Premiera „Nic dwa razy” w Komunie Warszawa

„Nic dwa razy” nie jest interpretacją wiersza Wisławy Szymborskiej pod tym samym tytułem. To raczej eksperyment – laboratorium powtórzeń. Zdanie „Nic dwa razy się nie zdarza” pełni tu rolę nie tyle cytatu, ile mechanizmu scenicznego, który napędza ruch, dźwięk i działanie.

Żyjemy w epoce paradoksu: z jednej strony panuje obsesyjna potrzeba wyróżniania się, z drugiej wszyscy staramy się być wyjątkowi w ten sam sposób, według jednego wzorca.
Vivienne Westwood mówiła, że ludzie boją się wyglądać inaczej niż inni. Fakt, w świecie klonów różnica staje się ryzykiem.


Spektakl dotyka tego napięcia: między pragnieniem oryginalności a przymusem powtarzania. 

To także opowieść o presji „dobrego życia”: konieczności nieustannego udowadniania, że szczęście jest dostępne – i widoczne. O autopropagandzie sukcesu, która z czasem staje się ciężarem. I o języku, który nas zwodzi.

„Niesamowite”, „genialne”, „najlepsze” – słowa zużywają się szybciej niż rzeczy, które miały opisywać. Efekt: rzeczywistość przegrywa z opisem. A to rodzi rozczarowanie. I cichą, trudną do uchwycenia depresję.
Wreszcie: to spektakl o próbie odzyskania czegoś prostszego. Nie wielkiej wyjątkowości, ale małej powtarzalności, która nie boli. Spokoju, który nie musi być spektakularny. Radości, która nie potrzebuje dowodu. Bo być może problemem nie jest to, że coś się powtarza. Tylko to, że nie umiemy przeżyć tego drugi raz.

„Nic dwa razy się nie zdarza” brzmi jak prowokacja. Czy naprawdę? Cezary Tomaszewski nie odpowiada. Zamiast tego buduje sytuacje, w których widz zaczyna wątpić nie tylko w sens zdania, ale także w wiarygodność własnej pamięci. Zostawia go z pytaniem: czy to, co właśnie zobaczył… już się kiedyś zdarzyło?

Koncepcja, reżyseria, choreografia, opracowanie muzyczne: Cezary Tomaszewski.

Obsada: Małgorzata Biela, Dariusz Kowalewski, Michał Leśniak, Oskar Malinowski, Agata Wińska.

Komuna Warszawa