Do trzech razy sztuka

Realne meble to kanapa, stolik kawowy i stół jadalniany z kilkoma krzesłami. W końcu aktorzy muszą gdzieś usiąść i na czymś oprzeć łokcie. Jedyną ozdobą mieszkania jest wnęka z kryształami, pod którą znajduje się lada zastawiona alkoholem.

Bohaterowie całymi dniami snują się po domu ze szklanką bourbona w rękach. Główna bohaterka, niczym diwa, przechadza się w powłóczystych satynowych sukniach – obraz rodem z lat 70. Problem w tym, że kolejne postacie wyłamują się z tej epoki. Mamy wyzwoloną fryzjerkę w skórzanym kombinezonie, ostrą prawniczkę we damskim kostiumie, później w jeansach rurkach. Męscy bohaterowie również nie tworzą spójnego obrazu: pisarz – współczesny intelektualista, oczywiście w golfie, rosyjski przedsiębiorca w garniturze z lat dwutysięcznych i polski mafioso w garniturze z szerokimi ramionami, i z nienaturalnie wąską talią.

Realizacja podkreśla fasadowość i prowizoryczność całości. W tym tkwi niezamierzony potencjał spektaklu. Widowisko przypomina parodię „Dynastii” czy „Mody na sukces”. Akcja toczy się żwawo, a perypetie kobiet potrafią wciągnąć. Kto w końcu nie lubi plotek? Postacie są dynamiczne i naturalne, a aktorzy bez cienia żenady wypowiadają kolejne niewybredne kwestie. Widać, że dobrze się czują w komediowej konwencji. 

Płaskie, kartonowe ściany oddają płaskość żartów i realiów społecznych, a niespójność kostiumów odrywa postacie od konkretnego kontekstu czasowego. W efekcie tekst zostaje zawieszony w próżni, a jego krzywdzący humor trudno traktować poważnie. Sztuczność całego przedstawienia pozwala widzowi zachować dystans i śmiać się z niepoprawnych politycznie dowcipów – czasem z zażenowania, czasem z samej sytuacji, w której się znaleźliśmy.

Jednak od teatru instytucjonalnego oczekiwałabym czegoś więcej. Teatr Dramatyczny zdaje się nie doceniać swojej publiczności, ale też nie uwzględniać potencjalnych, przyszłych odbiorców z młodszego pokolenia. 

Teatr Dramatyczny w Białymstoku