Partytura ciał w warunkach systemu

Pokaz „Bioland” w Komunie Warszawa oglądałem jako propozycję sytuującą się na przecięciu choreografii, instalacji i performatywnego eksperymentu. Przestrzeń sceniczna została zorganizowana z wykorzystaniem fragmentów sztucznej trawy, układanych w wyraźnie wyodrębnione pola. Ten modułowy układ porządkuje ruch i jednocześnie sugeruje rodzaj laboratorium albo z góry wyznaczonych stref działania. Ciała tancerzy funkcjonują w obrębie tych „parceli”, wchodząc ze sobą w relacje poprzez rytmiczne przejścia, konfrontacje i zsynchronizowane sekwencje.

Choreografia Megan Doheny i Ilyi Nikurova operuje kontrastem między płynnością a mechaniczną repetycją. Ruch bywa organicznie falujący, po czym przechodzi w drżenia, zatrzymania i impulsy przypominające zakłócenia sygnału. Ten sposób budowania partytury ruchowej wprowadza napięcie między tym, co ciągłe, a tym, co przerywane. Powtarzalność fraz nie prowadzi jednak do czystej symetrii — układy grupowe są regularnie rozszczelniane przez działania solowe lub duety, które chwilowo zmieniają dynamikę całości.

Warstwa dźwiękowa (Dylan Tedaldi) opiera się na syntetycznych brzmieniach, pulsie basowym i przetworzonym głosie pełniącym funkcję nadrzędnego komunikatu. Pojawiające się komendy czy zapętlane słowa budują wrażenie nadzoru. Wśród elektronicznych struktur pojawia się także fragment piosenki wykonywanej przez Sławę Przybylską, którego melodyjność i rozpoznawalna barwa głosu kontrastują z chłodną, cyfrową tkanką dźwiękową spektaklu. To krótkie wprowadzenie archiwalnego brzmienia wytwarza napięcie między estetyką symulacji a śladem kulturowej pamięci. W momentach ciszy wyraźniej słyszalny staje się oddech performerów, co przesuwa uwagę z systemu na fizyczność wykonawców.