Wakacyjny romans

Nie każda inscenizacja klasyki musi przekonywać, że jej bohaterowie są naszymi współczesnymi. Czasem największą wartością okazuje się zaproszenie widza do świata, w którym czas płynie wolniej i można po prostu dobrze się poczuć.

Lidia Sadowa reżyserując w Teatrze Klasyki Polskiej „Śluby panieńskie” ,nie prowadzi dialogu z modami współczesnego teatru. Nie dopisuje Fredrze nowych znaczeń ani nie szuka na siłę analogii z XXI wiekiem. Zamiast tego z pełnym zaufaniem oddaje głos autorowi, dbając, by jego język pozostał wyrazisty, zrozumiały i naturalny. Fredrowski rym nie brzmi tu jak muzealny eksponat ani aktorska deklamacja. Staje się żywym językiem bohaterów, którzy – jak uczestnicy letnich wakacji – pozwalają sobie na flirt, żart i beztroskę.

Reżyserka konsekwentnie buduje opowieść o wakacyjnych romansach. Klara (świetna Angelika Kurowska) i Aniela (Marta Dylewska) nie buntują się przeciw porządkowi świata, lecz próbują urozmaicić sobie letnie dni. Obierają jabłka do szarlotki, rozwieszają pranie i z umiarkowanym zaangażowaniem wykonują domowe obowiązki. Nie są one jednak symbolem opresji, lecz częścią sielankowego rytmu życia. W takim świecie śluby panieńskie rodzą się bardziej z nudy niż z ideowych deklaracji, a miłosne intrygi stają się naturalnym sposobem wypełnienia wolnego czasu.

Także mężczyźni zdają się ulegać tej letniej atmosferze. Gustaw, znakomicie grany przez Ksawerego Szlenkiera, to uważny obserwator i sprawny strateg, który dla przyjemności podejmuje kolejną grę. Czy naprawdę zakochuje się w Anieli? Być może. Ich relacja przypomina jednak bardziej wakacyjny romans niż obietnicę wspólnej przyszłości. Mniej przekonuje Przemysław Wyszyński jako Albin. W pierwszej części pozostaje w cieniu Gustawa, w drugiej próbuje odzyskać uwagę widzów zbyt mocno akcentowanym komizmem. Nawet ta dysproporcja wpisuje się jednak w logikę spektaklu, w którym przede wszystkim liczy się urok chwili.