Monodram zamiast suchego zestawienia faktów historycznych oferuje emocjonalny portret wybitnej noblistki.
Twórcy – reżyserka Justyna Łagowska oraz autor tekstu Piotr Rowicki – rezygnują z budowania kolejnego pomnika, skupiając się na ludzkim wymiarze życia Marii. Opowieść prowadzi widza przez amplitudę losów bohaterki: od młodzieńczych lat w Polsce pod zaborami i wielkich sukcesów naukowych w Paryżu po bolesną stratę męża, żałobę i walkę z depresją.
Kluczowym motywem przedstawienia jest odwaga i prawo do samostanowienia w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Spektakl ukazuje Skłodowską-Curie jako kobietę, która przecierała szlaki zarówno na uczelniach, jak i w życiu codziennym, płacąc za to wysoką cenę. To osadzony w nurcie herstorii manifest kobiecego geniuszu i determinacji, który pozostaje aktualny do dziś. Produkcja stanowi kolejną odsłonę współpracy Przepiórskiej i Rowickiego, znanych z przywracania pamięci o niezwykłych kobietach w nowoczesny i głęboko ludzki sposób.
Agnieszka Przepiórska jest aktorką teatralną związaną z Teatrem im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, a także aktorką filmową i serialową, pedagożką, producentką oraz kuratorką festiwalu Carpe Diem. Od dziesięciu lat tworzy teatr biograficzny, który sama określa mianem „bioteatru”, ponieważ spektakle z tego cyklu są artystycznie i teatralnie przetworzonymi biografiami kobiet. Scenariusze powstają w oparciu o uznane publikacje książkowe. Aktorka konfrontowała się na scenie między innymi z postaciami Zuzanny Ginczanki w spektaklu „Ginczanka. Przepis na prostotę życia” oraz Simony Kossak w przedstawieniu „Simona K. Wołająca na puszczy”. Jej rola Barbary Sadowskiej w spektaklu „W maju się nie umiera” została uhonorowana przez miesięcznik „Teatr” Nagrodą im. Aleksandra Zelwerowicza za najlepszą kobiecą kreację aktorską sezonu 2022/2023. Ostatnie miesiące przyniosły jej również znakomite role Wisławy Szymborskiej w spektaklu „Szymborska. Kropki, przecinki, papierosy” oraz Anny Walentynowicz w przedstawieniu „Nazywam się Anna Walentynowicz”. Za kreację Irenki K. w monodramie „Ocalone” w reżyserii Mai Kleczewskiej z 2024 roku została nominowana w plebiscycie O!Lśnienia Onetu i Miasta Stołecznego Warszawy oraz otrzymała tytuł Najlepszej Aktorki na 31. Międzynarodowym Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych. Obecnie jest aktorką Teatru Powszechnego w Warszawie.
Justyna Łagowska jest scenografką, autorką kostiumów, reżyserką teatralną oraz reżyserką światła. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Aktywna zawodowo od 1993 roku, do grona najbardziej rozchwytywanych scenografek weszła dzięki współpracy z Janem Klatą przy spektaklach „Rewizor” w Wałbrzychu w 2003 roku oraz „Lochy Watykanu” we Wrocławiu w 2004 roku. Do 2007 roku pracowała wyłącznie z tym reżyserem, współtworząc wizualną stronę jego przełomowych inscenizacji. Później rozpoczęła współpracę z innymi twórcami młodego pokolenia, między innymi Wojtkiem Klemmem, Wiktorem Rubinem i Remigiuszem Brzykiem. Współtworzyła pod względem kostiumów, scenografii i reżyserii światła widowiska Nikołaja Kolady, Pawła Łysaka, Marka Fiedora oraz Macieja Wojtyszki. W 2018 roku otrzymała liczne nagrody festiwalowe za scenografię i kostiumy do „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Jana Klaty. Jako reżyserka zadebiutowała w 2015 roku spektaklem „Alicja” Michała Kmiecika w Teatrze im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie. Następnie wyreżyserowała „Pamięć Rutki” tego samego autora w Będzinie. Dobrze przyjęto również jej kolejne realizacje: „Balladynę” w Bydgoszczy oraz „Monachomachię” w krakowskim Teatrze Nowym Proxima. Jest także autorką koncepcji i reżyserii wystawy prezentowanej w foyer Teatru Starego w Lublinie. Z Teatrem Starym współpracowała przy spektaklach „Machia”, „Wieczorem” oraz przy monodramie „Lear”.
Piotr Rowicki jest dramatopisarzem i absolwentem historii na Uniwersytecie w Białymstoku. W 2008 roku zadebiutował sztuką „Przylgnięcie” w Laboratorium Dramatu w Warszawie. Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, między innymi dwukrotnym zwycięzcą konkursu na polską sztukę współczesną „Metafory Rzeczywistości”, organizowanego przez Teatr Polski w Poznaniu. Jest autorem kilkudziesięciu sztuk teatralnych, wśród których znajdują się między innymi: „Chłopiec malowany”, „Matki”, „I będą święta”, „Niewierni”, „Piszczyk”, „Tato nie wraca”, „Biała siła, czarna pamięć”, „Ćesky Diplom”, „Żeby nie było śladów”, „Królowie strzelców”, „Niepodlegli”, „Zabić prezydenta”, „Ginczanka. Przepis na prostotę życia”, „Simona K. Wołająca na puszczy”, „Listen to Your Heart”, „Freak”, „W maju się nie umiera”, „Szymborska. Kropki, przecinki, papierosy” oraz „Ocalone”.
Twórcami spektaklu są: Justyna Łagowska – reżyseria i scenografia, Agnieszka Przepiórska – w roli Marii, Piotr Rowicki – scenariusz, Milena Czarnik – choreografia, Rafał Matuszak – muzyka i Konrad Parol – kostiumy.
„Zapolska śmiała się z idei, by »kobieta miała iść przez życie cicho i spokojnie«. Taki gorset społecznych oczekiwań wpychał jednak kobiety w równie groteskowy stan, jakim dziś może być hałaśliwe manifestowanie wariacko rozumianej niezależności. Znanej aż nazbyt dobrze z czarnych marszy i mającej odzwierciedlenie na przykład w agresywnej proaborcyjnej propagandzie”
Sylwia Krasnodębska o „Moralności pani Dulskiej”, reż. Anna Augustynowicz; „Gazeta Polska”, 8.07.2026
Używamy plików cookie, aby poprawić jakość przeglądania, wyświetlać reklamy lub treści dostosowane do indywidualnych potrzeb użytkowników oraz analizować ruch na stronie. Polityka Prywatności
Niezbędne
Niezbędne pliki cookie przyczyniają się do użyteczności strony.
Preferencje
Umożliwiają stronie zapamiętanie informacji zmieniających wygląd.
Statystyka
Pomagają zrozumieć, jak użytkownicy zachowują się na stronie.
Marketing
Stosowane w celu śledzenia użytkowników i wyświetlania reklam.