Stasiu widzi i czuje

Nic nie poradzę – po latach udręki w polskiej szkole lekcje historii kojarzą mi się z datami i nazwiskami, toporną propagandą oraz umiejętnością szybkiego zapamiętywania. Zapomniałem, że można inaczej – poprzez doznania.

W taki sposób aktorzy Teatru Groteska przedstawiają najmłodszym (2,5–6 lat) twórczość Stasia Wyspiańskiego. Tak, Stasia – punktem wyjścia jest bowiem perspektywa dziecka. Widzowie mają okazję podziwiać jego oczami, jak piękno krakowskiej przyrody przeradza się w barwne witraże.

W jaki sposób oddana jest perspektywa chłopca? Łatwiej byłoby zapytać, w jaki sposób nie jest oddana. Twórcy wykorzystują teatr cieni, odbijające światło szyby, detaliczne makiety czy ruchliwe figurki symulujące ruchy owadów – a to dopiero początek.

Mimo mnogości wykorzystanych środków spektakl w żadnym momencie nie przytłacza. Doświadczenie jest zaplanowane tak, aby uwrażliwić dzieci na bodźce. Jest tu wiele momentów, w których młodocianym widzom sugeruje się wsłuchiwanie w szelesty, szumy czy świergoty wyłaniające się z natury. Aktorzy są też otwarci na pojedyncze interakcje, jak na przykład dmuchanie przez dzieci w stronę kwiatków pieczołowicie ustawianych na scenie. To najwyższy poziom zadbania o zmysłowość odbiorcy – bez niepotrzebnych manipulacji czy dróg na skróty.