Okiełznać emocje

Teatr kierowany do najmłodszego widza, czyli takiego, który niejednokrotnie sam jeszcze nie do końca potrafi wyrazić słowami swoich myśli i uczuć, musi po pierwsze umieć skutecznie przykuć uwagę dziecka, a po drugie używać takiego języka, by o rzeczach trudnych mówić jak najprościej.

„Dzika banda” Maliny Prześlugi czerpie inspirację z książek brytyjskiej pisarki Rachel Bright, w których antropomorficzne zwierzęta przeżywają najróżniejsze stany emocjonalne determinujące ich życie i sposób funkcjonowania w świecie. Wiele mówi się o potrzebie emocjonalnego wsparcia dla dzieci i młodzieży, kryzysach psychicznych, które dotykają już kilkulatków. Dlatego cieszy wybór widzów w zeszłorocznej akcji literackiej Teatru Groteska „Wczytani w teatr”, gdzie właśnie książki brytyjskiej twórczyni wskazano jako te, które warto wystawić na scenie.

Historia jest bardzo prosta: wśród mieszkańców lasu rozniosła się wieść o tajemniczym przybyszu, który ma wkrótce zamieszkać wśród naszych bohaterów. Informacja, która spadła jak grom z jasnego nieba, powoduje wśród zwierzaków powszechne podekscytowanie podszyte nutką niepewności i nerwowego oczekiwania – jak zawsze, gdy mamy doświadczyć czegoś nowego, nieznanego. Sytuacja stresowa uruchamia w członkach „bandy” klasyczne mechanizmy obronne: każdy ucieka w swoją bezpieczną przestrzeń – Żabka w uległość względem innych, Wilczek w niekontrolowany pęd przez leśne gąszcza, Jeleń w egzaltowany samozachwyt, a Lis z Lisicą w nieustanne kłótnie. Każdy przepracowuje irracjonalny lęk przed obcym na swój sposób.

Jak to często w bajkach bywa, młody adept spotyka mistagoga, dzięki któremu rozwija się wewnętrznie. Nie inaczej jest i tutaj: Żabka otrzymuje lekcję asertywności od Ropuchy, nadpobudliwy Wilczek przyspieszony kurs zen od Ślimaka, z kolei Jeleń zostaje po gombrowiczowsku sprowadzony na ziemię przez Srokę w stylu „jak zachwycasz, skoro nie zachwycasz”.