Teatr Wybrzeże kończy 79. sezon swojej działalności z imponującym bilansem premier, festiwali, nagród i niemal stuprocentową frekwencją.
fot. Natalia Kabanow
Był to także sezon powrotu Festiwalu Wybrzeże Sztuki, sukcesów na najważniejszych krajowych festiwalach oraz kolejnych działań rozwijających ofertę edukacyjną i dostępnościową teatru.
O tym, co wydarzyło się w minionych miesiącach, podsumowując sezon 2025/2026, opowiada dyrektor Teatru Wybrzeże Adam Orzechowski. Publikujemy jego podsumowanie w całości.
Mijający sezon 2025/2026 jest 79. sezonem w historii Teatru Wybrzeże.
Zaczęliśmy go intensywnie – od dwóch premier: Z miłości Ayckbourna w reżyserii Radosława B. Maciąga na Scenie Kameralnej w Sopocie i monumentalnym spektaklem Memling, czyli historia końca świata Agaty Dudy Gracz na Dużej Scenie.
Ale na tym nasza październikowa aktywność się nie skończyła, bo już w II połowie tego miesiąca Memling otworzył XII. edycję Festiwalu Wybrzeże Sztuki, do którego powróciliśmy po sześcioletniej przerwie spowodowanej pandemią i remontem Dużej Sceny. Na festiwal zaprosiliśmy 6 teatrów i zagraliśmy 13 spektakli, które obejrzało ponad trzy tysiące widzów. Zaproszone spektakle graliśmy zarówno na naszych rodzimych, świeżo wyremontowanych scenach, jak i w specjalnie adoptowanej przestrzeni w halach AMBEREXPO, gdzie pokazaliśmy spektakle Krzysztofa Warlikowskiego i Krystiana Lupy. Wysoka frekwencja na festiwalu, jak i entuzjastyczne recenzje widzów i nominacja do Pomorskich Sztormów udowodniły, że Festiwal Wybrzeże Sztuki jest potrzebny i wyczekiwany przez naszą teatralną widownię.
Jeszcze w trakcie trwania Wybrzeża Sztuki odwiedziliśmy z naszym spektaklem Zmiana w reżyserii Radosława Rychcika poznański festiwal QUEERFEST.
Intensywny rok 2025 zakończyliśmy premierą Nosferatu w reżyserii Mariusza Grzegorzka, która została doceniona przez kapitułę Nagród Teatralnych Marszałka Województwa Pomorskiego, i Prezydent miasta Gdańska, zgodnie obwołując Nosferatu Spektaklem Roku. Reżyser Mariusz Grzegorzek zdecydował o zamianie sceny z widownią, co pozwoliło naszym widzom z zupełnie innej perspektywy spojrzeć na sceniczną iluzję i pokazało jak wspaniałymi możliwościami dysponuje obecnie techniczne zaplecze naszej Dużej Sceny.
Stary rok pożegnaliśmy w Sylwestra memlingowskim „końcem świata”, a Nowy Rok rozpoczęliśmy od planu filmowego na Dużej Scenie. Potop Michała Siegoczyńskiego został sfilmowany przez połączone siły TVP Gdańsk i Teatru Telewizji i wyemitowany w poniedziałkowym paśmie teatralnym 4 maja br.
Jeszcze w styczniu nasze Ciemności kryją ziemię odwiedziły Łaźnię Nową w Krakowie, gdzie dwukrotnie zagraliśmy spektakl Tomasza Fryzła w ramach Epilogu do Festiwalu Boska Komedia.
W lutym mieliśmy na scenie Stara Apteka premierę nowego dramatu Mariusa von Mayenburga Ellen Babić w reżyserii świeżego adepta warszawskiej Akademii Teatralnej Patryka Warchoła.
A w marcu z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru odebraliśmy wiele ważnych dla nas nagród z rąk Marszałka Województwa Pomorskiego Mieczysława Struka oraz Prezydent miasta Gdańska Aleksandry Dulkiewicz. Najwięcej nagród powędrowało w ręce Mariusza Grzegorzka, ale doceniony został również Michał Siegoczyński za Potop i Agata Duda Gracz za scenografię Memlinga. Ta ostatnia została również laureatką Pomorskiej Nagrody Artystycznej, podobnie jak nasz nowy aktor Marek Puchowski, który okrzyknięty został Pomorską Nadzieją Artystyczną (za rolę Nosferatu). Wcześniej nagrody z rąk Marszałka odebrali również Marcin Miodek za główną rolę w Memlingu oraz Katarzyna Borkowska za role w Potopie i Pchle Szachrajce.
W kwietniu powrócił do nas ze swoją nową produkcją Marcin Wierzchowski. Jego Sprawa Davida Frankfurtera niemal od razu po premierze została zaproszona na Warszawskie Spotkania Teatralne, gdzie została bardzo wysoko oceniona przez recenzentów.
W kwietniu zagraliśmy Brytanika na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych, tyle że na rodzimej scenie w Sopocie. Za rolę Nerona jury festiwalu doceniło Piotra Biedronia, a nagroda ZASP-u powędrowała w ręce Roberta Ciszewskiego.
Intensywny sezon zwieńczyła premiera na Dużej Scenie sztuki Ishbel Szatrawskiej Żywot i śmierć pana Hersha Libkina z Sacramento w stanie Kalifornia w mojej reżyserii.
W tym samym miesiącu zagraliśmy na gdańskim festiwalu Between.Pomiędzy Memlinga oraz Sprawę Davida Frankfurtera, a Wspólny pokój uświetnił Dzień Działających w Kulturze organizowany przez gdański NCK. Ten sam spektakl w czerwcu pojechał do Sosnowca, gdzie został zaprezentowany w ramach festiwalu Lokalne Opowieści Za//głębie.
Dla Teatru Wybrzeże ani maj, ani czerwiec nie są końcem sezonu. W lipcu i sierpniu działamy jeszcze intensywniej, bo poza graniem na naszych czterech scenach, uruchomiona zostaje Scena Letnia w Pruszczu Gdańskim, gdzie w każde lato prezentujemy szesnaście spektakli dla dorosłych oraz dzieci. W tym roku obchodziliśmy pełnoletniość naszej współpracy, mianowicie spotkaliśmy się z naszą widownią w Pruszczu po raz osiemnasty. Nasze spektakle oglądane są w pruszczańskim amfiteatrze średnio przez tysiąc widzów, co sprawia, że w samym Pruszczu możemy liczyć co roku na około szesnaście tysięcy widzów. Na innych naszych scenach frekwencja w całym sezonie jest niemal stuprocentowa, każdego roku mamy ponad 75 tysięcy widzów w trzech miastach: Sopocie, Pruszczu Gdańskim i oczywiście w Gdańsku.
Cały czas rozwijamy Strefę doświadczeń – naszą szeroko rozumianą ofertę edukacyjną. Zawierają się w niej nie tylko takie pozycje jak dyskusje, warsztaty dla grup zorganizowanych i widzów indywidualnych czy zwiedzanie teatru, ale wszelkie wydarzenia dające przestrzeń do wyrażania siebie, bycia kreatywnym, rozwoju. Stąd instalacje okołopremierowe, zajęcia malarskie, ruchowe, gry terenowe, a także dotyczące troski o dobrostan własny i planety zrealizowane w ramach projektu Ogród Teatralny (KPO).
Integralną częścią działalności teatru jest dostępność – realizowana cały sezon, nie tylko od święta. W każdym miesiącu gramy spektakle z tłumaczeniem na Polski Język Migowy lub audiodeskrypcją oraz z napisami w języku angielskim.
Powiedzieć, że czujemy się na Pomorzu potrzebni, to powiedzieć zdecydowanie za mało.
Adam Orzechowski
