Przeboje zespołu ABBA mają w sobie niezwykłą właściwość: działają zawsze i wszędzie – czy to na wielkim ekranie w kinowym hicie, na deskach londyńskiego West Endu, czy w polskiej inscenizacji. Kiedy jednak po ten musicalowy samograj sięga Teatr Muzyczny w Łodzi (w reżyserii Jakuba Szydłowskiego), widz znający światowe wersje tego tytułu automatycznie zawiesza poprzeczkę bardzo wysoko.
Na szczęście za wakacyjną lekkością greckiej opowieści kryje się przeogromny wkład umiejętności całego zespołu – i to właśnie ta rzemieślnicza solidność sprawia, że łódzka produkcja bez kompleksów broni się w starciu z Westendowym wzorcem i od pierwszych minut porywa publiczność. Tę sceniczną energię natychmiast wzmacnia też strona wizualna przedstawienia. Twórcy scenografii i kostiumów wykonali pracę na absolutnie najwyższym poziomie, budując słoneczny, pełen barw świat greckiej wyspy. Ostateczny efekt wizualny nie robiłby jednak tak dużego wrażenia, gdyby nie perfekcyjna robota techników, dzięki którym cała sceniczna machina działa płynnie i bez zgrzytów.
Na tle tej dopracowanej oprawy nieco słabiej wypadają jedynie elementy audiowizualne – nie wszystkie projekcje są estetycznie udane, choć uczciwie trzeba docenić, że twórcy nie poszli na skróty i nie sięgnęli po sztuczne obrazy generowane przez AI.
Fundamentem tego tytułu są światowe hity, dlatego wymagania wokalne są ogromne – i łódzka obsada spełnia je z dużym zapasem. Na szczególne wyróżnienie zasługuje Karolina Trębacz w roli Donny, która prezentuje wybitny poziom wokalny, z łatwością niosąc zarówno energetyczne numery zespołowe, jak i najbardziej poruszające ballady. Znakomity śpiew nie u wszystkich idzie jednak w parze z nienaganną artykulacją. Poziom dykcji w obsadzie okazuje się wyraźnie zróżnicowany, przez co nie każde słowo wybrzmiewa z równą mocą. Najlepiej pod tym względem wypada Piotr Płuska jako Bill – jego precyzja sprawia, że każda kwestia pozostaje krystalicznie czysta nawet w najbardziej dynamicznych scenach. Tam, gdzie strona wokalna święci triumfy, drobne potknięcia aktorskie i akustyczne potrafią niekiedy osłabić dramaturgiczny efekt. Marcin Jajkiewicz jako Sam pozostaje momentami zbyt statyczny – chyba że taka powściągliwość ruchu była świadomym zamysłem reżyserskim, w przeciwnym razie odbiera postaci nieco scenicznej swobody. Ciekawie wypada też kreacja Magdy Kusy w roli Sophie: można było odnieść wrażenie, że jej mikrofon ustawiono ciut za głośno, przez co młoda aktorka wydawała się nieco powściągać ekspresję. W rezultacie jej bohaterka stała się momentami za mało wyrazista.
Znacznie więcej ognia wnosi drugi plan, na którym absolutnie błyszczy Pepper (Filip Bieliński) – postać tak charyzmatyczna i świetnie poprowadzona, że niezmiennie pozostaje jednym z najjaśniejszych punktów spektaklu.
Ostatecznie łódzka „Mamma Mia!” to triumf zespołowego zaangażowania. Choć drobne nierówności przypominają, że musical jest niezwykle delikatnym organizmem, skala włożonej pracy, topowa oprawa wizualna, fenomenalny wokal Karoliny Trębacz i nieśmiertelna muzyka ABBY składają się na wieczór pełen autentycznej radości.
Patrycja Brzozowska
Teatr Muzyczny w Łodzi