W piątek o godzinie 13.00 przed gmachem Teatru Polskiego im. Arnolda Szyfmana przy ulicy Karasia zostanie uroczyście odsłonięty pomnik Kazimierza Dejmka – reżysera, aktora, pedagoga, ministra kultury i wieloletniego dyrektora tej zasłużonej sceny. W latach 1981–1995 kierował Teatrem Polskim, nadając mu rangę jednej z najważniejszych scen repertuarowych w kraju i realizując własną wizję teatru narodowego.
To kolejne upamiętnienie artysty, którego dorobek na trwałe wpisał się w historię polskiej kultury. Pomnik Dejmka znajduje się już w Parku w Radziejowicach, a przed Teatrem Nowym w Łodzi, z którym był związany przez wiele lat, stoi rzeźba przedstawiająca jego ukochanego psa. Teraz także Warszawa przypomni o człowieku, który przez kilkanaście lat współtworzył artystyczną legendę Teatru Polskiego.
Kazimierz Dejmek
Kazimierz Dejmek (1924–2002) należał do grona najważniejszych polskich reżyserów teatralnych XX wieku. Urodził się 17 maja 1924 roku w Kowlu. Po II wojnie światowej współtworzył Teatr Nowy w Łodzi, który stał się jednym z najważniejszych ośrodków życia teatralnego w Polsce. Jako reżyser zasłynął z wybitnych inscenizacji klasyki polskiej i europejskiej, a także z zainteresowania dawnym teatrem staropolskim.
Ogólnopolską sławę przyniosła mu inscenizacja „Dziadów” Adama Mickiewicza w Teatrze Narodowym w 1967 roku. Zdjęcie spektaklu przez władze komunistyczne stało się jednym z wydarzeń poprzedzających Marzec 1968. W następnych latach pracował m.in. za granicą, by później powrócić do kraju i kontynuować działalność artystyczną.
W latach 1981–1995 kierował Teatrem Polskim w Warszawie, przywracając scenie rangę narodowej instytucji repertuarowej. W tym czasie realizował zarówno dzieła klasyczne, jak i współczesne, współpracując z najwybitniejszymi aktorami swojego pokolenia.
Był również ministrem kultury i sztuki w latach 1993–1996. Pozostawił po sobie imponujący dorobek reżyserski, pedagogiczny i organizacyjny. Zmarł 31 grudnia 2002 roku w Warszawie.
Odsłonięcie pomnika przed Teatrem Polskim będzie nie tylko gestem pamięci o wielkim artyście, ale także symbolicznym przypomnieniem epoki, która dla wielu miłośników sceny przy Karasia pozostaje jednym z najważniejszych rozdziałów w historii tego teatru.
Teatr Polski