Czekają nas nowe przedstawienia m.in. w Łodzi, Krakowie i Gdańsku.
„Samotny mężczyzna” w Teatrze Ludowym w Krakowie; fot. Marek Zimakiewicz
We wtorek 5 maja będziemy mogli obejrzeć premierę „Pływalni” Magdaleny Drab w reżyserii Rafała Sabary. To kolejna w tym sezonie propozycja łódzkiego Teatru Jaracza pod nową dyrekcją Pawła Łysaka.
Jakaś Maria, jakaś Krystyna, jakaś Janina, jakaś Elżbieta, jakiś Andrzej… Gdzieś między atakami rwy kulszowej i zrzędzeniem – w miejskim basenie uczą się pływać. Miło tak stanąć obok kogoś i poczuć, że ma się ciało. Można porozmawiać z ludźmi, a nie w domu siedzieć przed telewizorem. Same głupoty. Dawniej nie było telewizorów i lepiej było.
Teraz próbują nieoddychania. Wdech. I wydech pod wodą. Ćwiczenia z umierania. Chichoczą. Raz jedno udaje martwego, a drugie trzyma, a potem się zamieniają. Trochę się boją, że zaczną się uczyć, a nie dożyją satysfakcji.
„Pływalnia” Magdaleny Drab to pełna humoru opowieść o starości – dla wszystkich: starych, młodych i tych w średnim wieku. Poruszający spektakl o tym, jak utrzymać się na powierzchni życia, odnaleźć sens w drobnych gestach i wsparcie w drugim człowieku.
Twórcy:
Scenografia: Beata Nyczaj
Kostiumy: Beata Nyczaj
Muzyka: Jacek Lachowicz
Choreografia: Urszula Parol
Video: Aleksandra Wolan
Reżyseria światła: Aleksandra Wolan
Inspicjentka, suflerka: Katarzyna Brudek
Obsada: Dorota Kiełkowicz (Jakaś Elżbieta), Izabela Noszczyk (Jakaś Maria), Bogusława Pawelec (Jakaś Janina), Edyta Jungowska (Jakaś Krystyna), Bogusław Suszka (Jakiś Andrzej).
Kolejne spektakle: 6, 7 i 31 maja; 2 i 3 czerwca; 17 i 18 września (Scena Kameralna)
Również w Łodzi – w Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka – 8 maja premiera „Snu o jesieni”, jednej z najważniejszych sztuk noblisty Jona Fossego. Reżyseruje Tomasz Fryzeł.
Fosse przedstawia w dramacie sytuację pozornie banalną. Mężczyzna i kobieta spotykają się na cmentarzu. Nie wiemy, kim są, czy się znają ani nawet, jak mają na imię. Toczy się między nimi pełna uczuć, napięć i niezrozumienia, momentami dziwna, rozmowa. Do sytuacji dołączają inne postaci – są to osoby bliskie mężczyźnie. Sieć relacji i wzajemnych zależności zaczyna się rozrastać, atmosfera zagęszczać.
Spotkanie jako podstawowa sytuacja dramaturgiczna okazuje się być czymś więcej, niż się wydaje. Granice między bohaterami zacierają się – nie wiemy, czy rzeczywiście ze sobą rozmawiają, czy jest to spotkanie na poziomie wewnętrznym, mentalnym – każda postać dokonuje rozliczenia z tym, jak wpłynęła na życie innych i jak inni wpłynęli na nią; konfrontuje się nie tyle z drugą osobą, ile z wyobrażeniami, myślami i wspomnieniami na jej temat.
Ta podróż w głąb siebie wymaga nietypowej oprawy. Można rzec, że obserwujemy bohaterów w stopklatce. Wydaje się, jakby czas dla postaci się zatrzymał: przecinają się losy, przeszłość splata z teraźniejszością. Doznają swego rodzaju objawienia: z perspektywy kresu, utraty – momentu, gdy wszystko się dokonało – spoglądają na swoje życie i dostrzegają to, co zazwyczaj pozostaje niedostępne.
Wrażenie stopklatki wzmocnione zostało przez scenografię. Podłoże, po którym poruszają się aktorzy, przypomina zatrzymane w ruchu nocne morze. Scenografka Anna Oramus mówi tu o paradoksie. Jednocześnie widzi w scenografii metaforyczne odbicie przestrzeni obecnej w dramacie – cmentarza – czyli miejsca, które sprzyja zadumie i pcha bohaterów do poczynienia rozliczeń z perspektywy dokonanego. Meandry podłoża – wzniesienia i nierówności – każą bohaterom stąpać z lękiem po nieznanym.
Muzyka Nikodema Dybińskiego wzmocni aurę tajemnicy, łącząc prozaiczność z doniosłością. Światło realizowane przez Klaudynę Schubert stanie się przedłużeniem scenografii, a jego rolą będzie podkreślenie osobności bohaterów względem siebie, ich niemożności porozumienia, zmagań (wyrażonych wprost poprzez ruch po nierównej powierzchni), a także zakleszczenia w relacjach. We wszechobecnej czerni scenografii, w jej abstrakcyjności i umowności, znaczenia nabiorą również kostiumy, które będzie można uznać za codzienny ubiór bohaterów, podkreślający (pozorną) prozaiczność sytuacji, w jakiej się znajdują.
Doświadczenie spektaklu będzie nie tylko możliwością obserwacji bohaterów w swoistym laboratorium relacji i rozliczeń. Wpisana w dramat otwartość na interpretacje, pojemność semantyczna, a jednocześnie precyzyjność połączona z brakiem konkretu, niemal przezroczystością, otwierają spektakl na to, co za każdym razem przyniesie ze sobą do teatru konkretny człowiek: aktor i widz. Spektakl zaprasza do wspólnej kontemplacji „tu i teraz” – w rozbłysku rzeczywistości.
Twórcy:
Tłumaczenie: Elżbieta Frątczak-Nowotny
Scenografia: Anna Oramus
Kostiumy: Wanda Kowalska
Muzyka: Nikodem Dybiński
Reżyseria światła: Klaudyna Schubert
Asystent reżysera: Agnieszka Choińska
Asystent scenografa: Barbara Szwedowska-Pietrasik
Inspicjentka: Agnieszka Choińska
Obsada: Karolina Bednarek (Gry), Mirosława Olbińska (Kobieta), Piotr Seweryński (Ojciec), Sławomir Sulej (Mężczyzna), Katarzyna Żuk (Matka).
Kolejne spektakle: 9, 10, 30 i 31 maja (Mała Scena)
Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka
8 maja w Teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie „Czekając na barbarzyńców” wg powieści Johna Maxwella Coetzeego w reżyserii Bartosza Szydłowskiego.
Spektakl nie jest opowieścią o barbarzyńcach. Jest opowieścią o społeczeństwie, które potrzebuje barbarzyńców, aby móc zdefiniować siebie, usprawiedliwić własny lęk i zalegalizować przemoc.
Największym zagrożeniem Imperium nie jest zewnętrzny wróg, lecz mechanizm, który go stwarza za pomocą języka, propagandy, procedur i codziennych decyzji ludzi, którzy nie postrzegają siebie jako sprawców, ale bez nich zło dokonane na odrzuconych przez „system” nie mogłoby się wydarzyć.
To opowieść o tym, jak zwyczajni ludzie – nie potwory, czy tyrani z podręczników historii – krok po kroku przekraczają granice człowieczeństwa w imię „porządku”, „bezpieczeństwa narodowego” i własnego komfortu.
Granica nie przebiega między „nami” i „nimi”. Przebiega przez każdego z nas. I to właśnie w tym miejscu – najbardziej niewygodnym – zaczyna się ta opowieść – podkreślają twórcy spektaklu.
„Nigdy nie ma zwycięzców. Są tylko przegrani. Ale niektóre przegrane są lepsze od innych” – fragment scenariusza.
Twórcy:
Scenariusz: Łukasz Drewniak, Krzysztof Szekalski
Scenografia, kostiumy, reżyseria światła, oprawa multimedialna: Małgorzata Szydłowska
Muzyka na żywo: Paweł Kulczyński
Wizualizacje multimedialne: Adrian Listwan
Operator kamery: Aleksander Trafas
Inspicjentka: Jurgita Zaikauskas
Obsada: Małgorzata Gorol, Marta Zięba, Maciej Charyton, Krzysztof Zarzecki, Avo Buchaca Puiggener (w nagraniu audio).
Kolejne spektakle: 3, 4 i 5 lipca
Dzień później, 9 maja, w krakowskim Teatrze Ludowym (Scena pod Ratuszem) czeka nas prapremiera „Samotnego mężczyzny” na podstawie powieści Christophera Isherwooda, w reżyserii Wojtka Rodaka.
Czy samotność ma płeć i orientację? Co właściwie znaczy być samotnym w XXI wieku? I czy życie w pojedynkę zawsze musi oznaczać samotność?
Jeden dzień z życia George’a – profesora literatury, geja, przyjaciela, sąsiada. Studium samotności, w którym widzowie wkraczają w intymną przestrzeń bohatera i przyglądają się jego próbom radzenia sobie z codziennością oraz żałobą po śmierci ukochanego partnera. Pozornie nieznaczące sytuacje i spotkania tego dnia urastają do rangi wydarzeń, które mogą zmienić sposób myślenia o współczesnym świecie i samym sobie.
Twórcy i twórczynie przyglądają się doświadczeniu samotności osób nieheteronormatywnych – przez lata wypychanych poza społeczny nawias i pozbawianych podstawowych praw. Zastanawiają się również, jak to doświadczenie zmieniało się na przestrzeni lat i pokoleń. Czy bycie osobą homoseksualną wciąż oznacza wieczną samotność?
Twórcy:
Dramaturgia: Tomasz Śpiewak
Scenografia: Katarzyna Pawelec
Kostiumy: Katarzyna Pawelec
Muzyka: Teoniki Rożynek
Choreografia: Bartłomiej Gąsior
Reżyseria światła: Katarzyna Pawelec
Asystent reżysera: Manuela Nowicka
Asystent scenografa: Maria Nowak
Adaptacja: Tomasz Śpiewak
Obsada: Małgorzata Kochan, Marcin Mazurek, Katarzyna Tlałka, Piotr Pilitowski
Kolejne spektakle: 10, 30 i 31 maja; 19, 20 i 21 czerwca; 27, 28 i 29 sierpnia
Z kolei 10 maja w gdańskim Teatrze Wybrzeże zobaczymy „Żywot i śmierć pana Hersha Libkina z miasta Sacramento w stanie Kalifornia” Ishbel Shatrawskiej w reżyserii Adama Orzechowskiego.
Hollywood, wielkie marzenia i tajemnice, które mogą wszystko zniszczyć.
Hersh, emigrant z Polski, przybywa do Kalifornii, by podbić świat filmu. Los się do niego uśmiecha: wygrywa casting w legendarnej wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer i staje się częścią fabryki snów. Jednak droga na szczyt szybko zamienia się w niebezpieczną grę. Przeszłość bohatera budzi zainteresowanie FBI, a wokół niego zaczynają narastać podejrzenia. Kim jest tytułowy Hersh? Czy jego historia to tylko opowieść o spełnionym amerykańskim śnie czy element większego, mrocznego spisku? I kto tak naprawdę jest największą życiową miłością Hersha?
Sztuka Ishbel Szatrawskiej to porywająca, wielowątkowa opowieść o tożsamości, przetrwaniu i tęsknocie za utraconą ojczyzną. Pełna napięcia, ironii i emocji, balansuje na granicy kina i teatru, łącząc hollywoodzki rozmach z intymnym dramatem jednostki.
Twórcy:
Scenografia: Magdalena Gajewska
Muzyka: Marcin Nenko
Asystent reżysera: Janek Napieralski
Obsada: Izabela Baran, Justyna Bartoszewicz, Piotr Biedroń, Katarzyna Borkowska, Katarzyna Dałek, Joanna Kreft-Baka, Janek Napieralski, Jakub Nosiadek, Małgorzata Oracz, Grzegorz Otrębski, Cezary Rybiński, Kacper Sasin (gościnnie), Agata Woźnicka.
Kolejne spektakle: 12, 29, 30 i 31 maja (Duża Scena)
W tym tygodniu pośród premier także: „Potop” (reż. Michał Siegoczyński, Teatr Telewizji), „Così fan tutte” (reż. Paweł Szkotak, Warszawska Opera Kameralna), „Wesele” (reż. Krzysztof Szuster, Teatr Lalki i Aktora „Kubuś” w Kielcach), „Państwo Snu” (reż. Michał Kmiecik, Wrocławski Teatr Współczesny), „Dzienniki gwiazdowe” (reż. Andrzej Bartnikowski, Zdrojowy Teatr Animacji w Jeleniej Górze), „Folwark zwierzęcy” (reż. Konrad Dworakowski, Opolski Teatr Lalki i Aktora), „Ucho” (reż. Jura Dzivakou, Teatr Guliwer w Warszawie).
