Ile oberka w oberku

Po obejrzeniu spektaklu czuję pewien niedosyt, a patrząc na całość, nie dostrzegam w niej myśli przewodniej, nie odnajduję oczekiwanych emocji, choć w bardziej wysublimowanych scenkach pojawia się więcej ekspresji i klarowności. Oczywiście nie zawsze trzeba szukać głębszych refleksji czy wyraźnych przesłań – czasem muzyka i obrazy budowane ekspresją, silnym ruchem, wykreowanym w wyobraźni choreografa przynoszą najwięcej pozytywnych wrażeń.

Całość łódzkiego przedstawienia ratują występujący tancerze, którzy swobodnie oddają pomysły choreografów, prezentując sztukę taneczną na wysokim poziomie. Ich zaangażowania w cały proces twórczy, kontrolowana wyobraźnia łączy się z dużym wyczuciem rytmu oraz godnym podziwu poziomem techniki wykonania. Szyk stylowej klasyki miesza z ostrością i surowością tańca współczesnego, dzięki czemu w dialogu z ciałem tancerze łączą pogodny ruch baletowy z prostotą i surowością, a radość i smutek stawiają obok siebie. Chociaż nie do końca było jasne, co kto ma wyrażać, młodzi pasjonaci pokazali historię silnie naładowaną emocjami, ubarwili ją swymi głosami i wyciszającą pieśnią. Pod czujnym okiem nauczycieli wypracowali popisowe partnerowanie i uważność, jednak po to, aby namiętności i zmysłowa ekspresja mogły przemawiać do wrażliwości widza, potrzeba jeszcze większej klarowności, zdecydowanego napięcia dramaturgicznego dla wyrażenia wspólnotowego ducha.

Refleksja nad byciem tu i teraz, wartością poczucia przynależności w odniesieniu do innych i rodzimego do terytorium; ostatecznie, nad poczuciem bycia częścią czegoś większego nie do końca została pokazana
Całość wzbogaca muzyka Maniuchy Bikont, znanej wokalistki, muzyczki i performerki, która prawdziwe pieśni ludowe, bogate w treść i symbolikę, stara się wpleść w swoje autorskie, nowoczesne kompozycje. Można mieć zastrzeżenia do nagłośnienia, ale mam nadzieję, że Niciarnia poradzi sobie z tym problemem w przyszłości.

Wzrok przyciągają stroje autorstwa Daniela Okrasy, uwypuklające osobowość tancerzy w zgodzie z wielowiekową tradycją, szczegółem, barwą i kolorem nawiązującym do niepowtarzalnego piękna polskiego stroju ludowego.
Wielkie brawa należą się formacji młodych, łódzkich tancerzy, którym kibicuję z myślą o przyszłości tradycji folklorystycznych, muzycznych i tanecznych. Z ciekawością i niecierpliwie czekam na kolejne, świeże projekty, dopracowane, przemyślane przez uzdolnionych, początkujących (i nie tylko) choreografów.

Centrum Kultury Młodych w Łodzi