A wśród nich opowieści: o Troi, o sile poezji i o sporcie.
Scena ze spektaklu Teatru Telewizji „Pewność”, reż. Błażej Peszek; fot. Sylwia Penc
„Pewność” Ewy Lipskiej w reżyserii Błażeja Peszka to kolejna propozycja Teatru Telewizji. Premiera w już w poniedziałek 9 marca o godz. 20.30 w TVP1.
Spektakl jest oparty na słowie i impresyjnych obrazach. Całość jest utworem na głosy bohaterów, ciszę i dźwięki wiolonczeli, i jest zaprzeczeniem „tradycyjnej estrady poetyckiej”. Niebagatelnym wydarzeniem jest udział w spektaklu samej poetki, Ewy Lipskiej.
Scenariusz bazuje na trzech książkach Ewy Lipskiej: „Droga pani Schubert…” (Wydawnictwo Literackie, 2012), „Miłość, droga pani Schubert…” (Wydawnictwo A5, 2013) i „Wariacje Geldbergowskie” (Wydawnictwo Literackie, 2023).
Anna Polony wciela się w rolę Pani Schubert, zaś Jan Peszek w Geldberga. Bohaterowie piszą do siebie listy, ale aktorzy są rozdzieleni. Całość rozgrywa się w trzech, dopełniających i równoważnych się światach.
Świat Pani Schubert jest jasny pełen odbić w szybach, nowoczesny i ściśle skomponowany. Pani Schubert nosi barwne ubrania, jest „kolorowym ptakiem”: architektką, fotografką i znawczynią roślin. Mieszka w przeszklonym, minimalistycznie urządzonym lofcie. Fotografuje głównie architekturę.
Świat Geldberga jest klaustrofobiczny, pełen bibelotów, książek i map. Geldberg jest antykwariuszem, bibliofilem i pisarzem. W jego świecie jest mało światła. Bohatera otacza półmrok.
Jest jeszcze świat Poetki, Ewy Lipskiej, która czyta do kamery swoje wiersze. Jest ubrana na czarno. Staje się „łączniczką światów Jej i Jego”, demiurżką, przyglądającą się bohaterom. To za sprawą Poetki wszystko się dzieje. Kolejnym bohaterem spektaklu jest Muzyk — wiolonczelista Michał Pepol, będący muzycznym alter ego Poetki.
Jak powiedziała sama Ewa Lipska: „Pisanie wierszy jest formą przeżywania życia. Nie przypuszczałam, że będzie to forma chroniczna. Poezja pomaga mi przemierzyć kolejną godzinę. Wszystko, co dzieje się potem z moimi wierszami, jest dla mnie już tylko miłą niespodzianką”.
Twórcy:
wybór utworów i scenariusz telewizyjny: Ewa Lipska, Zbigniew Dzięgiel
reżyseria: Błażej Peszek
scenografia: Marek Braun
kostiumy: Zofia de Ines
muzyka: Michał Pepol
zdjęcia: Joanna Kakitek
Obsada: Ewa Lipska, Anna Polony, Jan Peszek, Michał Pepol
W piątek 13 marca w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, w Domu Machin, zobaczymy przedstawienie w reżyserii Białorusinki Eugenii Balakirevej na podstawie jej autorskiego tekstu.
Sama reżyserka tak mówi o swojej realizacji:
„Moją główną inspiracją na ten spektakl jest historia mojej rodziny, która bierze swoje korzenie z małej wsi Pachomowo. Wsi, która w latach sześćdziesiątych została zalana, bowiem zbudowano na tym miejscu wielki zbiornik systemu wodnego Wilejka-Mińsk. Kiedy byłam dzieckiem, moja babcia często opowiadała mi o tym, jak spędzała dzieciństwo w tej wiosce. O dziadkach, o rodzinnych spotkaniach i o tym, jak gotowała jajka w piasku nad jeziorem, nad którego brzegiem stał ich dom. Opowiadała to z wielkim smutkiem, bo wiedziała, że dla mnie to już jest tylko kolejna bajka i nigdy nie będę mogła doświadczyć tego, co jej kiedyś – jako dziecku – zostało odebrane. Moja matka jest pewna, że ta pokoleniowa tułaczka, łącząca ją, moją babcię, ciocię i mnie (mieszkamy w różnych krajach i nie mamy swoich prywatnych domów) wynika z doświadczonej przez moją babcie traumy, którą zadała jej ta historia. Czy to prawda, czy nie – nie wiem. Wiem tylko, że całe moje życie tęskniłam za czymś, czego nie ma, i w tym spektaklu chciałabym tego czegoś chociażby na chwilę dotknąć. Inspirując się przeszłością i biorąc impuls z teraźniejszości, chciałabym jednak spróbować w tym spektaklu dotknąć przyszłości, która z perspektywy mojego pokolenia nie wygląda najlepiej. Chciałabym zadać pytanie, czy my jako ludzkość jesteśmy na nią gotowi? Czy zdamy egzamin z człowieczeństwa, kiedy pod wodę pójdą całe kraje?”.
Twórcy:
dramaturgia: Krzysztof Zygucki
scenografia, kostiumy: Jerzy Basiura
reżyseria świateł: Monika Stolarska
muzyka: Władysław Szaban
choreografia: Magdalena Kawecka
wideo: Piotr Bontron
inspicjentka: Anna Wójcicka
producentka: Bożena Sowa
asystent choreografki: Dawid Tas
asystent scenografa: Mateusz Brońka
asystentka producentki: Anna Jasłowska
Obsada:
Bożena Adamek – Halina
Marta Konarska – Ala
Wanda Skorny – Maria
Karol Kubasiewicz – Igor
Krzysztof Zarzecki – Damian
Kolejne spektakle: 14, 15, 17 i 18 marca; 30 kwietnia; 1, 2 i 3 maja
Teatr im. Juliusza Słowackiego
14 marca w toruńskim Teatrze im. Wilama Horzycy zobaczymy premierę spektaklu w reżyserii Jędrzeja Wieleckiego, opowiadającego o najwybitniejszych postaciach polskiej lekkiej atletyki.
Na scenie pojawią się m.in. biegaczka Irena Szewińska – siedmiokrotna medalistka olimpijska, Władysław Komar, jeden z najlepszych polskich miotaczy kulą czy Janusz Kusociński, zwycięzca olimpijskiego biegu na 10 000 m w 1932 roku.
„Królowa sportu” łączy ich losy w polifoniczną opowieść o potrzebie przekraczania własnych granic i życia z pełną intensywnością wszystkich odcieni, również bolesnych. To także spektakl o czasie, mierzonym od startu do mety. Lata do kolejnych igrzysk, miesiące rehabilitacji, godziny treningów, ułamki sekund decydujące o zwycięstwie.
Akcja pędzi w poprzek czasu i konwencji – zwalnia w momentach poetyckiej zadumy, by za chwilę zaskoczyć przewrotnym skeczem, a potem przyspieszyć razem z energetyczną muzyką.
Kto zdobędzie złoto, a kto dołączy do klubu przegranych? Kto został w domu z kontuzją paszportową? O czym myśli się stojąc na najwyższym stopniu podium? Ile smaków lodów można skosztować w wiosce olimpijskiej? Czy uda się pobić kolejny rekord, zanim…?
Twórcy:
tekst i dramaturgia: Małgorzata Czerwień
scenografia i kostiumy: Grupa Mixer
muzyka i piosenki: Tymek Bryndal, Jakub Bryndal
choreografia: Krystian Łysoń
Obsada:
Mirosława Sobik
Niko Niakas (gościnnie)
Paweł Pabisiak
Adam Rosa (gościnnie)
Konrad Żygadło (gościnnie) / Radomir Rospondek (gościnnie)
Kolejne spektakle: 15, 17, 18 i 19 marca; 15, 16, 17, 18 i 19 kwietnia (Scena na Zapleczu)
Również 14 marca czeka nas długo wyczekiwana premiera „Trojanek” na podstawie tragedii Eurypidesa. Reżyseruje Aleksandra Bielewicz. Słynny tekst ostatni raz wystawiał w Polsce Jan Klata (Teatr Wybrzeże, 2018).
Trojanki próbują przetrwać w świecie, w którym prawa rozumu są odwrócone. Trwają w obłędzie wojny, uwięzione w stanie permanentnej gotowości, bo lęk zatrzymał czas. Hekabe opłakuje ostatnie dziecko na planecie. Andromacha zlizuje prochy męża z ubrania syna. Tłumy patrzą, jak Poliksena zostaje zarżnięta na grobie Achillesa. Ich losy zawieszone są w nieskończoności, a w głowie każdej z nich nieustannie powraca jedno pytanie: czy to może wydarzyć się jeszcze raz – za mojego życia?
Gdy Eurypides pisze „Trojanki”, Grecy dokonują rzezi neutralnej wyspy Melos zabijając mężczyzn i sprzedając kobiety z dziećmi w niewolę. Gdy my czytamy „Trojanki”, podobna rzeź wciąż trwa na całym świecie. „Trojanki” nie są zatem opowieścią o przeszłości. Rozgrywają się w permanentnym „teraz”, gdzie przemoc jest zasadą porządku świata, a pytanie o możliwość życia bez wojny wydaje się bez odpowiedzi.
Upadek Troi to tylko początek upadku nas wszystkich, bowiem wojna nie kończy się na bólu bitwy, a zostaje w nas jako wieczna walka, reprodukując traumę, zarażając nią świat i wspólnotę.
„Trojanki” to spektakl o potrzebie lamentu, rwania włosów z głowy, walki ciała z ciężarem doświadczenia wojny – o gniewie, o żałobie, o demontowaniu etosu bohaterstwa, odzyskiwaniu sprawczości i wychodzeniu z roli ofiary.
Przedstawienie budowane jest przez ciało i muzykę graną na żywo. Ruch, napięcie, drżenie i rytm stają się głównym językiem sceny. Twórcy sięgają po techniki tańca współczesnego i praktyki TRE, redefiniując antyczny chór. To teatr intensywny, fizyczny i bezlitosny w diagnozie świata, który odrzucił bogów, ale nie porzucił wojny.
Twórcy:
scenografia: Łukasz Misztal
kostiumy: Kamil Wesołowski
muzyka: Szymon Sutor i The Freuders (Aleksander Adamski, Piotr Wiśnioch i Maciej Witkowski)
muzyka na żywo: The Freuders (Aleksander Adamski, Piotr Wiśnioch i Maciej Witkowski)
reżyseria światła i wideo: Robert Mleczko
choreografia: Maria Bijak
asystentki reżyserki: Marta Twardowska, Patrycja Wysokińska (staż w ramach stypendium KPO)
obsada: Grzegorz Artman, Aleksandra Bożek, Natalia Lange, Karina Seweryn, Oskar Stoczyński, Julia Latosińska, Tomasz Nosinski, Jowita Kropiewnicka, Katarzyna Obidzińska
Kolejne spektakle: 15, 17 i 18 marca; 7, 8 i 9 kwietnia; 30 i 31 maja (Scena Duża)
Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera
W tym tygodniu warto także zwrócić uwagę na premiery: „Masz coś w zębach” (reż. Liuba Ilnytska, Teatr Ochoty im. Halina i Jana Machulskich), „Wichrowe Wzgórza. Love to Die” (reż. Klaudia Hartung-Wójciak, Teatr Polski im. Hieronima Konieczki), „Co po Grace?” (reż. Krzysztof Dracz, Teatr Polonia).
