O spektaklu – koncercie Moniki Mariotti „Spaghetti Poloneze” w Scenie Relax w Warszawie pisze Wiesław Kowalski.
fot. mat org.
Dopiero co grany na Scenie Relax „Spaghetti Poloneze” w reżyserii Moniki Mariotti i Artura Kota to jeden z tych spektakli, które z biegiem lat nie tylko się nie starzeją, ale wręcz zyskują na znaczeniu. Od premiery w 2016 roku w Teatrze Syrena minęło już niemal dziesięć lat, a przedstawienie wciąż zachowuje świeżość, sceniczną energię i bezpośredni kontakt z widzem – cechy, których próżno szukać w wielu nowych produkcjach.
„Spaghetti Poloneze” nadal działa tu i teraz. Nie jest to spektakl grany siłą rozpędu ani sentymentalna pamiątka po dawnej formie. To przedstawienie, które ewoluowało razem z wykonawczynią, czerpiąc z jej doświadczenia scenicznego, życiowego i artystycznego. Długowieczność tego tytułu nie wynika z nostalgii, lecz z jego scenicznej prawdy.
Fundamentem spektaklu pozostaje temperament Moniki Mariotti – żywiołowy, szczery i w pełni kontrolowany. Artystka porusza się po scenie z naturalnością performerki, która doskonale rozumie rytm wieczoru, napięcie dramaturgiczne i dynamikę kontaktu z publicznością. Swobodnie balansuje między koncertem, monodramem i teatralną etiudą, nie tracąc przy tym ani precyzji, ani lekkości.
Na szczególną uwagę zasługują walory głosowe Mariotti. To głos dojrzały, świadomie prowadzony, o szerokiej skali emocjonalnej. Potrafi być ciepły i liryczny, ale też ostry, ironiczny czy drapieżny – zawsze podporządkowany sensowi utworu. Co istotne, ekspresja wokalna pozwala widzowi w pełni odczytać znaczenia nawet bez znajomości języka włoskiego, co świadczy o wysokiej klasie interpretacyjnej artystki.
Istotnym elementem spektaklu pozostaje również jego warstwa muzyczna, która nie pełni roli akompaniamentu, lecz stanowi integralną część narracji. Dzięki temu „Spaghetti Poloneze” funkcjonuje jako spójna forma sceniczna – koncert i spektakl zarazem – unikając estradowej dosłowności i teatralnej sztuczności.
Po niemal dekadzie obecności na scenach w całej Polsce „Spaghetti Poloneze” jawi się jako rzadki przykład przedstawienia, które dojrzewa razem z artystką, zamiast się zużywać. Wczorajszy wieczór na Scenie Relax tylko to potwierdził: jest to spektakl, który ma nie tylko historię, ale przede wszystkim – ciągle aktualną energię.
