Interesuje nas sieć rozumiana szerzej niż tylko internet. To także sieci przyjaźni, wspólnot, zależności, współpracy i wzajemnego wpływu – relacje między ludźmi, technologiami, instytucjami, przedmiotami i przestrzeniami. Chcemy przyjrzeć się temu, jak powstają dziś wspólnoty i jak zmienia się doświadczenie dorastania w świecie nieustannego połączenia.
Punktem wyjścia będą nowe technologie i cyfrowa codzienność młodych osób. Bez technofobii, ale i nadmiernego technooptymizmu, chcemy słuchać, obserwować i wspólnie badać. Interesuje nas internet takim, jakim jest przeżywany przez młode osoby, a nie takim, jaki wyobrażają go sobie dorośli.
Sieci nie są neutralne. Decydują o tym, kto zostaje zauważony, kto ma dostęp do wiedzy i wsparcia, czyj głos jest słyszany i kto ponosi odpowiedzialność. Dlatego będziemy pytać nie tylko o to, co nas łączy, lecz także o reguły, hierarchie i wykluczenia ukryte w tych połączeniach – oraz o możliwość tworzenia innych sieci: opartych na trosce, solidarności i współodpowiedzialności.
Sieć będzie dla nas nie tylko tematem, lecz także sposobem pracy. Chcemy tworzyć teatr razem z młodymi osobami oddając im przestrzeń do prowadzenia własnych działań. Teatr rozumiemy jako miejsce spotkania różnych rodzajów wiedzy i doświadczenia, w którym spektakle, działania badawcze, edukacja i praktyki społeczne wzajemnie na siebie wpływają.
Partyzancki performans, którego nie planowaliśmy, a jest:
Miautystyczne
„Miautystyczne” to spektakl taneczny duetu Julki Tomiczek i Krzysztofa Lubki – artystek i asystentek osób w spektrum autyzmu (ASD). Projekt wyrasta z doświadczenia kontaktu, w którym ruch staje się jedynym językiem. Twórczynie traktują ciało nie jako narzędzie ekspresji, lecz jako przestrzeń negocjacji pomiędzy napięciem a troską, frustracją a bliskością.
Performance opowiada o budowaniu niewerbalnej relacji między osobami używającymi komunikacji alternatywnej, a ich asystentkami. Celem performerek nie jest granie osób w spektrum, tylko odtworzenie pewnych zachowań na potrzeby oddania relacji.
Na „scenie” koteczek i łasica. Ich taniec to zderzenie czułości z agresją, prób kontaktu z niemożnością porozumienia. Rzucają w siebie butami, uderzają się po twarzach, wyrażają frustrację i niemoc zbliżenia się do społeczeństwa, które reaguje lękiem lub kontrolą.
Duet Lubka–Tomiczek redefiniuje pojęcie komunikacji, zamienia słowa w dotyk, a interwencję w taniec. Spektakl staje się zaproszeniem do wspólnego ruchu, który nie ma leczyć, lecz pozwala ranie oddychać. Taniec jest tu sposobem rozumienia, nie interpretowania; współistnienia, nie naprawiania.
premiera: 26 września
koncepcja i wykonanie: Julka Tomiczek i Krzysztof Lubka
muzyka: Paul Tinsley
realizacja dźwięku: Mateusz Skoczek
inspicjentura: Jakub Cyryl Grabarczyk, Wiktor Korzeniewski
dokumentacja audio-video: Bartosz Bartosiński
dokumentacja fotograficzna: Natalia Godek
produkcja: Tadeusz Nowacki
tłumaczenie na PJM 26.09: Alicja Famulska, Katarzyna Marlęga
patronat honorowy: Burmistrz Dzielnicy Ochota, Fundacja Synapsis
Spektakle:
Chór na cztery wiosła i poczucie winy
Malwa jest wioślarką. Malwa ma przed sobą ważne zawody i ważne zawodniczki. Malwa ma jednak za sobą też inne zawody. To ona zawiodła wszystkich, którzy oczekiwali od niej przynajmniej przyzwoitego wyniku. Malwa myśli więc, jak przygotować się do tego kolejnego najważniejszego wyścigu. Ale Malwa nie jest w tym sama, towarzyszą jej w końcu dwa wiosła, które nieustannie podpowiadają złe scenariusze. A może w tym namiocie jest jeszcze ktoś? Może da się usłyszeć tam zupełnie inny głos? „Chór na cztery wiosła i poczucie winy” to opowieść o presji, która przejmuje narrację nad życiem głównej bohaterki. Rywalizacja wpisana w sportowy świat przenosi się tutaj na każda inną sferę życia, z którą Malwa musi się zmierzyć.
Spektakl dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury
premiera: 20 listopada
tekst: Mariusz Gołosz
reżyseria: Aga Błaszczak
muzyka: Rafał Ryterski
scenografia i kostiumy: Sławek Blaszewski
choreografia: Krystyna Lama Szydłowska
Obsada: Malwina Czekaj, Izabela Zachowicz, Miłosz Konieczny, Marek Zimakiewicz
Żółte papiery*
Ciągłe bycie ocenianym – przez rodzinę, randomów z internetu, nauczycieli ale też urzędników, gapiów w tramwaju i landlorda. Właściwie nie znane są standardy, które zaspokoją oczekiwania innych, jeden niezręczny ruch dzieli nas od zostania „dziwolągiem”.
A gdyby wykonać go świadomie jako pierwszy? Spektakl współtworzony z młodzieżą zaproszoną do pracy z kolektywem Freak Show zada pytanie o to, czym jest dziś inność, w jakich normach dorasta młode pokolenie oraz czy AI może być niepełnosprawne?
*tytuł roboczy
premiera: 11 grudnia
reżyseria, dramaturgia, światło: Szymon Adamczak, Filip Pawlak
udział na scenie:
Daniel Kotowski, Agata Wąsik, Babcia
wybrane po zakończeniu warsztatów osoby z Cudacznej Szkoły
scenografia: Nadia Markiewicz
kostiumy: Babcia, Ewa Zonik
muzyka: Marcel Pieczonka
facylitacja projektu: Mikołaj Jabłoński
prowadzące Otwartego Laboratorium w ramach FKBB: Katarzyna Żeglicka,
Joanna Piwowar-Antosiewicz
patronat: 2119pln – Protest osób z niepełnosprawnością i osób opiekuńczych
Projekt jest finansowany ze środków PFRON – Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Kelly kontra Big Tech / Kielce
Kelly
Status: dostępna / Warszawa
Dwie sceny i dwa spojrzenia na tę samą sytuację.
25 marca 2026 r. w Los Angeles zapadł wyrok sądu pierwszej instancji w procesie K.G.M. przeciwko Meta i Google, który otworzył możliwość pociągnięcia wielkich platform technologicznych do odpowiedzialności prawnej. To precedensowe wydarzenie stało się punktem wyjścia dla nowego spektaklu w reżyserii Justyny Sobczyk, przygotowanego wspólnie przez warszawski Teatr Ochoty im. Haliny i Jana Machulskich oraz kielecki Teatr im. Stefana Żeromskiego. Przedstawienie adresowane jest do młodej publiczności od trzynastego roku życia oraz osób dorosłych.
Powstaną dwie autonomiczne części, z których każda pomyślana jest na inną scenę, uruchamiające dwie różne perspektywy: prywatną i publiczną.
W Kielcach twórczynie skupiają się na samym procesie sądowym. Spektakl nie będzie jednak rekonstrukcją rozprawy. Archiwalne braki staną się przestrzenią dla wyobraźni zespołu twórczego oraz wspólnej pracy z młodą publicznością.
Warszawski spektakl w centrum uwagi stawia kondycję głównej bohaterki. Interesuje nas zarówno bliskość, konflikt, zależność od osób dorosłych i próby stawiania granic w relacji z najbliższymi, jak również relacje tworzone za pośrednictwem platform społecznościowych: potrzeba bycia zauważoną, ocenianie i bycie ocenianą, komentowanie, porównywanie się z innymi, poszukiwanie akceptacji i reakcja na odrzucenie.
Spektakl stanie się przestrzenią, w której młoda publiczność będzie miała okazję sprawdzić, jak działają narzędzia, którymi posługujemy się w mediach społecznościowych.
Aktorki wykorzystują improwizację jako narzędzie badawcze, będą testować możliwe sytuacje i scenariusze zachowań, sprawdzając zarówno relację Kelly z matką, momenty konfliktu i bezradności, lecz także jej obecność w sieci: sposób, w jaki zwraca się do innych, jak reaguje na komentarze, jak zmienia swoje zachowanie pod wpływem ocen i co dzieje się z nią, kiedy nie otrzymuje oczekiwanej uwagi.
premiera kielecka: 6 marca 2027
premiera warszawska: 13 marca 2027
koncepcja i reżyseria: Justyna Sobczyk
dramaturgia, scenariusz: Teatr Żeromskiego: Kamila Kucia /dyplom AST/
dramaturgia, scenariusz, Teatr Ochoty: Julia Lange AST
choreografia: Aleksandra Bożek
scenografia, światło: Agata Skwarczyńska
kostiumy: Magdalena Łazarczyk
muzyka: Magda Dubrawska
wideo: Magda Mosiewicz
#MASAKRA
Twórczynie i twórcy #MASAKRY pracują wokół tematu budowania intymnych relacji i całych społeczności w przestrzeni gier online i forów internetowych. Przyglądają się temu, w jaki sposób cyfrowe światy stają się miejscem poszukiwania bliskości, akceptacji i poczucia przynależności, ale też przestrzenią, w której narastają frustracja, wykluczenie i wzajemna wrogość.
Główny bohater, Adrian, mierząc się z oczekiwaniami narzucanymi młodym mężczyznom przez społeczeństwo i normy kulturowe, wpada w pułapkę gniewu i samotności. Internet staje się dla niego jednocześnie schronieniem i miejscem, które wzmacnia jego poczucie odrzucenia. Poszukując wspólnoty oraz odpowiedzi na własne problemy, Adrian trafia w środowiska oferujące pozornie prosty język do opisywania jego doświadczeń. #MASAKRA przygląda się temu, jak potrzeba bliskości i zrozumienia może splatać się z poczuciem krzywdy oraz jak wirtualne relacje wpływają na sposób postrzegania siebie, innych ludzi i świata poza ekranem.
premiera: 23 kwietnia 2027
reżyseria: Marta Szlasa-Rokicka, Helena Urbańska
dramaturgia: Marta Szlasa-Rokicka, Helena Urbańska, Anna Kozłowska, Michał Tokarski
scenografia, kostiumy: Aleksandra Szlasa-Rokicka
Stałą praktyką Teatru Ochoty jest pedagogiczno-teatralna opieka nad procesami twórczymi. Przy powstawaniu wszystkich naszych spektakli zespołom towarzyszą Iga Dzięgielewska i Sebastian Świąder.
Inne działania:
Ognisko Teatru Ochoty
28 września działalność rozpocznie Ognisko Teatralne TO. W nowym sezonie nad swoimi spektaklami pracować będą uczestniczki i uczestnicy w wieku od 10 do 110 lat, zrzeszeni w 16 grupach. W planach na sezon 2026/2027 jest także uruchomienie nowej grupy młodzieżowej oraz dalsze wzmacnianie roli Rady Ogniska TO w procesach decyzyjnych.
TO Studio
3 października wystartuje pierwszy pełny, niepilotażowy rok programu TO Studio – kursu przygotowującego kandydatki i kandydatów do egzaminów do szkół teatralnych.
TO Inicjatywy
W nowym sezonie będziemy kontynuować program TO Inicjatywy, w ramach którego młode osoby mogą realizować w Teatrze Ochoty własne pomysły – artystyczne, badawcze i społeczne. Chcemy udostępniać przestrzeń, wiedzę i wsparcie, a jednocześnie otwierać instytucję na działania, które rodzą się poza jej programem i wnoszą do niej nowe głosy.
Wolontariat Teatru Ochoty
Na przełomie września i października uruchomimy również wolontariat. Osoby zainteresowane współpracą będą mogły zgłosić się za pośrednictwem formularza, a następnie spotkać się z nami, żeby wspólnie znaleźć odpowiadającą ich zainteresowaniom i możliwościom przestrzeń do działania. Wolontariat ma być nie tylko wsparciem teatru, lecz także sposobem poznawania instytucji od środka, zdobywania doświadczenia i realnego włączania się w jej życie.
Programy badawcze i badawczo-artystyczne Teatru Ochoty
W sezonie 2026/2027 będziemy rozwijać również programy łączące działania artystyczne, pracę warsztatową i wspólne badanie rzeczywistości. Punktem wyjścia staną się doświadczenia osób uczestniczących, a teatr będzie narzędziem zadawania pytań, wymiany wiedzy i poszukiwania nowych sposobów działania.
Stworzymy młodzieżową sieć badawczą, w której to młode osoby będą formułować pytania, prowadzić badania i samodzielnie interpretować ich wyniki. Zapewnimy spotkania z osobami eksperckimi i pokażemy, jak badać codzienne życie, kulturę czy media: prowadzić rozmowy, obserwować, zbierać historie, analizować obrazy i śledzić zjawiska krążące w sieci. Sięgniemy również po mniej oczywiste metody – działania artystyczne, praktyki performatywne, które również mogą służyć wytwarzaniu wiedzy o świecie.
Olga Ciężkowska będzie realizowała cykl poświęcony doświadczeniom młodych osób LGBTQ+ oraz tworzonym przez nie więziom, wspólnotom i reprezentacjom. Ważnym obszarem pracy będą relacje między pokoleniami, poszukiwanie własnych genealogii oraz języków pozwalających mówić o tożsamości.
Karolina Kowalczyk wspólnie z młodymi osobami zrealizuje projekt dotyczący relacji młodzieży z technologiami cyfrowymi. Punktem wyjścia będzie codzienne doświadczenie funkcjonowania w świecie smartfonów i mediów społecznościowych, a także pytanie o to, jak odzyskiwać w nim uwagę, podmiotowość i możliwość budowania relacji.
Iga Dzięgielewska i Katarzyna Hromek przeprowadzą proces badawczo-artystyczny poświęcony menstruacji, ciału oraz związanym z nimi sieciom wiedzy, opieki, technologii i instytucji, które organizują codzienne funkcjonowanie. Wspólna praca pozwoli przyjrzeć się temu, jak prywatne doświadczenia menstruacji łączą się z szerszymi społecznymi systemami oraz w jaki sposób sztuka może pomagać w ich rozpoznawaniu.
Program dla osób nauczycielskich i pedagogiczno-teatralnych:
Anna Bolewska przygotuje cykl warsztatowy dla osób nauczycielskich poświęcony rozmowom z młodzieżą o zmianach klimatu. Wspólna praca, wykorzystująca między innymi praktykę aktywnej nadziei, pozwoli przyjrzeć się emocjom wywoływanym przez kryzys klimatyczny oraz szukać sposobów przekształcania lęku i bezradności w poczucie wspólnoty, sprawczość i gotowość do działania.
Uruchomimy cykl wspólnych lektur tekstów poświęconych pedagogice teatru Czytania pedagogiczno-teatralne. Będziemy nie tylko rozmawiać, lecz także pracować warsztatowo – od close reading po performatywne lektury. Cykl rozpoczniemy od antologii z serii HyPaTia „(Nie)świadomość teatru. Pionierki pedagogiki”.
Teatr Ochoty
