W grudniu ukażą się „Apokryfy”. Trzytomową antologię objął patronatem medialnym Teatr dla Wszystkich.
fot. ADiT
Agencja Dramatu i Teatru kontynuuje projekt wydawniczy trzytomowej antologii sztuk Tadeusza Słobodzianka rozpoczęty wydaniem „Żydowskich historii” pod koniec 2025 r.
W grudniu tego roku nakładem wydawnictwa ADiT ukaże się kolejny, ostatni już tom pt. „Apokryfy”.
W zbiorze znajdą się dramaty, w których Słobodzianek mierzy się z postaciami (anty)bohaterów – zarówno historycznych, jak i mitycznych czy literackich. Autor reinterpretuje owe figury, umieszczając je w zmienionych kontekstach, ukazując nieznane etapy ich historii bądź dekonstruując ich mityczny charakter. Innymi słowy, autor do kanonicznych wersji opowieści dokłada swoje apokryficzne dopowiedzenia, podaje w wątpliwość i zadaje niewygodne pytania.
W wydaniu znalazły się następujące sztuki:
„Merlin” – opowiedziana na nowo historia Króla Artura i Rycerzy Okrągłego Stołu jako mistyczna tragedia wspólnoty, która ideały zbudowania nowego porządku świata zamienia w samozagładę.
„Sen pluskwy” – replika na słynny dramat Majakowskiego, w której Prisypkin w nocy na przełomie dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku wychodzi z klatki w Zoo na ulice kapitalistycznej Moskwy, aby odkryć, że nowy ustrój jest równie niesprawiedliwy jak poprzedni, a mieszanka chrześcijaństwa, komunizmu i nacjonalizmu przeradza się w groteskową Apokalipsę.
„Młody Stalin” – autor w tej sztuce zabiera widza w podróż po kluczowych wydarzeniach z młodości przyszłego dyktatora, odtwarzając przy tym w krzywym zwierciadle dekadencką Europę w 1907 roku, pełną politycznych napięć i zbrodniczych idei, które formują umysł przyszłego zbrodniarza.
„Don Juan” – postać Don Juana przeniesiona zostaje tu w czasy mityczne. Dramat utrzymany w konwencji płaszcza i szpady. Jedna z najnowszych, niepublikowanych i niewystawianych sztuk autora.
„Powrót Chrystusa” – sztuka przedstawia kulisy powstawania legendarnego spektaklu Teatru Laboratorium „Apocalypsis cum figuris”, ukazując prowadzony w Polsce w latach 1960–1969 intensywny, bezkompromisowy proces poszukiwań i improwizacji warsztatowych wokół motywów biblijnych i apokryficznych, który splata się z narastającą presją polityczną, antysemicką nagonką oraz prywatnymi dramatami i kryzysami twórców.
(ur. 1955) – dramatopisarz, krytyk teatralny, reżyser, kierownik literacki i dyrektor teatrów. Studiował teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie pod kierunkiem m.in. prof. Jana Błońskiego. W latach 1978–1981 pisał recenzje teatralne pod pseudonimem Jan Koniecpolski, najpierw w „Studencie”, następnie dla tygodnika „Polityka”. W latach 2010–2012 dyrektor Teatru Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego, w latach 2012–2022 dyrektor Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy, twórca Laboratorium Dramatu, Fundacji Sztuka Dialogu oraz Szkoły Dramatu. Współtwórca Teatru Wierszalin. Autor dramatów takich jak: „Nasza klasa”, „Car Mikołaj”, „Obywatel Pekosiewicz”, „Turlajgroszek”, „Prorok Ilja”, „Merlin”, „Kowal Malambo”, „Sen pluskwy”, „Młody Stalin”, „Śmierć proroka”, „Historia Jakuba”, „Niedźwiedź Wojtek”, „Fatalista”, „Akropolis nasze” oraz cyklu „Kwartety otwockie”, na który składają się: „Geniusz”, „Sztuka intonacji”, „Powrót Orfeusza”, „Krzew gorejący”, „Helsinki”, „Cerber z Beaubourg”, „Pociąg do Moskwy”, „Obiad u Giulietty”. Laureat wielu nagród, m.in. Paszportu „Polityki” (1993), Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1994), Medalu im. Stanisława Bieniasza (2002 i 2018), Nike (2010). Dramaty Słobodzianka przetłumaczono na kilkadziesiąt języków i wystawiano na scenach całego świata.
