udział studentki i studenci Studium Aktorskiego im. Aleksandra Sewruka w Olsztynie: Maria Błażewicz, Hanna Bruzi, Mateusz Malec, Krzysztof Okarma, Diana Orpel, Kornel Wakuła i Patrycja Wyszomirska.
Twórcy zapowiadają regularne relacje z kolejnych etapów prób i zachęcają widzów do śledzenia przygotowań do premiery.
Sławomir Narloch jest reżyserem teatralnym, dramatopisarzem i adaptatorem, związanym z polskim teatrem repertuarowym i edukacją artystyczną. W swojej pracy chętnie sięga po klasykę literatury, konfrontując ją ze współczesną wrażliwością sceniczną oraz elementami muzycznymi. Jego przedstawienia często łączą teatr dramatyczny z formami muzycznymi i zespołową pracą aktorską.
Narloch znany jest z dbałości o rytm spektaklu, wyrazistą narrację oraz pracę zespołową, szczególnie w projektach angażujących młodych aktorów i studentów szkół teatralnych. W adaptacjach klasycznych tekstów poszukuje aktualnych sensów, unikając muzealnego tonu i stawiając na dialog z dzisiejszym widzem.
