Gombrowicz pyta, czy w świecie rządzonym przez pozory i normy jest miejsce dla tych, którzy do niego nie pasują.
fot. Teatr Szaniawskiego Płock
Tytułowa Iwona nie przystaje do ogólnie przyjętych standardów dworu królewskiego. Uchodzi za uosobienie wszystkiego co nijakie, brzydkie, niezgrabne i małomówne… Pomimo defektów natury staje się narzeczoną księcia Filipa, który zaintrygowany „nieforemnością” wybranki, postanawia zdiagnozować jej dziwaczną postać. Trochę dla zasady, żeby udowodnić, że „nie różnimy się tym, co robimy – ale tym, jak to robimy”. Książę wybrał drogę buntu – sprzeciwu wobec dworskiego stylu życia: …Dość jestem bogaty, żeby zaręczyć się nawet z nędzą wyjątkową! Dlaczego ma mi się podobać tylko ładna?…
Dworska rzeczywistość okazuje się jednak bardziej brutalna. Iwona zostaje wprowadzona na Dwór, budzi zainteresowanie, ale i wprowadza w jego codzienność zamęt. Dramat Witolda Gombrowicza skłania do refleksji – Kim jest współczesna Iwona? Kim my jesteśmy, próbujący narzucać innym swój porządek świata? – Więcej, strzegący tego porządku, tak jak broni go w sztuce dwór królewski.
Czy jest w nim miejsce dla innych, którzy odstają?
Witold Gombrowicz
Iwona, księżniczka Burgunda
Reżyseria i scenografia: Adam Gradowski, Mariusz Pogonowski
Kostiumy: Dorota Cempura
Muzyka: Simon Say
Choreografia: Grzegorz Onyszko
Osoby:
IWONA, e-Z@ (dama dworu) – PAULA STĘPCZYŃSKA
KRÓL IGNACY – MARIUSZ POGONOWSKI
KRÓLOWA MAŁGORZATA – DOROTA CEMPURA
KSIĄŻĘ FILIP (następca tronu) – JAKUB MATWIEJCZYK
SZAMBELAN – BOGUMIŁ KARBOWSKI
CYRYL (przyjaciel KSIĘCIA) – ALEKSANDER MACIEJCZYK
CIOTKA IWONY – GRAŻYNA ZIELIŃSKA
INOCENTY (dworzanin) – ADAM GRADOWSKI
Inspicjent, sufler: Diana Mąka
