“Północ” – powieść o przetrwaniu w czasie Końca / Wydawnictwo ArtRage
Merethe Lindstrøm Północ Powieść o przetrwaniu w czasie Końca Gdzieś na wschodzie rozpętała się wojna. To nie tylko koniec życia dla setek tysięcy, ale i koniec świata dla milionów. Masy wygnanych ze swych domów ludzi zmuszane do marszów bez celu, wśród nich bezimienny chłopak, o zniekształconych plecach, któremu udaje się uciec. Rusza w drogę,...
Gdzieś na wschodzie rozpętała się wojna. To nie tylko koniec życia dla setek tysięcy, ale i koniec świata dla milionów.
Masy wygnanych ze swych domów ludzi zmuszane do marszów bez celu, wśród nich bezimienny chłopak, o zniekształconych plecach, któremu udaje się uciec. Rusza w drogę, na północ, by odnaleźć spokój. Przeżyć.
Towarzyszy mu głód. I pies.
Północ to postapokaliptyczny majstersztyk. Przejmująca powieść, która nie pozostawia jednak czytelnika bez nadziei.
Merethe Lindstrøm (ur. 1963) – norweska pisarka. Zadebiutowała w 1983 roku zbiorem opowiadań Sexorcisten og andre fortellinger („Seksorcysta i inne opowiadania”). Jej pierwsza powieść, Regnbarnas rike („Królestwo dzieci deszczu”), ukazała się dziewięć lat później. W 1996 roku za zbiór opowiadań Steinsamlere („Zbieracze kamieni”) była nominowana do najbardziej prestiżowego literackiego lauru w Skandynawii, Nagrody literackiej Rady Nordyckiej. Otrzymała go w 2012 roku za Dni w historii ciszy, wyróżnione także Kritikerprisen. W 2023 powieść ta ukazała się nakładem wydawnictwa ArtRage w tłumaczeniu Karoliny Drozdowskiej.
absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Słupsku oraz Studia Wokalno-Aktorskiego Danuty Baduszkowej przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Współpracował z wieloma teatrami w Polsce, m.in. Teatrem Polskim w Bydgoszczy. Ma na swoim koncie ponad 60 ról teatralnych. Od roku 2001 zajmuje się krytyką teatralną.
Cytat Dnia
„Jest ciepło, refleksyjnie, koncyliacyjnie. Zabawnie i radośnie. Akcja toczy się wartko na wielu planach, narracja ma doskonale ożywcze tempo (dynamiczna choreografia Bartosza Dopytalskiego). Bohaterowie nie są pozbawiani godności, człowieczeństwa. Obraz świata przedstawianego nie wstrząsa, nie przeraża. Sztuka porusza poważne, trudne tematy, ale w sposób powściągliwy i metaforyczny, bo publiczność często się śmieje. Nie budzi grozy ruina gigantycznego uzębienia z kolorowym patchworkowym językiem […]”
