„Supernowa” to wyrastający z prawdziwych historii kobiet spektakl taneczny o tym, jak umiera w nas coś starego, żeby mogło narodzić się nowe.
To fantasmagoria i alegoria kobiecych doświadczeń, w której trudne przeżycia przechodzą przez filtr obrazów, metafor i skojarzeń, zamiast być opowiadane wprost.Na scenie pojawiają się demony, lęki i cienie przeszłości, które stopniowo tracą swoją moc, kruszą się i znikają, robiąc miejsce dla nowych gestów, decyzji i słów. Ruch, obecność i głosy uczestniczek splatają się w opowieść o końcach, które są jednocześnie początkami, oraz o sposobach, w jakie kobiety tworzą dla siebie wyjścia z trudnych sytuacji. Supernowa nie prowadzi przez klasyczną fabułę – jest podróżą przez symboliczne krajobrazy kobiecego doświadczenia, w której to, co niewypowiedziane, zaczyna znajdować formę. „Nic nie ginie, wszystko się przemienia” – Odo Marquard.
Koncepcja i choreografia: Paulina Święcańska
Kreacja postaci: Joanna Sieradzan-Wencka, Paulina Święcańska wraz z ruchowym chórem kobiet
Kostiumy i scenografia: Robert Łosyk i Lola Szlupowicz
Mazowiecki Instytut Kultury