Wierzymy, że musimy być lepsi

Scenografia Mirka Kaczmarka w Złych baśniach wykorzystuje motyw krwi i czerwieni jako silny środek ekspresji, związany z estetyką brutalizmu i antyestetyki. Dekoracje wchodzą w interakcję z widzem, a krew służy do budowania niemal fizjologicznego napięcia. Artysta często rezygnuje z tradycyjnej dekoracyjności na rzecz mocnych akcentów znaczeniowych. Przykładem jest polski pawilon na 11. Quadriennale w Pradze (2007), wykonany z pleksiglasu w kolorze magenty, interpretowany jako ironiczny, niepokorny komentarz do tożsamości narodowej.

Choreografię przygotował duet Hashimotowiksa: Paulina Jaksim i Katarzyna Kulmińska. Połączenie tańca współczesnego z estetyką i energią kultury klubowej, zwłaszcza mocnego, industrialnego techno, daje przerysowane, napięte ruchy mięśniowe, łamiące naturalne linie ciała. Intensywne, fizyczne gesty uwalniają od codzienności, wprowadzając poczucie euforii i nieskończonej egzystencji. Duet regularnie współpracuje z Marcinem Liberem, tworząc choreografie do spektakli takich jak Dramat rodzaju męskiego, Rzeźnia numer pięć czy Marat/Sade (Wrocławski Teatr Współczesny). Ich twórczość łączy taniec współczesny, performans i kulturę klubową, często przy użyciu muzyki techno i nowoczesnych technologii, promując futurystyczny, odważny styl.

Wszechstronność zespołu Wrocławskiego Teatru Pantomimy opiera się na połączeniu tradycyjnej szkoły mimu z nowoczesnym warsztatem performatywnym. Zespół współpracuje z reżyserami reprezentującymi odmienne estetyki – od teatru dramatycznego po choreografię i instalacje performatywne. Mimowie mistrzowsko łączą sugestywne kreowanie światów z precyzją fizyczną, używając gestu i ciszy do budowania pełnych narracji. Teatr stale ewoluuje, balansując między tradycją a eksperymentem, a ruch staje się językiem opowiadania o świecie.

Niektóre heroiczne zachowania bohaterów Złych baśni można odczytać jako sposoby radzenia sobie z trudnymi sytuacjami w rodzinie. Metaforyczność opowieści nie nazywa wprost dysfunkcji, bo nie jest to potrzebne. Wszystkie baśnie dają nadzieję na zmianę losu – dzięki naszej wewnętrznej autentyczności możliwe jest dokonanie czegoś pozytywnego.

„Walka z poważnymi trudnościami jest w życiu nieunikniona, jest ona nieodłączną częścią istnienia ludzkiego – ale jeśli się nie ucieka przed nią, lecz niewzruszenie stawia czoło niespodzianym i często niesprawiedliwym ciosom, pokonuje się wszelkie przeszkody i w końcu odnosi zwycięstwo” – przekonuje Bettelheim. Dokładnie taka refleksja nasuwa się po obejrzeniu przedstawienia Złe baśnie. Umiejętność odnajdywania nadziei jest dziś cechą bezcenną.

https://pantomima.wroc.pl/przedstawienia/zle-basnie