Rodzina z wyboru

Pod względem inscenizacyjnym spektakl jest prosty, ale przygotowany z pomysłem. Scenografia Anny Chadaj zbudowana jest wokół ścian i ścianek zamieniających się w kuchnię, podwórko za domem Jamiego, szkolną klasę czy garderobę w klubie drag. Liczne ruchome elementy bardzo dobrze współgrają i tworzą spójny obraz otaczającej bohatera rzeczywistości. Twórca kostiumów, Emil Wysocki, mógł puścić wodze wyobraźni, szczególnie projektując suknie osób występujących w dragu, włączając do nich elementy reveals (szybkiego przeobrażenia jednego stroju w inny za pomocą sprytnego triku konstrukcyjnego); charakteryzacja Darii Skrzypkowskiej również przyczyniła się do stworzenia bardzo dobrych postaci scenicznych drag queens. Na poparcie tej tezy mam dwa dowody: po pierwsze, absolutną radość i satysfakcję malujące się na twarzy Mateusza Deskiewicza (podwójna rola Hugo Battersby’ego oraz drag-mentorki Loco Chanelle) podczas ukłonów, oraz zdumienie młodej osoby z publiczności, która nie zorientowała się, że jeden z aktorów występuje w spektaklu w podwójnej roli.

Jak mawia RuPaul Charles, drag nie zmienia tego, kim się jest, ale wydobywa na światło dzienne rzeczy, których jeszcze sami o sobie nie wiemy – ale czasami można się też schować za peruką i parą szpilek.

„Wszyscy mówią o Jamiem” jest więc w warstwie najbardziej podstawowej historią o samoodkrywaniu i poszukiwaniu swojej drogi życiowej. Na głębszym poziomie jest natomiast opowieścią o wspólnocie i budowaniu społeczności. Początkowo wydaje się, że Jamiego wspierają wyłącznie matka, Ray, oraz Priti (Julia Kafar/Dominika Sobol), najlepsza przyjaciółka z klasy, a wszyscy inni, poczynając od ojca (Michał Konarski/Jeremiasz Gzyl), przez nauczycielkę i kolegów pod przewodnictwem klasowego osiłka Deana (Stefan Andruszko/Jędrzej Czerwonogrodzki) sprzysięgli się przeciwko naszemu bohaterowi. Im bardziej jednak Jamie upiera się przy podążaniu własną drogą i przeskakiwaniu przez metaforyczne mury z ludzkiej niechęci i nieczułości (jak w piosence „Over the Wall”), tym bardziej rośnie grono jego sprzymierzeńców.

Pod koniec przedstawienia wydaje się, że świat stoi przed Jamiem otworem i zaprasza go do wejścia w „snop światła” (jak w innej piosence z musicalu). To oczywiście dopiero początek drogi Jamiego, ale wychodząc z teatru, możemy mieć nadzieję, że najgorsze ma on już za sobą.

Teatr Syrena