Po kilku sezonach pełnych wzruszeń i zachwytu Teatr Lalek Guliwer żegna się ze swoim niezwykłym spektaklem.
fot. Radosław Kamiński
To przedstawienie, które trudno zaszufladkować. Zbyt poetyckie, by nazwać je spektaklem familijnym, zbyt subtelne, by uznać je za klasyczny teatr dla dzieci. Raczej – jak pisała publiczność – teatr wspólnego przeżycia, w którym dziecko i dorosły spotykają się na tym samym poziomie emocji.
Akcja spektaklu rozgrywa się wokół serii opowiadań Toona Tellegena, znanego holenderskiego pisarza, którego proza w niezwykle czuły sposób opowiada o relacjach, pamięci i przemijaniu. Z tych krótkich, filozoficznych przypowieści Marek Ciunel stworzył wielowymiarowy portret ojca – obecnego i nieobecnego zarazem.
Tytułowy „tata” przybiera różne kształty: raz mieści się w pudełku od zapałek, innym razem jest wielki jak skała. Pojawia się i znika, przemyka w cieniu, staje się głosem, wspomnieniem, zaklęciem. To nie postać realistyczna, lecz emocja – pamięć, która żyje w teatrze.
Każda scena oparta jest na trikach iluzjonistycznych i teatralnej maszynerii, dzięki którym magia nie jest jedynie efektem, lecz staje się językiem opowieści. Przedmioty ożywają, światło oddycha, a rekwizyty mają własną duszę. Ciunel wykorzystuje wszystkie środki, jakie daje teatr lalek, tworząc widowisko o strukturze bliskiej rewii – z rytmem, muzyką i zaskakującymi transformacjami.
„Tata” to spektakl o stracie, ale też o czułości – o tym, jak pamięć po kimś bliskim zamienia się w codzienną magię. Ciepło, melancholia i absurd spotykają się tu w jednej przestrzeni, w której każde dziecko może rozpoznać swojego tatę, a każdy dorosły – swojego ojca z dzieciństwa.
W teatralnym świecie Guliwera to tytuł szczególny. Nie tylko ze względu na temat, ale także na formę – precyzyjną, inteligentną i pełną finezji inscenizacyjną grę. To spektakl, który uczył, że teatr lalkowy może być poezją ruchu, światła i pamięci.
