To się nie znudzi nigdy

Adaptacja „Snu nocy letniej” jest doskonałym wyborem. Wyższe aspiracje? Niekoniecznie, co wcale nie musi być wadą. Przecież śmieszne, w komediach Szekspira nigdy nie znaczy głupie. Nasza rzeczywistość to eklektyzm, mieszanie się kultur, wierzeń, w której zdobycze techniki, multimedialność, kino, internet utrudniają czasem odróżnienie fantastyki, nierealności od surowej rzeczywistości – niemal jak … u Szekspira. W tekście dostrzec można nawet gorzkie i ponure komentarze, nieco groteskowe, kpiarskie i cyniczne. 

U Szekspira precyzyjnie toczone są cztery wątki, zgrabnie złączone w jedną całość: ślub Tezeusza i Hipolity, perypetie dwóch par kochanków, a obok poczynania rzemieślników ateńskich, którzy w celu uświetnienia książęcych zaślubin, pragną wystawić sztukę. I oczywiście równoległy wątek fantastyczno-baśniowy, ukazujący spór Oberona i Tytanii.

Występujący aktorzy w pełen humoru sposób odgrywają poetycką bajkę o sobótkowej nocy. Tezeusz – Robert Jarociński i Hipolita – Anna Lobedan, nieświadomi istnienia równoległego, bajecznego świata, próbują wyprostować to, co się splątało. Trupa teatralna, grupa prostych rzemieślników przygotowujących amatorski spektakl, czyli Waldemar Barwiński jako Pigwa, Sebastian Stankiewicz w roli Ryjka, Wojciech Kalarus jako Spodek, Robert T. Majewski jako Duda, to wręcz kwintesencja szekspirowskiego komizmu.

Aktorzy w rolach kochanków również zasługują na uznanie. Robert Czerwiński jako Demetriusz jest chwilami nieznośny, chwilami wzruszający. Anna Smołowik, bardzo seksownie (co jeszcze podkreśla jej krwisty strój), z nutką tragizmu, a przy tym z humorem i wyczuciem wciela się w postać Heleny. Piotr Napierała jako Lizander, Julia Totoszko w roli Hermii również raczą widzów kawałkiem dobrego aktorstwa. Tytułowa letnia noc jest tu domeną leśnych elfów, porą ich psot oraz swawoli. W postać Tytanii wciela się subtelna, acz zdecydowana Anna Dereszowska, pokazuje kobietę samodzielną, ale niepozbawioną kruchości i słabości, uroczo ulegającą namiętnościom. Oberona gra Grzegorz Małecki. Cyniczny choć dobroduszny, nieco zmęczony swymi obowiązkami, szybko podbija serca widzów. Jego kreacja to wielce udany owoc pomysłowości i współpracy aktora z reżyserem.

Poczynania Robina – Puka, jego niepohamowana chęć wtrącania się do spraw ludzkich, wprowadzają zamęt w ustalony porządek. W ramach błazenady, elf pełni też rolę konferansjera albo komentatora i nawiązuje bezpośredni kontakt z publicznością. Bartosz Bielenia jako Robin świadomie uczestniczy w groteskowym balu przebierańców, a jednak pozostaje sobą i jak na błazna przystało, opowiada czasem gorzkie dowcipy, by w końcowym monologu pokazać swą najwyższą, aktorską klasę.

Soczysty język, taniec i śpiew budują klimat komedii rozgrywanej w malowniczym planie. Muzyka Daniela Malchara oraz dynamiczne piosenki, choć z treścią samej sztuki mają niewiele wspólnego, nadają inscenizacji rytm i stanowią udany komentarz do scenicznych perypetii bohaterów. Razem z choreografią autorstwa Mileny Czarnik tworzą fantazyjny nastrój, w dodatku nie zawsze taki, jaki chcieliby czuć bohaterowie tej komedii. Barwna, migotliwa scenografia i zaskakujące bogactwem, wyczuciem komizmu kostiumy Matyldy Kotlińskiej spajają się gładko z igraszkami wyobraźni.

Elementy napięcia, gry słownej i wszechobecnej farsy, ujęte w karby dobrze przemyślanej, misternie skonstruowanej fabuły dramatu i wplecione w zabawną intrygę nie znudzą się nigdy, ale zbyt daleko idące reżyserskie ingerencje mogą utrudnić zrozumienie i przyjemność odbioru przedstawienia. Całe szczęście spektakl w reżyserii Jakuba Krofty zgrabnie tego unika. Wśród szyderczego śmiechu wiedzie nas do roziskrzonego dowcipem, baśniowego lasu.

Szekspir pod Gwiazdami