Nieco zaczarować codzienność

W farsach zazwyczaj nie znajdujemy odkrywczego przesłania, ponieważ przysługuje im lekkość i swobodny stylu humoru. W tej konwencji utrzymany jest najnowszy spektakl Teatru Kamienica „Na boku”, który przedpremierowo można już zobaczyć, chociaż do stałego repertuaru wejdzie dopiero we wrześniu.

Za podstawę scenicznej inscenizacji posłużył tekst autorstwa Edwarda Taylora i Marca Bremana „A bit on the side”, zgrabnie przetłumaczony przez Elżbietę Woźniak i osadzony przez nią w polskich realiach, z bohaterami o polskich imionach. Reżyser Tomasz Dutkiewicz w swojej adaptacji nie ucieka od schematów, ale mimo to próbuje zaskoczyć widza, dodatkowo wybierając zdecydowanie komediowe, a nie farsowe akcenty.

W przedstawieniu Teatru Kamienica akcja rozgrywa się w podwarszawskim Konstancinie, przy ulicy Akacjowej. Helena, niespełniona pisarka, autorka romansów historycznych (niektórzy czytelnicy uważają, że „histerycznych”), usiłuje napisać przełomową powieść. W codziennym życiu bohaterka dość swobodnie traktuje przyrzeczenia małżeńskie i jako druga żona Wiktora bez zahamowań romansuje z Gracjanem, aktorem z marnego teatrzyku, za to z wielkimi ambicjami. Swoje obyczaje i życie prywatne Helena z uporem utrzymuje w tajemnicy, co wielce utrudnia jej Joanna, wścibska sąsiadka, w dodatku była żona obecnego męża. Kiedy w domu bohaterki pojawia się nieperfekcyjny dziennikarz z radia Słoneczko, wszystko zaczyna się komplikować. Wizyta wyczekiwanego hydraulika oraz zadufanego w sobie reżysera, z wizjonerskim nastawieniem do swej sztuki, przybliża katastrofę, która teraz wydaje się nieunikniona. Wiadomo, w farsie „jeśli coś może pójść źle, to pójdzie!”. Akcja rozwija się błyskawicznie, obfituje w niewiarygodne wydarzenia oraz doprowadzony niemal do absurdu humor sytuacyjny, wynikający również z parodiowania znanych i lubianych trików czy schematów komediowych.

Komediowy spektakl podzielono na dwa akty. Niestety, pierwszy traci po pewnym czasie dynamikę i zaczyna się dłużyć. Po przerwie akcja przyspiesza, a cały zespół aktorski gra na wysokich obrotach, dynamicznie, co wymaga nie lada kondycji i orientacji, a przy okazji bawi się tekstem i sytuacją.