12 czerwca przed teatrem odbyła się uroczystość nadania imienia Kazimierza Dejmka skwerowi u zbiegu ulic Karasia i Kopernika i odsłonięcia popiersia – na uroczystości zabrakło przedstawicieli MKDiN.
fot. Dzielnica Śródmieście Warszawa
Przed Teatrem Polskim w Warszawie odbyła się uroczystość nadania imienia Kazimierza Dejmka skwerowi u zbiegu ulic Karasia i Kopernika oraz odsłonięcia popiersia jednego z najważniejszych twórców polskiego teatru XX wieku.
O planowanym wydarzeniu informowaliśmy już wcześniej na łamach Teatru dla Wszystkich w materiale: „Pomnik Kazimierza Dejmka przed Teatrem Polskim w Warszawie”. Pomnik Kazimierza Dejmka przed Teatrem Polskim w Warszawie
W wydarzeniu uczestniczyli przedstawiciele władz samorządowych, środowiska teatralnego oraz mieszkańcy Warszawy.
Obecni byli między innymi Aldona Machnowska-Góra, zastępczyni prezydenta m.st. Warszawy, Anna Nehrebecka-Byczewska, przewodnicząca Komisji ds. Nazewnictwa Miejskiego Rady m.st. Warszawy, Paweł Martofel, dyrektor Departamentu Kultury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego, Andrzej Seweryn, dyrektor Teaatru Polskiego w Warszawie, Janusz Majcherek, zastępca dyrektora naczelnego i dyrektor artystyczny Teatru Polskiego, a także Damian Damięcki, Jan Englert, Magdalena Zawadzka, Laura Łącz,, Emilia Krakowska, Jacek Kawalec, Marek Barbasiewicz i Anna Seniuk.
Kazimierz Dejmek pozostaje jedną z najbardziej znaczących, ale też niejednoznacznie ocenianych postaci w historii polskiego teatru. Reżyser, pedagog, dyrektor i minister kultury przez dziesięciolecia współtworzył krajobraz polskiej sceny, pozostawiając po sobie przedstawienia, które weszły do historii.
W latach 1981–1995 kierował Teatrem Polskim w Warszawie, z którym do dziś jest najmocniej kojarzony. Wcześniej współtworzył powojenny Teatr Nowy w Łodzi, a także stał na czele Teatru Narodowego. To właśnie tam w 1967 roku przygotował legendarną inscenizację „Dziadów” Adama Mickiewicza. Spektakl został zdjęty z afisza decyzją władz komunistycznych i stał się jednym z symboli wydarzeń Marca 1968 roku. Konsekwencją było odwołanie Dejmka z funkcji dyrektora oraz usunięcie go z PZPR.
Biografia Dejmka pełna jest paradoksów. Choć pozostawał człowiekiem o lewicowych przekonaniach i sceptycznie odnosił się do romantycznego mitu narodowego, stworzył jedne z najważniejszych inscenizacji polskiej klasyki, odczytywane jako manifestacje patriotyczne i głęboko zakorzenione w narodowej tradycji. W swoich przedstawieniach konsekwentnie bronił znaczenia literatury, języka i repertuaru narodowego.
Po wydarzeniach Marca ’68 wrócił do Łodzi, gdzie stworzył szereg wybitnych przedstawień, w tym słynne „Dialogus de Passione”, uznawane za jedno z najważniejszych osiągnięć polskiego teatru religijnego XX wieku. W latach osiemdziesiątych, już jako dyrektor Teatru Polskiego, realizował między innymi dzieła Sławomira Mrożka i Stanisława Wyspiańskiego, które często zyskiwały aktualny kontekst polityczny.
W latach 1993–1996 pełnił funkcję ministra kultury i sztuki. Należał do nielicznego grona ludzi teatru, którzy równocześnie sprawowali najwyższe funkcje państwowe i kierowali ważną sceną teatralną.
Podczas czwartkowej uroczystości zwracała uwagę nieobecność przedstawicieli Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W wydarzeniu poświęconym jednemu z najważniejszych dyrektorów Teatru Narodowego, wieloletniemu dyrektorowi Teatru Polskiego i byłemu ministrowi kultury nie uczestniczył żaden reprezentant resortu. Fakt ten był komentowany przez część uczestników uroczystości, tym bardziej że siedziba ministerstwa znajduje się zaledwie kilka minut spacerem od miejsca odsłonięcia popiersia.
Nowy skwer imienia Kazimierza Dejmka dołącza tym samym do warszawskich miejsc pamięci poświęconych ludziom kultury, przypominając o twórcy, którego dorobek do dziś pozostaje ważnym punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń artystów i widzów.
