Czym mogę Państwu służyć?

Igor Gorzkowski odsłania świat, w którym przemoc staje się elementem codziennego porządku. 

Reżyser podąża za Henrykiem Worcellem tam, gdzie praca przeradza się w system przemocy – i przenosi ten mechanizm w realia współczesnej gastronomii. W jego spektaklu przemoc ujawnia się na dwóch poziomach: w relacjach wewnątrz zespołu oraz w kontaktach między kelnerami a klientami. Ten podwójny porządek znakomicie oddaje obrotówka, która raz odsłania zaplecze restauracji, a chwilę później jej reprezentacyjną salę – tytułowy „rewir”. Mikrokosmos ten nie potrzebuje wielkiej skali, by obnażyć struktury dobrze znane z innych środowisk, choćby z polskiego teatru: ekonomiczne podporządkowanie, sztywna hierarchia, rytuały drobnych upokorzeń i powszechne przyzwolenie na przemocowe normy.

W tej rzeczywistości pojawia się Roma, grana przez Kingę Bobkowską – dziewczyna, która po epizodach pracy w sieciówkach trafia na rekrutację do znanej kaliskiej restauracji Klub Wioślarski. Nie marzy o karierze. Szuka miejsca, które pozwoli jej po prostu przetrwać. Przemoc, której doświadcza, nie wyróżnia się niczym szczególnym – jest naturalną konsekwencją świata, w którym takie zachowania funkcjonują jako element „tradycji”.

Spektakl nie unika wątku współczesnej migracji zarobkowej. W jednej z sekwencji polscy kelnerzy naśmiewają się z ukraińskiego kolegi, naśladując jego akcent i przekręcając każde słowo. Nie robią tego z niechęci, lecz z przyzwyczajenia. I to właśnie najbardziej niepokoi: drwina nie wynika z lęku przed „obcym”, ale z przekonania, że Ukraińcy stali się tak oswojoną częścią rynku pracy, iż można przyjąć protekcjonalny ton. Przemoc zostaje tu całkowicie znormalizowana.

Jedna z najmocniejszych scen zawiera zdanie, że w tym zawodzie „godność, ambicje i szacunek nie są wartościami”. W kontekście kolejnych obrazów działa ono jak bolesna puenta, która niczego nie domyka, lecz otwiera przestrzeń do dalszej, niewygodnej refleksji.