Sztuka Wyobraźni: OJOJ i czerwona kreska

Mały Teatroman, Recenzje

Mała kreska, wielka sztuka

O spektaklu “OJOJ. Wielka historia małej kreski” w reż. Aleksandry Pejcz w Teatrze Pinokio w Łodzi pisze Wiesław Kowalski.

Autor: Wiesław Kowalski

Opublikowano: 2025-10-12

Ocena Recenzenta:

Na deskach Teatru Pinokio wydarzyło się coś, co trudno opisać słowami – i być może dlatego twórcy postanowili… słów po prostu nie używać. Premierowy spektakl „OJOJ. Wielka historia małej kreski” to bezdialogowa perła sztuki lalkarskiej i teatralnej, która z dziecięcą lekkością i dojrzałą precyzją porusza najczulsze struny ludzkiej wrażliwości. W ciągu zaledwie godziny publiczność – bez względu na wiek – zostaje zaproszona do świata czystej wyobraźni, gdzie każda emocja ma swój kształt, rytm i kolor.

Teatr bez słów, który mówi wszystko

Aleksandra Pejcz, reżyserka spektaklu, dokonuje rzeczy niezwykłej – tworzy przedstawienie kompletne bez użycia języka mówionego. Narracja prowadzona gestem, ruchem, muzyką i światłem okazuje się nie tylko czytelna, ale wręcz magnetyzująca. Ojojek – mały, zagubiony chłopiec – i jego przygoda z tajemniczą czerwoną kreską stają się uniwersalną opowieścią o samotności, odwadze, przyjaźni i sile twórczości. Wszystko to bez jednego wypowiedzianego słowa.

Publiczność nie musi niczego „rozumieć” w tradycyjny sposób – wystarczy patrzeć i czuć. A teatr robi wszystko, by to uczucie stało się prawdziwe i głębokie.

Aktorska partytura dźwięków

Choć spektakl pozbawiony jest klasycznego dialogu, nie jest wcale „milczący”. Wręcz przeciwnie – aktorzy operują całym bogactwem dźwięków, westchnień, pomruków, okrzyków i wokalnych onomatopei, tworząc coś na kształt wokalnej partytury. Te dźwiękowe frazy przypominają momentami jazzowe improwizacje scatem – organiczne, płynne, zaskakujące i pełne emocji. Każdy z aktorów wnosi własny „głos” do tego niecodziennego koncertu bez słów, budując razem z muzyką Grzegorza Mazonia niezwykle sugestywną, żywą tkankę dźwiękową spektaklu.

Ten diapazon ekspresji – subtelny, ale pełen wyrazu – działa niemal hipnotycznie. To, jak aktorzy „mówią” ciałem i dźwiękiem, bez użycia języka, jest absolutnie godne podziwu i dowodzi ich niezwykłego warsztatu scenicznego.

Scenografia, która oddycha

Wizualna strona spektaklu to majstersztyk. Mateusz Mirowski – autor scenografii, kostiumów i lalek – tworzy świat minimalistyczny, ale niezwykle ekspresyjny. Proste formy, pomysłowe przekształcenia przestrzeni i cudownie animowane obiekty budują dynamiczne, wciąż zmieniające się środowisko, które nie tylko opowiada historię, ale staje się jej pełnoprawnym bohaterem.

Czerwona kreska, wokół której toczy się cała opowieść, zyskuje status symbolu – to jednocześnie przedmiot, istota, emocja i przewodnik. Jej plastyczność i możliwości transformacji to jedno z najbardziej zachwycających teatralnych rozwiązań ostatnich lat.

Aktorstwo na granicy magii

Zespół aktorski – Piotr Osak, Piotr Pasek, Filip Wawrecki, Jagoda Zimała – pracuje w pełnym skupieniu i absolutnej harmonii. Precyzja ruchu, tempo, rytm i nienarzucająca się ekspresja sprawiają, że widz zapomina, że ogląda teatr – doświadcza raczej czegoś bliższego snu, wspomnieniu albo… dziecięcej zabawie, która nagle nabiera znaczenia.

Szczególne brawa należą się za pełne wyczucia prowadzenie postaci Ojojka – jego rozwój emocjonalny został ukazany z delikatnością i głębią rzadko spotykaną w teatrze dla dzieci.

Muzyka i światło jako narratorzy

Muzyka autorstwa Grzegorza Mazonia w idealny sposób podbija emocjonalność scen. Od subtelnych, lirycznych tonów po dynamiczne akcenty budujące napięcie – ścieżka dźwiękowa jest nie tylko tłem, ale pełnoprawnym uczestnikiem wydarzeń scenicznych.

Z kolei światło – zaprojektowane przez Alicję Pietrucką – odgrywa rolę narratora. Jego zmienność, kontrasty i delikatne przejścia prowadzą wzrok widza, budują atmosferę i wspierają dramaturgię. To światło w tym spektaklu maluje emocje.

Dziecięcy teatr, który wzrusza dorosłych

Choć „OJOJ” adresowany jest do widzów 4+, to żaden dorosły nie wyjdzie z tego spektaklu nieporuszony. Dla najmłodszych to podróż przez świat wyobraźni i emocji, dla dorosłych – czuła przypominajka o zapomnianych skarbach z dzieciństwa. Spektakl mówi o tym, jak ważne są małe rzeczy, które – jeśli damy im czas i uwagę – mogą nas poprowadzić do wewnętrznego domu.

„OJOJ. Wielka historia małej kreski” to spektakl, który nie tylko oglądasz – on ci się przydarza.To rzadki przykład teatru, który potrafi być jednocześnie subtelny i dosadny, poetycki i konkretny, dziecinny i dojrzały. Premierowe przedstawienie na Festiwalu Splot to jedno z najmocniejszych teatralnych wydarzeń tego roku i prawdziwy powód do dumy dla Teatru Pinokio.

Jeśli kiedykolwiek zwątpiliście w moc teatru lalkowego – ten spektakl przywróci wam wiarę. A może nawet – wyobraźnię.

https://www.teatrpinokio.pl/bez-kategorii/wielka-historia-malej-kreski-4/

Kategorie:

Tagi:

Teatr Pinokio w Łodzi

Wiesław Kowalski

wieslaw.kowalski@teatrdlawszystkich.pl

absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Słupsku oraz Studia Wokalno-Aktorskiego Danuty Baduszkowej przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Współpracował z wieloma teatrami w Polsce, m.in. Teatrem Polskim w Bydgoszczy. Ma na swoim koncie ponad 60 ról teatralnych. Od roku 2001 zajmuje się krytyką teatralną.

Mała kreska, wielka sztuka