Jak informuje wydawnictwo, tom trzeci pt. „Antychrysty” ma się ukazać jesienią tego roku.
Roman Pawłowski-Felberg w posłowiu do drugiego tomu pisze:
„W kontekście dwóch pozostałych tomów […] »Inne historie« wydają się zbiorem opowieści z pobocza wielkiej historii i mitologii. Ich bohaterami są zwierzęta z klasycznych bajek i figury z moralitetu: spotykamy tu Bogacza i Biedaka, Króla i Błazna, Świętych i Diabłów. Objawia się w nich sam Pan Bóg, odpoczywający w niebiosach po trudach stworzenia, i Jezus, podróżujący przez argentyńską pampę na osiołku. A jednak to tutaj zakodowane jest dramatopisarskie DNA Słobodzianka, pierwotne źródło, z którego czerpie energię cały jego teatralny świat”.
Autor przetwarza w „Innych historiach” różne konwencje literackie (od bajki po dramat historyczny), opowiadając znane opowieści z innej, nietypowej perspektywy i odnosząc je do współczesności.
W wydaniu znalazły się następujące sztuki:
„Historia o biedaku i osiołku” – debiutancka, skierowana do dzieci sztuka-baśń, przeznaczona dla teatru lalek. Jeden z trzech wczesnych dramatów, w których alegorie i personifikacja zwierząt i przedmiotów odzwierciedlają społeczną hipokryzję epoki końca realnego socjalizmu. Przetworzenie słynnego utworu z XVII w. pt.: „Z chłopa król autorstwa Piotra Baryki.
„Pułapka” – pisana z myślą o teatrze lalek bajka. To pouczająca opowieść o niesprawiedliwości, względności perspektyw, jak i lekcja w rozwiązywaniu konfliktów.
„Turlajgroszek” – słynna opowieść o chłopcu, którego rodzice z nędzy oddają na służbę Diabłu. Pełna pieśni pokutnych i symboliki sztuka zręcznie wtapia się w folklor.
„Jaskółeczka” – inspirowana utworem brazylijskiego pisarza Jorge Amado baśniowa opowieść o niemożliwej miłości Jaskółki i Kota.
„Malambo” – przypowieść o argentyńskim Fauście, który trzy razy oszukuje Diabła i trzy razy odzyskuje młodość, tylko po to, by doznać rozczarowania zmieniającym się światem, w którym tradycyjne wartości ulegają degrengoladzie.
„Wiktoria” – utwór napisany w latach dziewięćdziesiątych można dziś odczytać jako archiwum napięć, konfliktów i wizji obecnych w Polsce tuż po transformacji. Słobodzianek w swojej literackiej próbie zrozumienia tego ideologicznego i politycznego chaosu przekłada jego elementy na relacje rodzinne.
„Niedźwiedź Wojtek” – historia najsłynniejszego polskiego zwierzęcia, które towarzyszyło żołnierzom słynnego 2. Korpusu Polskiego. Utwór wysuwając na pierwszy plan perspektywę Niedźwiedzia, demitologizuje historię.
Liczba stron: 600
Tadeusz Słobodzianek
(ur. 1955) – dramatopisarz, krytyk teatralny, reżyser, kierownik literacki i dyrektor teatrów. Studiował teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie pod kierunkiem m.in. prof. Jana Błońskiego. W latach 1978–1981 pisał recenzje teatralne pod pseudonimem Jan Koniecpolski, najpierw w „Studencie”, następnie dla tygodnika „Polityka”. W latach 2010–2012 dyrektor Teatru Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego, w latach 2012–2022 dyrektor Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy, twórca Laboratorium Dramatu, Fundacji Sztuka Dialogu oraz Szkoły Dramatu. Współtwórca Teatru Wierszalin. Autor dramatów takich jak: „Nasza klasa”, „Car Mikołaj”, „Obywatel Pekosiewicz”, „Turlajgroszek”, „Prorok Ilja”, „Merlin”, „Kowal Malambo”, „Sen pluskwy”, „Młody Stalin”, „Śmierć proroka”, „Historia Jakuba”, „Niedźwiedź Wojtek”, „Fatalista”, „Akropolis nasze” oraz cyklu „Kwartety otwockie”, na który składają się: „Geniusz”, „Sztuka intonacji”, „Powrót Orfeusza”, „Krzew gorejący”, „Helsinki”, „Cerber z Beaubourg”, „Pociąg do Moskwy”, „Obiad u Giulietty”. Laureat wielu nagród, m.in. Paszportu „Polityki” (1993), Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1994), Medalu im. Stanisława Bieniasza (2002 i 2018), Nike (2010). Dramaty Słobodzianka przetłumaczono na kilkadziesiąt języków i wystawiano na scenach całego świata.
Agencja Dramatu i Teatru