W Międzynarodowy Dzień Teatru czeka nas prawdziwy wysyp premier.
Próba spektaklu „Mężczyźni objaśniają mi świat” w Teatrze Narodowym; fot. Marta Ankiersztejn
W piątek 27 marca w Teatrze Telewizji obejrzymy spektakl „Stara kobieta wysiaduje” według dramatu Tadeusza Różewicza. Będzie to przeniesienie realizacji warszawskiego Teatru Studio, której w 2024 r. podjęła się Natalia Korczakowska.
W roli głównej Irena Jun.
Dramat uchodzi za jedną z najbardziej wieloznacznych sztuk w dorobku Tadeusza Różewicza. Najczęściej jednak bywa odczytywany jako rozrachunek autora ze współczesną cywilizacją. Świat końca XX wieku przypomina gigantyczne śmietnisko historii i kultury. Odpowiedzią na kryzys jest postać Starej kobiety. Jej mądrość, ironia i obecność dają ulgę i nadzieję. Warto więc wsłuchać się w jej prawdę, którą wypowiada niczym zaklęcia pradawnej wiedzy.
Po przeszło trzydziestu latach od premiery Irena Jun powraca do swojego mistrzowskiego monodramu, który tak jak ten premierę miał w Teatrze STUDIO. Niewątpliwie upływ czasu pogłębił aktorką wrażliwość Jun. Stara kobieta w jej interpretacji staje się czułą przewodniczką, w połowie czarownicą, a w połowie pradawną boginią. Jest to monodram, w który warto się wsłuchać – nie tylko po to, by odkryć, jak boleśnie wybrzmiewa dzisiaj tekst Różewicza.
scenografia: Marek Adamski
kostiumy: Marek Adamski
muzyka: Tadeusz Wielecki
zdjęcia: Piotr Wojtowicz
Również 27 marca Teatr Narodowy zaprasza na premierę przedstawienia „Mężczyźni objaśniają mi świat”, które powstało na podstawie esejów Rebekki Solnit. Reżyseruje Klaudia Gębska. Będzie to światowa sceniczna prapremiera tego tekstu.
W zapowiedzi TN czytamy:
Funkcjonujemy dziś w świecie, gdzie na porządku dziennym pozostaje dyskryminacja ze względu na płeć, bez cienia wstydu posługujemy się kulturowymi stereotypami i używamy słów, które przestają znaczyć.
Popkultura przyzwyczaiła nas do pewnych upraszczających świat obrazów i wykształciła postawy, jakie przyjmujemy wobec tego, co nieznane. Co zatem możemy zrobić, by zobaczyć świat takim, jaki jest, a nie jedynie takim, jakim go nam opowiadają? Odpowiedzi na to pytanie będzie poszukiwał m.in. Dale Cooper, agent FBI, któremu niestraszne są najtrudniejsze zagadki.
Klaudia Gębska reżyseruje spektakl na podstawie najbardziej znanego zbioru esejów Rebekki Solnit – autorki, za sprawą której przez świat przeszła fala ruchu #metoo, a do języka weszło określenie „mansplaining”. Dla równowagi krytycznego spojrzenia na rzeczywistość za adaptację współodpowiedzialny jest Mariusz Gołosz, jeden z najciekawszych współczesnych polskich dramatopisarzy.
Twórcy:
tłumaczenie: Anna Dzierzgowska
dramaturgia: Mariusz Gołosz, Patryk Kozłowski
scenografia: Julia Furdyna, Zofia Tomalska
kostiumy: Julia Furdyna, Zofia Tomalska
muzyka: Olga Pasek
choreografia: Magdalena Kawecka
reżyseria światła: Julia Furdyna, Zofia Tomalska
adaptacja: Mariusz Gołosz, Klaudia Gębska
inspicjentka: Katarzyna Kłosowska
suflerka: Anna Leszczyńska
realizatorzy światła: Bartłomiej Frysztak, Kacper Bobylak
realizatorzy dźwięku: Piotr Gos, Marek Wojtulanis
realizatorzy wideo: Jakub Czarniecki, Mariusz Chałubek, Paweł Woźniak
Obsada:
Aleksandra Justa (Rebecca)
Patrycja Soliman (Padawanka, Anka)
Kinga Ilgner (Magda, Szefowa, Tłumacz)
Edyta Olszówka (Kamila, Laura Palmer)
Zuzanna Saporznikow (Agnieszka, Agresor)
Anna Lobedan (Kasandra, Gisele, Nauczycielka)
Piotr Kramer (Kelner, Agent Cooper)
Wiesław Cichy (Nauczyciel, Niedźwiedź)
Kolejne spektakle: 28, 29 i 31 marca; 1, 29 i 30 kwietnia; 1 i 2 maja (Scena Studio)
27 marca to także data długo wyczekiwanej premiery „Dżumy” w reżyserii Wojciecha Kościelniaka. Przedstawienie według powieści Alberta Camusa powstaje na dużej scenie Teatru Kameralnego im. Wandy Rucińskiej w Bydgoszczy.
Teatr tak zapowiada swoją produkcję:
Po „Chłopcach z Placu Broni”, którzy mieli swoją premierę na scenie Teatru Kameralnego, ponownie gościmy jednego z najważniejszych twórców musicalu w Polsce. Wojciech Kościelniak – reżyser m.in. „Quo vadis”, „Chłopów”, „Hair”, „Wiedźmina”, „Lalki” i „Kombinatu” – tym razem sięga po „Dżumę” Camusa.
Powieść, która od lat porusza i niepokoi. Miasto, które zostaje zamknięte. Ludzie, którzy nie wiedzą, co ich czeka. Epidemia, która staje się metaforą wszystkiego: samotności, odwagi, bezsilności… i wspólnoty.
Czy można śpiewać o cierpieniu? Czy taniec może opowiedzieć o nadziei? Czy spektakl muzyczny może być egzystencjalny? Nie odpowiemy. Zobaczycie. Poczujecie. I może nie będziecie chcieli wychodzić z teatru.
Twórcy:
tłumaczenie: Joanna Guze
scenariusz: Wojciech Kościelniak
scenografia: Mariusz Napierała
kostiumy: Anna Adamek
muzyka: Mariusz Obijalski
choreografia: Mateusz Pietrzak, Katarzyna Kłaczek
wideo: Zachariasz Jędrzejczyk i Veranika Siamionava
reżyseria światła: Tadeusz Trylski
asystent reżysera: Katarzyna Witkowska
adaptacja: Wojciech Kościelniak
Obsada:
Doktor Bernarda Rieux (Sara Lech)
Julia Witulska (Ona)
Katarzyna Chmara (Jeanne Tarrou)
Katarzyna Kłaczek (Regine Rambert)
Nikodem Bogdański (Józef Grand)
Adrian Wiśniewski (Cottard)
Błażej Chorobiński (Sędzia Othon)
Leszek Andrzej Czerwiński (Ojciec Paneloux)
Zofia Gołaj (Infdok)
Michał Rybak (Michel)
Filip Łach (Doktor Richard)
Judyta Wenda (Matka)
Przemysław Łamacz (Hiszpan)
Witold Szulc (Hiszpan)
Piotr Jankowski (Doktor Castel)
Radosław Garncarek (Doktor Castel)
Łukasz Lenart (Prefekt)
Dominik Ochociński (Prefekt )
Mateusz Pietrzak (Anioł dżumy)
Maria Salwińska (Anioł dżumy)
Kolejne spektakle: 28, 29 i 31 marca; 1, 8, 9, 10 (dwukrotnie), 11, 12, 14, 15, 16, 17 (dwukrotnie), 18 i 19 kwietnia; 13, 14, 16, 17, 18 i 19 czerwca
Teatr Kameralny im. Wandy Rucińskiej
„Natan” wg dramatu „Natan mędrzec” Gottholda Ephraima Lessinga to z kolei propozycja radomskiego Teatru Powszechnego im. Jana Kochanowskiego. Premiera 27 marca. Reżyseruje Piotr Kurzawa, który wystawiał już ten tytuł w toruńskim Teatrze Horzycy w 2018 r.
Natan, znany i powszechnie ceniony za swą mądrość Żyd, wraca z podróży i dowiaduje się, że jego przybrana córka Recha została uratowana z pożaru przez młodego templariusza.
Natan odnajduje wybawcę córki i zaprasza go do domu. Między młodymi zaczyna się rodzić uczucie. Jednak kiedy templariusz zamierza związać się z Rechą, Natan jest sceptyczny.
Zawiedziony młodzieniec dowiaduje się, że prawdziwymi rodzicami dziewczyny byli chrześcijanie, po których śmierci Natan adoptował osierocone dziecko. Udaje się zatem po poradę do okrutnego patriarchy Jerozolimy, któremu w zawoalowany sposób opowiada historię Rechy. Hierarcha żąda wskazania „owego Żyda”, który dopuścił się „porwania” chrześcijańskiego dziecka i doprowadzenia do jego apostazji, za co formalnie grozi kara spalenia na stosie.
A gdy dodamy, że we wszystko wmiesza się jeszcze potężny Saladyn, czyli przywódca wyznawców Mahometa w Jerozolimie – rozpocznie się wielka polityczno-religijno-sensacyjna rozgrywka.
„Natan” to opowieść ponadczasowa. Akcja dramatu rozgrywa się w Jerozolimie – miejscu spotkania trzech religii i trzech sposobów patrzenia na świat. W samym środku konfliktów, lęków i uprzedzeń stoi Natan – człowiek, który zamiast broni wybiera rozmowę, a zamiast ocen – pytania.
To opowieść o ludziach, którzy muszą się ze sobą spotkać, choć dzieli ich wszystko: wiara, pochodzenie, doświadczenia. O świecie, który nie musi być jednolity, żeby był wspólny.
Sztuka przypomina, że to nie przekonania, lecz czyny świadczą o naszej moralności, a prawdziwa mądrość zaczyna się tam, gdzie kończy się fanatyzm.
Twórcy:
tłumaczenie: Jacek Stanisław Buras
scenografia: Małgorzata Pietraś
kostiumy: Małgorzata Pietraś
muzyka: Piotr Salaber
inspicjent: Ewa Kucharczyk-Paluch
Obsada:
Izabela Brejtkop, Katarzyna Dorosińska, Laura Pajor, Anna Podolak, Piotr Kondrat, Marek Braun, Adam Majewski, Mateusz Paluch, Łukasz Węgrzynowski, Tomasz Wóltański.
Kolejne spektakle: 28 i 29 marca; 17 i 18 kwietnia; 16 i 17 maja (Duża scena)
Teatr Powszechny im. Jana Kochanowskiego
27 marca czeka nas także premiera „Diabła i dziewczyny” Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk w reżyserii Marcina Libera. To przedstawienie Teatru Nowego im. Izabelli Cywińskiej w Poznaniu.
Na stronie teatru przeczytamy:
„Nazywam się Sinéad O’Connor. Zasługuję. Zasługuję na to, by być traktowana z szacunkiem. Zasługuję na to, by nie traktowano mnie jak śmiecia. Zasługuję, by być wysłuchaną. Zasługuję, by mnie nie ranić. Jestem kobietą. Mam coś do zaoferowania” – tak pisała w otwartym liście w roku 1993.
Kiedy ta krucha, łysa dziewczyna o wielkich oczach podarła na wizji zdjęcie papieża, wysłała siebie na wojnę, która zabrała jej karierę i zdrowie psychiczne: „Moja historia to historia niezliczonych milionów dzieci pochodzących z rodzin, które zostały skrzywdzone dla pieniędzy w imię Jezusa Chrystusa”.
Wielokrotnie nagradzany reżyser Marcin Liber. Tekst wybitnej dramatopisarki Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk napisany na zamówienie Teatru Nowego. I spektakl o wokalistce z głosem anioła, o tych, których nazwano dziećmi bożymi, i tych ochrzczonych mianem bękartów diabła. Oni też mają swoje piosenki.
Twórcy:
scenografia: Mirek Kaczmarek, Maria Mordarska
kostiumy: Mirek Kaczmarek, Maria Mordarska
muzyka: Marcin Macuk
choreografia: hashimotowiksa (Paulina Jaksim, Katarzyna Kulmińska)
reżyseria światła: Katarzyna Łuszczyk
asystent reżysera: Agnieszka Rydellek
Obsada:
Weronika Asińska, Edyta Łukaszewska, Janusz Grenda, Paweł Hadyński, Aleksander Machalica, Dariusz Pieróg, Dawid Ptak, Ildefons Stachowiak, Waldemar Szczepaniak, Mateusz Wróblewicz.
Kolejne spektakle: 28, 29 i 31 marca; 1, 2, 16, 17, 18 i 19 kwietnia (Scena im. Tadeusza Łomnickiego)
Teatr Nowy im. Izabelli Cywińskiej
W tym tygodniu koniecznie trzeba też zwrócić uwagę na premiery: „Martwe natury” (reż. Elsa Revcolevschi, Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie), „Tango” (reż. Paweł Szkotak, Teatr im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim), „Tramwaj zwany pożądaniem” (reż. Tomasz Cymerman, Nowy Teatr im. Witkacego w Słupsku), „Tango” (reż. Marcin Sławiński, Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie), „Medea” (reż. Adam Nalepa, Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie).
