Spektakl „Prometeusz”, którym Teatr Wielki – Opera Narodowa zakończył sezon 2024/2025, miał w sobie szczególny ciężar symboliczny. Był ostatnim przedstawieniem, po którym Waldemar Dąbrowski – dyrektor naczelny tej sceny – oficjalnie pożegnał się z publicznością i zespołem. Po dwudziestu jeden latach nieprzerwanej pracy oddał kierowanie instytucją w ręce Borisa Kudlički.
W słowach skierowanych do widzów i zespołu podkreślił znaczenie wspólnoty i szacunku dla tradycji teatru jako miejsca sztuki, ale i ważnej instytucji społecznej. Dziękował wszystkim pracownikom – artystom baletu, chóru, orkiestry, zaplecza technicznego i administracji – oraz publiczności, bez której teatr nie mógłby istnieć. Z właściwym sobie spokojem i taktem poprosił o życzliwość wobec swojego następcy.
Dwudziestojednoletnia kadencja Waldemara Dąbrowskiego należy do najdłuższych i najbardziej konsekwentnych w historii polskich instytucji kultury. Był to czas dużych premier i przedsięwzięć międzynarodowych, ale też intensywnej pracy nad rozwojem zespołów artystycznych i prestiżem Opery Narodowej na świecie. W jego czasie scena Teatru Wielkiego stała się miejscem regularnej prezentacji dzieł klasycznych i współczesnych, otwartym na koprodukcje i nowe głosy reżyserskie. To także okres inwestycji w rozwój publiczności i edukację muzyczną.
Żegnając się, Waldemar Dąbrowski nazwał siebie człowiekiem spełnionym i szczęśliwym – i nie sposób nie dostrzec, że za tymi słowami stoi świadomość dobrze wypełnionej misji.
Jak napisał Tomasz Konieczny, znakomity bas-baryton:
„Koniec pewnej epoki. Waldemar Dąbrowski. Człowiek z ogromną klasą, elokwencją, wizjoner o ogromnym autorytecie. Wielkie Brawa! Jesteś, Waldku, Drogowskazem dla przyszłych pokoleń managerów kultury. Dziękuję ZA WSZYSTKO!”
Waldemar Dąbrowski – biogram (za Teatrem Wielkim – Operą Narodową)
Dyrektor Teatru Wielkiego – Opery Narodowej, animator kultury, polityk, w latach 2002–2005 minister kultury. Absolwent Wydziału Elektroniki Politechniki Warszawskiej oraz Executive Programme for Leaders in Development na Harvard University.
Działalność menedżera i animatora kultury rozpoczął w latach 70. jako założyciel i prowadzący kultowy klub studencki Riviera‑Remont. W 1982 roku – wraz z Jerzym Grzegorzewskim – objął dyrekcję Centrum Sztuki Studio w Warszawie, gdzie wyprodukował ponad 70 spektakli, prezentując polską sztukę za granicą i promując ideę „correspondance des arts”.
W 1984 roku, wspólnie z Franciszkiem Wybrańczykiem, powołał orkiestrę Sinfonia Varsovia, która szybko zdobyła renomę, głównie dzięki działalności Sir Yehudi Menuhina i później Krzysztofa Pendereckiego.
W 1990 r. został wiceministrem kultury i szefem Komitetu Kinematografii, przeprowadzając reformę polskiego filmu. Pierwszy raz objął stanowisko dyrektora naczelnego Teatru Wielkiego w latach 1998–2002, w tym czasie m.in. sprowadził na scenę „Madame Butterfly” Mariusza Trelińskiego i doprowadził do powrotu Kwadrygi Apollina na fronton gmachu.
Po zakończeniu kadencji ministerialnej w latach 2002–2005 został ponownie dyrektorem TW-ON od 2008 roku. Za jego drugą kadencję instytucja zdobyła międzynarodowe wyróżnienia – m.in. nominację do International Opera Awards, a sam Dąbrowski otrzymał w 2019 r. nagrodę za Leadership in Opera.
Dziś Opera Narodowa przechodzi w nowy etap pod kierunkiem Borisa Kudlički. Ale nie sposób mówić o tej zmianie inaczej niż z wielkim uznaniem dla tego, co zostało osiągnięte i zbudowane przez minione dwie dekady.
Fot. Ewa Krasucka / TW-ON
absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Słupsku oraz Studia Wokalno-Aktorskiego Danuty Baduszkowej przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Współpracował z wieloma teatrami w Polsce, m.in. Teatrem Polskim w Bydgoszczy. Ma na swoim koncie ponad 60 ról teatralnych. Od roku 2001 zajmuje się krytyką teatralną.
