Tu i teraz

Postacie kreowane na scenie przez Martę Markowską i Roberta Mroza są dość bliskie swoim filmowym pierwowzorom. Jadąca na egzamin studentka Sorbony jest pełna egzaltacji i pewności siebie, a szwendający się po Europie Amerykanin bywa jednocześnie słodko nonszalancki i irytująco zagubiony. Aktorzy budują charakterystyczne napięcie, z powodzeniem przenosząc na scenę niewypowiedziane tęsknoty bohaterów, skrywane tuż pod powierzchnią. I tak jak w filmie Linklatera trzecim bohaterem jest Wiedeń, tak w spektaklu Sajnuka staje się nim scenografia Katarzyny Adamczyk, pozwalająca sprawnie budować kolejne przestrzenie miejskiej tkanki i dająca aktorom szerokie pole manewru. Podobną funkcję pełni muzyka Michała Lamży, która przenosi widzów wprost do świata zachodniej Europy u progu nowego tysiąclecia.

Osoby spodziewające się przeniesienia na warszawską scenę obu filmowych spotkań, przedzielonych dekadą rozłąki, mogą być zaskoczone skondensowaniem wątków i emocjonalnych doświadczeń w jednym spotkaniu. Można odnieść wrażenie, że brakuje wyraźniejszego zaznaczenia tej części relacji bohaterów, w której pojawia się więcej tarć, ukrytego żalu i niespełnionych oczekiwań. Jednak decyzja twórców, by spotkanie Celiny i Filipa wydarzyło się wtedy, gdy mają już około trzydziestu lat, a więc większy bagaż doświadczeń, pozwala zbudować pomiędzy nimi głębszą relację i stworzyć bardziej wyraziste postaci. Adam Sajnuk zbalansował ciekawość i niepewność podlotków ze spokojem wczesnej dorosłości oraz większym osadzeniem w sobie i świecie. Takie wypośrodkowanie może silniej przemówić do współczesnego widza. Dzięki temu spotkanie bohaterów, prowadzone naturalnym rytmem, pozostaje pełne niewymuszonej niespieszności.

Tak jak film, spektakl domyka się klamrą. Do kolejnego spotkania może nie dojść, ale przecież liczy się tylko to, co tu i teraz.

Teatr WARSawy