Pierwszy, specjalny pokaz zaplanowano na 31 października – noc, w którą odprawiano jesienne Dziady. Oficjalna premiera odbędzie się 7 listopada 2026 roku.
fot. Michał Orliński (Aleksandra Popławska) oraz Karol Kacperski (Tomasz Organek)
Aleksandra Popławska reżyseruje w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Na Scenie na Świebodzkim przygotuje „Dziady cz. II” Adama Mickiewicza, sięgając również do „Upiora”. Opuszczona kaplica zamieni się w squat, rytuał w pogański rave, a mocna, rockowa muzyka Tomasza Organka ma przejąć funkcję dawnych inkantacji. Pierwszy, specjalny pokaz zaplanowano na 31 października – noc, w którą odprawiano jesienne Dziady. Oficjalna premiera odbędzie się 7 listopada 2026 roku.
„Co dzień z pamiątką nudnych postaci i zdarzeń wracam do samotności, do marzeń” – od tych słów Mickiewicza Teatr Polski we Wrocławiu rozpoczyna zapowiedź jednej z pierwszych premier sezonu 2026/2027.
Aleksandra Popławska bierze na warsztat drugą część „Dziadów”, ale już zapowiedź przedstawienia pokazuje, że nie interesuje jej odtwarzanie ludowego obrzędu. Punktem wyjścia staje się raczej pytanie o to, co zostało z niego w świecie, który nauczył się wszystko nazywać, wyjaśniać i podporządkowywać rozumowi. Co zrobić z tym, czego w takim porządku nie można pomieścić: z duchami, lękiem, intuicją, traumą, poczuciem winy, samotnością czy pamięcią o zmarłych?
Popławska szuka odpowiedzi w Mickiewiczowskim świecie, w którym natura, erotyka, miłość i duchowość nie zostały jeszcze od siebie oddzielone. W jej spektaklu obrzęd ma odzyskać swoją cielesność i niepokojącą energię.
Mickiewiczowska kaplica stanie się opuszczonym miejscem przejętym przez współczesną wspólnotę. Squatem, w którym zamiast rekonstrukcji ludowego rytuału rozpocznie się coś na kształt czarnej, pogańskiej mszy.
Twórcy sytuują przedstawienie na granicy obrzędu ku czci zmarłych i narkotycznej wizji, wspólnotowego doświadczenia i zbiorowej halucynacji. Współczesnym odpowiednikiem dawnych Dziadów staje się rave. Muzyka, rytm, ciało i obecność innych ludzi mają doprowadzić do przekroczenia codziennego doświadczenia i otworzyć przejście do tego, co niewidzialne.
Nie chodzi przy tym o uspokojenie duchów. Powrócić ma przede wszystkim to, co zostało stłumione przez żywych. Trauma, grzech, samotność, pustka i utracona miłość dostają możliwość przemówienia.
Ciało staje się medium, a słowo odzyskuje znaczenie, które w rytuale miało znacznie większą siłę niż zwykła wypowiedź. Jest zaklęciem, klątwą, zamową. Właśnie tutaj pojawia się kolejny ważny współtwórca przedstawienia – Tomasz Organek.
Tomasz Organek odpowiada za muzykę do spektaklu. I wszystko wskazuje na to, że nie będzie ona jedynie oprawą Mickiewiczowskiego tekstu. Teatr zapowiada mocne, rockowe i mroczne brzmienia, które mają przejąć funkcję dawnych inkantacji, uwalniając anarchiczną energię i budując transowy rytm przedstawienia.
Organek od ponad dwóch dekad jest obecny na polskiej scenie muzycznej. Zaczynał jako współzałożyciel i gitarzysta zespołu SOFA, a w 2013 roku powołał własną formację ØRGANEK. Albumy „Głupi” i „Czarna Madonna” przyniosły zespołowi dużą popularność. Był również jedną z ważnych postaci projektu Męskie Granie i jego dyrektorem muzycznym.
Jego działalność nie ogranicza się do muzyki. Organek ukończył filologię angielską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, jest autorem tekstów, a w 2019 roku zadebiutował jako prozaik powieścią „Teoria Opanowywania Trwogi”. Prowadzi również autorską audycję „Muzyka Organowa” w Radiu 357.
To połączenie doświadczenia kompozytora, autora tekstów i pisarza jest szczególnie interesujące przy pracy nad Mickiewiczem. W „Dziadach” słowo od początku istnieje przecież razem z rytmem, powtórzeniem i zbiorowym wypowiadaniem formuł. U Popławskiej tę funkcję ma dodatkowo przejąć współczesne, rockowe brzmienie. Muzyka nie będzie więc komentarzem do obrzędu. Stanie się jego częścią.
„Dziady” oznaczają także szczególny powrót Aleksandry Popławskiej do Wrocławia. Aktorka i reżyserka ukończyła Wydział Aktorski krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej – filię we Wrocławiu, a początki jej zawodowej drogi były związane właśnie z tutejszym Teatrem Polskim.
Zagrała tu między innymi Warię w „Wiśniowym sadzie” Pawła Miśkiewicza, za którą otrzymała nagrodę podczas 41. Kaliskich Spotkań Teatralnych, oraz Tanię w „Czwartej siostrze” w reżyserii Agnieszki Glińskiej, nagrodzoną podczas Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” w Zabrzu. Na scenie Teatru Polskiego była także Rachelą w „Weselu” Mikołaja Grabowskiego.
Później przez lata związana była z warszawskim TR, gdzie występowała między innymi w przedstawieniach Grzegorza Jarzyny. Szersza publiczność zna ją również z licznych ról filmowych i serialowych, między innymi z „Watahy”, „Szadzi”, „Klangoru”, „Minuty ciszy”, „Underdoga” czy „Kobiet mafii”.
Od 2010 roku Popławska pracuje także jako reżyserka. Wspólnie z Adamem Sajnukiem przygotowała „Kompleks Portnoya” w Teatrze Konsekwentnym, a z Markiem Kalitą – „Generała” Jarosława Jakubowskiego w Teatrze IMKA. Samodzielnie reżyserowała między innymi „Klarę” według książki Izy Kuny w Teatrze Powszechnym w Warszawie, „Coming Out” Jacka Góreckiego w Teatrze Dramatycznym, „Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku” Doroty Masłowskiej w Teatrze Ludowym w Krakowie, „Kimberly Akimbo” Davida Lindsaya-Abaire’a w Teatrze Starym w Lublinie oraz „Mój sztandar zasikał kotek. Kroniki z Donbasu” według Leny Laguszonkowej w TR Warszawa.
Teraz wraca do teatru, w którym przed laty występowała jako aktorka, i bierze na warsztat jeden z podstawowych tekstów polskiego romantyzmu.
Nieprzypadkowo brzmi także data pierwszego spotkania publiczności z przedstawieniem. Specjalny pokaz „Dziadów cz. II” odbędzie się 31 października o godz. 19.00 na Scenie na Świebodzkim.
To właśnie noc z 31 października na 1 listopada była jednym z terminów odprawiania jesiennych Dziadów. Ludowy obrzęd nie miał jednej daty obowiązującej we wszystkich regionach – rytuały poświęcone zmarłym odbywały się również w innych momentach roku – jednak jesienne Dziady wiązano z przełomem października i listopada. Ich istotą było nawiązanie kontaktu ze zmarłymi przodkami, ugoszczenie przybywających dusz i próba przekroczenia granicy dzielącej dwa światy.
Trudno o termin lepiej odpowiadający koncepcji Popławskiej. Zwłaszcza że jej spektakl nie próbuje rekonstruować dawnego obrzędu, lecz pyta o możliwość jego zaistnienia dzisiaj. Zamiast dawnej wspólnoty pojawiają się uczestnicy rave’u, miejsce inkantacji zajmują rockowe, mroczne brzmienia Tomasza Organka, a opuszczona kaplica zmienia się w squat. Mickiewiczowski rytuał zostaje więc przeniesiony w rzeczywistość współczesnej wspólnoty poszukującej własnego sposobu dotarcia do tego, co niewidzialne i wyparte.
Po pokazie 31 października przedstawienie będzie można zobaczyć również 3, 4 i 5 listopada. Oficjalną premierę Teatr Polski we Wrocławiu zapowiada na 7 listopada 2026 roku.
W obsadzie znaleźli się Mariusz Kiljan, Krzysztof Brzazgoń, Monika Bolly, Lucyna Szierok-Giel oraz gościnnie Wiktoria Glińska.
Co ciekawe, Teatr Polski opisuje ekipę pracującą nad przedstawieniem zgodnie z metodologią scrumową. Product ownerem projektu jest Paweł Zaręba, funkcję scrum masterów pełnią Oliwia Kaszubska i Maksymilian Nowak, natomiast zespół scrumowy tworzą Krzysztof Cichocki, Jacek Cimicki, Dariusz Bartołd, Karolina Strażyńska, Liliana Kiekis-Kozica oraz Julianna Jurkiewicz.
„Dziady cz. II” Adama Mickiewicza
reżyseria – Aleksandra Popławska
muzyka – Tomasz Organek
product owner – Paweł Zaręba
scrum masterzy – Oliwia Kaszubska, Maksymilian Nowak
zespół scrumowy – Krzysztof Cichocki, Jacek Cimicki, Dariusz Bartołd, Karolina Strażyńska, Liliana Kiekis-Kozica, Julianna Jurkiewicz
inspicjentka – Iwona Rólczyńska
Obsada: Mariusz Kiljan, Krzysztof Brzazgoń, Monika Bolly, Lucyna Szierok-Giel, Wiktoria Glińska (gościnnie)
Pokaz specjalny: 31 października 2026, godz. 19.00
Po pokazie 31 października przedstawienie będzie można zobaczyć również 3, 4 i 5 listopada.
Premiera: 7 listopada 2026
Scena na Świebodzkim, Teatr Polski we Wrocławiu
Romantyczny bunt przeciwko światu zamkniętemu w granicach rozumu ma więc wrócić na Świebodzki w bardzo współczesnej formie. Jak zapowiada teatr: „Ten bunt powraca”.
