Męskość w kolorze sepii

„Bezdroże” w reżyserii Marty Wołowiec to subtelna opowieść o relacjach, napięciach i bliskości powstającej między ludźmi – w tym wypadku pięcioma mężczyznami. Intymny w swojej konstrukcji spektakl stara się uchwycić eteryczne doświadczenie „spotkania z innym”, a taniec potrafi opowiedzieć o nim o wiele głębiej niż najpiękniejsze słowa.

Prosta, minimalistyczna scenografia Anny Oramus początkowo kryje się w ciemnościach przed widzami. Stopniowo zaczyna odsłaniać ją sama reżyserka, wędrując z lampą w ręce, która oświetla jej drogę. Aż chciałoby się rzec: I stała się światłość, i widząc, że światłość jest dobra, oddzieliła ją od ciemności. Wymowny gest stworzenia, w którym to nie mężczyzna, a kobieta kreuje rzeczywistość.

Świat, w którym pojawia się pięć postaci (Mikołaj Karczewski, Paweł Kozłowski, Patryk Gorzkiewicz, Artur Grabarczyk, Piotr Skalski), jest miejscem, które dopiero się rodzi. Wizualizacja prezentowana widzom przedstawia tytułowe bezdroże – jednak na tyle niejednoznaczne i częściowo rozmazane, że może być zarówno lubelską wsią o czwartej nad ranem, jak i leśną polaną czy bezbrzeżnymi mokradłami. Wszystko utrzymane jest w brązowo-żółtej tonacji, którą podbijają subtelne światła (Klaudyna Schubert) oraz muzyka (Wojciech Kiwer). Ewidentnie kluczem do tego spektaklu jest nie samo istnienie, ale moment stawania się – chwila, w której noc przechodzi w dzień, a ledwo wyczuwalne muśnięcie w świadomy dotyk.

W takiej przestrzeni poruszają się tancerze. Najpierw chodząc, przecinają scenę w różnych kierunkach, ale nie zderzają się ze sobą. Wyglądają na wolne elektrony szukające wspólnej orbity. Z upływem czasu pomiędzy bohaterami zaczyna dochodzić do stopniowych interakcji: pojawia się asekuracja przy wykonywanych figurach, współtworzenie choreografii wymagających wykorzystania ciała jako narzędzia, dźwigni czy nawet rekwizytu.