Old school theatre

Dobrze, że teatr ma różne oblicza. Z reguły twórcy chcący odczytać na nowo pewne tematy lub zwrócić uwagę na palące problemy współczesności posługują się rozmaitymi narzędziami: kontrowersją, emocjonalnymi napięciami czy swoiście pojmowanym aktywizmem. Niekiedy chodzi o czystą rozrywkę, a czasem o sceniczne guilty pleasure, przy którym po prostu miło spędza się czas. Tym ostatnim jest Café Luna Teatru KTO.

Inspiracje twórczością Almodóvara ujawniają się w spektaklu na każdym poziomie: dialogów, scenografii i kostiumów. Oddanie na scenie jedynego w swoim rodzaju klimatu hiszpańskiego reżysera to duża sztuka, co jest zasługą całego zespołu. Pierwsze skrzypce (mimo obecności muzyków-mężczyzn) grają oczywiście kobiety. Czwórka przyjaciółek: Carmela (Bożena Zawiślak-Dolny), Rosita (Sylwia Chludzińska), Emma (Katarzyna Galica) i Bianca (Aleksandra Konior-Gapys) spotykają się w urokliwej, podrzędnej spelunie prowadzonej przez Lolę (Małgorzata Hachlowska). Zakrapiana alkoholem noc staje się świetną okazją do rozmów o niespełnionej miłości i tęsknocie za prawdziwym uczuciem. Nie jest to jednak smutna noc rozżalonych kobiet, lecz pełna śpiewu i humoru przejażdżka po tematach damsko-męskich.

Café Luna to spektakl przepełniony muzyką. O uczuciach się tu nie mówi – wyśpiewuje się je. Zresztą partie wokalne należą do najmocniejszych punktów przedstawienia. Aktorki świetnie czują scenę; udaje im się nadać tematycznemu banałowi pewną szlachetność, co pozwala uciec przed infantylnością. Podszyte dwuznacznym humorem teksty może i trącą myszką, ale w połączeniu z grą ciałem, mimiką i gestami bronią się na każdym polu. Dobrze dobrana obsada pozwoliła na zderzenie ze sobą różnych temperamentów i warsztatów scenicznych, dzięki czemu zarówno w scenach zbiorowych, jak i w popisach indywidualnych można było docenić umiejętności występujących.