„WoW” Marty Wołowiec – taniec na granicy ekstazy i refleksji

Slide
previous arrow
next arrow
Na afiszu

„WoW” Marty Wołowiec – taniec na granicy ekstazy i refleksji

Międzynarodowy Dzień Tańca w Krakowie.

Opublikowano: 2026-04-22
fot. mat. org.

Spektakl „WoW” autorstwa Marty Wołowiec to intensywny, duetowy projekt choreograficzny, który powstał w ramach programu Przestrzenie Sztuki Taniec we Wrocławskim Teatrze Pantomimy. Na scenie występują Marta Wołowiec oraz Tomasz Pomersbach, wspólnie eksplorując znaczenie przyjemności – zarówno tej płynącej z tańca, jak i z jego oglądania.

Twórcy balansują pomiędzy estetyką kultury popularnej, świadomym wykorzystaniem kiczu a doświadczeniem transu. Ich ruch sceniczny jest dynamiczny, momentami niemal obsesyjny – ciała tancerzy poddają się rytmowi, przekraczając granice między kontrolą a zatraceniem. Widz obserwuje jednocześnie stan euforii i wyczerpania, które współistnieją w intensywnym, fizycznym doświadczeniu.

Punktem wyjścia do stworzenia spektaklu stało się zjawisko choreomanii – historycznej „plagi tańca”, która przez wieki pojawiała się w różnych częściach Europy. Zdarzało się, że ludzie spontanicznie oddawali się nieprzerwanemu tańcowi, aż do utraty sił, przytomności, a nawet życia. Przyczyny tego fenomenu tłumaczono między innymi zatruciem sporyszem, chorobami neurologicznymi lub reakcją na traumatyczne wydarzenia, takie jak wojny czy epidemie.

Warstwa wizualna i dramaturgiczna spektaklu została stworzona we współpracy z zespołem artystów: dramaturgię opracował Janusz Orlik, muzykę skomponował Wojciech Kiwer, za światło odpowiada Klaudia Kasperska, a kostiumy zaprojektował Dominik Więcek.

Marta Wołowiec – choreografka, performerka i edukatorka – traktuje taniec jako przestrzeń budowania uważności i relacji z ciałem, zarówno indywidualnym, jak i zbiorowym. W swojej twórczości poszukuje autentyczności oraz nowych języków ruchu, często eksplorując energię i transowość jako narzędzia ekspresji scenicznej.

„WoW” to nie tylko spektakl taneczny, ale również refleksja nad kondycją człowieka w czasach niepokoju. Artyści stawiają pytanie o to, czym jest przyjemność i czy może ona istnieć w świecie pełnym napięć. Odpowiedź nie jest jednoznaczna – zamiast tego widz zostaje zaproszony do doświadczenia, które działa bardziej na poziomie emocji i ciała niż racjonalnej interpretacji.

29 kwietnia o godzinie 19:00 w Nowohuckim Centrum Kultury.
 
Koncepcja, reżyseria i choreografia: Marta Wołowiec
Performans: Marta Wołowiec, Tomasz Pomersbach
Dramaturgia: Janusz Orlik
Muzyka: Wojciech Kiwer
Reżyseria świateł: Klaudia Kasperska
Kostiumy: Dominik Więcek
 

Marta Wołowiec – choreografka, performerka, edukatorka i producentka związana z polską sceną tańca współczesnego. Jest absolwentką kierunków związanych z tańcem i sztukami performatywnymi oraz współtwórczynią licznych projektów artystycznych prezentowanych w Polsce i za granicą. Przez wiele lat była związana z Krakowskim Centrum Choreograficznym, gdzie realizowała działania artystyczne, edukacyjne i kuratorskie, współtworząc program tej instytucji. W swojej pracy koncentruje się na relacji między ciałem a doświadczeniem, badając taniec jako narzędzie budowania uważności, obecności i wspólnotowości. Interesuje ją energia ruchu, powtarzalność oraz stany transowe, które traktuje jako źródło autentycznej ekspresji scenicznej. Tworzy zarówno spektakle autorskie, jak i projekty kolektywne, współpracując z artystami z różnych dziedzin.

Tomasz Pomersbach – tancerz, performer i pedagog tańca. Swoją edukację rozpoczął we Wrocławiu, a następnie kontynuował ją w London Contemporary Dance School, jednej z najważniejszych uczelni kształcących tancerzy współczesnych w Europie. W latach 2010–2013 był związany z Polskim Teatrem Tańca w Poznaniu, gdzie pracował z uznanymi choreografami i brał udział w licznych produkcjach repertuarowych. Od 2013 roku działa jako niezależny artysta, realizując własne projekty oraz współpracując z twórcami z Polski i zagranicy. W swojej praktyce łączy taniec współczesny, teatr fizyczny oraz różnorodne techniki pracy z ciałem, rozwijając podejście oparte na świadomości ruchu i jego funkcji ekspresyjnej.

Janusz Orlik – choreograf, dramaturg i performer, od wielu lat obecny na polskiej i międzynarodowej scenie tańca. Jest autorem licznych spektakli oraz projektów choreograficznych, w których bada relacje między ruchem, dramaturgią a strukturą sceniczną. Współpracuje z wieloma artystami jako dramaturg i konsultant, wspierając procesy twórcze w zakresie kompozycji i narracji ruchowej. Jego działalność obejmuje także pracę pedagogiczną i warsztatową, skierowaną do profesjonalnych tancerzy oraz osób rozwijających praktykę ruchową.

Wojciech Kiwer – kompozytor i twórca muzyki do spektakli teatralnych i tanecznych. Specjalizuje się w budowaniu warstwy dźwiękowej opartej na rytmie, strukturze i napięciu, ściśle współpracując z choreografią oraz dramaturgią przedstawienia. Jego muzyka często eksploruje powtarzalność, intensywność i elementy transowe, wzmacniając fizyczny wymiar performansu. Tworzy zarówno kompozycje elektroniczne, jak i hybrydowe formy dźwiękowe.

Klaudia Kasperska – projektantka światła, współpracująca z teatrami dramatycznymi i zespołami tańca współczesnego. W swoich realizacjach skupia się na budowaniu atmosfery spektaklu poprzez światło, traktując je jako równorzędny element dramaturgii. Jej projekty podkreślają dynamikę ruchu oraz obecność ciała na scenie, tworząc spójną i sugestywną narrację wizualną.

Dominik Więcek – choreograf, performer i projektant kostiumów. Jest absolwentem kierunków artystycznych związanych z tańcem i sztukami performatywnymi. Tworzy autorskie spektakle oraz współpracuje z innymi twórcami jako performer i autor koncepcji wizualnych. W swoich projektach łączy myślenie choreograficzne z wrażliwością na formę i materię kostiumu, traktując ciało jako nośnik znaczeń estetycznych i symbolicznych.

Krakowskie Centrum Choreograficzne

Kategorie:

Cytat Dnia

„[...] tekst Shakespeare’a jest jak ludzkie kolano: dopóki nikt przy nim nie majstruje, człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy, jak precyzyjnie został skonstruowany. Wystarczy jednak wyciąć kilka pozornie zbędnych elementów, żeby nadal dało się chodzić, ale już nie całkiem normalnie”

Tomasz Domagała o „Makbecie”, reż. Paweł Ziemilski; Festiwal Szekspirowski.pl, 27.07.2026

Newsletter

Zamów newsletter z najciekawszymi informacjami ze świata teatru i najlepszymi tekstami portalu. Bądź na bieżąco! Newslettery dostają wyłącznie członkowie społeczności naszego portalu.

W związku z bezpłatną subskrypcją zgadzam się na otrzymywanie na podany adres email informacji handlowych. Usługa zostanie uruchomiona po kliknięciu w link aktywacyjny przesłany na podany adres email.
W każdej chwili możesz zrezygnować z otrzymywania newslettera i innych informacji.

Teatr dla Wszystkich © Copyright 2026
ISSN 3071-9453
Strona stworzona przez - LOKOINVEST.PL