Kocie wibrysy na tropie

Wśród aktorskich kreacji szczególnie wyróżnia się Katarzyna Brzozowska jako dyrektorka teatru Ilonka Jelonek. To zbudowana z rozmachem postać, która przechadza się po scenie niczym generał dokonujący inspekcji podległych mu oddziałów. Stanowcza, charyzmatyczna, przyzwyczajona do wydawania poleceń, skutecznie podporządkowuje sobie teatralną rzeczywistość. Dla kontrastu, w niektórych scenach daje się ponieść emocjom, reagując niemal na granicy histerii. Brzozowska doskonale odnajduje się w tej roli, nie pozwalając, by przerysowanie postaci odebrało jej wyrazistość.

W kociej ekipie pierwsze skrzypce gra natomiast Morfeusz w wykonaniu Damiana Kamińskiego. Aktor nadaje mu wyrazistą osobowość i sceniczną energię, skutecznie przyciągając uwagę widowni. W jego cieniu pozostaje niestety Komandos grany przez Adama Wnuczkę. Choć jest przywódcą Kociej Szajki, brakuje mu charyzmy i zdecydowania, które uzasadniałyby jego pozycję w grupie. Tym bardziej zaskakuje zainteresowanie, jakim darzy go Lola w wykonaniu Izabelli Kurażyńskiej. Zmysłowa, pełna wdzięku bohaterka nie szczędzi mu zalotnych gestów, jednak trudno dostrzec w Komandosie cechy, które mogłyby wzbudzać jej podziw.

Udany duet tworzą Krzysztof Prygiel jako nieco ciapowaty komisarz Ludwik Psota oraz Anna Przygoda w roli dociekliwej Walerki Koczy. Na osobne wyróżnienie zasługują Olga Mleczko i Krzysztof Kozak, którzy z dużą swobodą i energią animują kocie pacynki. Mleczko jako Bronka – wierna książkowej postaci – wprowadza również na scenę elementy gwary cieszyńskiej. W kilku wypowiadanych przez nią kwestiach słychać charakterystyczne dla regionu słownictwo, jednak zabrakło mi intonacji właściwej tej gwarze. A przecież to brzmienie – nie tylko dobór słów – nadaje lokalnej mowie jej szczególny koloryt. Pozostaje więc pewien niedosyt, zwłaszcza że Cieszyn i jego język są tak istotną częścią świata stworzonego przez Agatę Romaniuk.

Miłośnicy książkowego pierwowzoru mogą z kolei zabawić się w detektywów nie tylko za sprawą scenicznej intrygi. Czujnym odbiorcom zapewne nie umknie, że czeska diwa Helena Černa, grana przez Honoratę Królikiewicz, w przedstawieniu łamie nogę, choć w książce złamała rękę. Czy to dodatkowy test na spostrzegawczość widzów?

Warto również docenić inicjatywę, która towarzyszyła spektaklowi jeszcze przed jego premierą. Teatr Guliwer wspólnie z Fundacją Koty z Grochowa prowadził w mediach społecznościowych akcję zachęcającą do adopcji kotów pozostających pod opieką organizacji. To przykład pomysłowego wykorzystania zainteresowania przedstawieniem do zwrócenia uwagi na los prawdziwych zwierząt. Guliwer pokazuje w ten sposób, że teatr nie musi się ograniczać do opowiadania historii ze sceny. Może również wychodzić poza mury swojej siedziby i angażować publiczność w działania o rzeczywistym znaczeniu.

Teatr Guliwer