Tobiasz Papuczys zdobył główną nagrodę w najważniejszym konkursie fotografii prasowej w Polsce. W tym roku zgłoszono blisko pięć tysięcy zdjęć.
28.05.2026 Warszawa Studio S1 im. Lutosławskiego wreczenie nagród GRAND PRESS PHOTO 2026 Fot. Wojciech Surdziel / wosu.pl
Nagrodzona fotografia powstała podczas próby spektaklu „Obłok Oorta” Teatru A Part w reżyserii Marcina Hericha. Zdjęcie przedstawiające Alinę Bacharę zostało wykonane w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu podczas przeglądu „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych”, którego kuratorką była Monika Wachowicz.
O swoim sukcesie fotograf poinformował w mediach społecznościowych.
– UDAŁO SIĘ! WYGRAŁEM Grand Press Photo!!! – napisał Tobiasz Papuczys, dziękując jednocześnie osobom, które przez lata wspierały jego działalność artystyczną i zawodową.
Dla środowiska teatralnego to szczególnie ważne wyróżnienie. Grand Press Photo pozostaje najbardziej prestiżowym konkursem fotografii prasowej w Polsce, a nagrodzona praca powstała podczas wydarzenia teatralnego i dokumentuje działania artystyczne realizowane w Instytucie Grotowskiego.
Tobiasz Papuczys od wielu lat należy do grona najważniejszych polskich fotografów specjalizujących się w dokumentowaniu teatru i sztuk performatywnych.
Jest fotografikiem teatralnym i dokumentalnym, kuratorem wystaw fotograficznych, teatrologiem, filmoznawcą oraz wykładowcą akademickim. Od piętnastu lat prowadzi działalność dydaktyczną, łącząc praktykę fotograficzną z refleksją nad teatrem, filmem i kulturą wizualną.
W latach 2008–2018 publikował jako krytyk teatralny. Od 2010 roku związany jest z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, gdzie prowadzi autorskie warsztaty fotografii teatralnej. Na Uniwersytecie Wrocławskim prowadzi zajęcia poświęcone teatrowi, filmowi, performatywności fotografii oraz współczesnej kulturze wizualnej.
Od 2019 roku pełni funkcję fotografa Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu. Współpracował również jako konsultant artystyczny przy projektach Cloud Theater, między innymi przy spektaklu „Technologia jest Istotą” realizowanym we Wrocławskiej Wytwórni Filmów Fabularnych oraz „Don K.” prezentowanym w Muzeum Narodowym we Wrocławiu.
Zwycięstwo w Grand Press Photo nie jest pierwszym ważnym sukcesem Tobiasza Papuczysa.
Sześciokrotnie znajdował się w gronie finalistów Konkursu Fotografii Teatralnej organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie. W 2018 roku zwyciężył w IV edycji konkursu, a następnie zdobywał kolejne nagrody podczas jego kolejnych odsłon.
W 2020 roku został laureatem III nagrody podczas VI Konkursu Fotografii Teatralnej, a trzy lata później otrzymał III nagrodę również w IX edycji wydarzenia.
W 2023 roku znalazł się ponadto w gronie finalistów Grand Press Photo.
Jego fotografie publikowały najważniejsze polskie media i czasopisma poświęcone kulturze. Zdjęcia autorstwa Papuczysa ukazywały się między innymi w „Przekroju”, „Polityce”, „Newsweeku”, „Gazecie Wyborczej”, „Tygodniku Powszechnym”, „The Japan Times”, „Teatrze”, „Didaskaliach”, „Dialogu”, „Dwutygodniku”, „Odrze”, „Ricie Baum” oraz „Vogue Polska”.
W 2020 roku został nominowany do nagrody WARTO przyznawanej przez „Gazetę Wyborczą”.
Jest również członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. W 2021 roku został zaproszony do grona jurorów Konkursu Fotografii Teatralnej.
Choć fotografia teatralna rzadko trafia na czołówki mediów informacyjnych, od lat pozostaje jednym z najważniejszych narzędzi dokumentowania życia scenicznego. Zdjęcia wykonane podczas prób i spektakli często stają się jedynym trwałym śladem po wydarzeniach artystycznych, które z natury są efemeryczne i istnieją wyłącznie w czasie konkretnego przedstawienia.
Tym bardziej symboliczne wydaje się tegoroczne zwycięstwo Tobiasza Papuczysa. Nagrodzona fotografia nie powstała podczas wydarzenia politycznego, sportowego czy społecznego, ale w przestrzeni teatru i sztuk performatywnych. Jej źródłem stała się próba spektaklu „Obłok Oorta”, prezentowanego w Instytucie Grotowskiego podczas przeglądu „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych”.
To kolejny dowód na to, że teatr może być także źródłem obrazów, które znajdują uznanie daleko poza środowiskiem teatralnym.
