Słowo ciałem się stało

Degeneratki, nierządnice, rozpustnice, ladacznice, lafiryndy – samotne matki obciążone społecznym piętnem stają się bohaterkami „Larw” w reżyserii Pameli Leończyk, inspirowanych opowiadaniem Agnieszki Szpili z tomu „Octopussy”. Reżyserka przygląda się tym, które najłatwiej wykluczyć ze wspólnoty i zamknąć w krzywdzących etykietach. W centrum stawia postpornograficzną narrację o ciele kobiet, ale też próby odnalezienia się w rzeczywistości naznaczonej przemocą, zależnościami i społeczną hipokryzją.

„Mrok był w nich, czy był wpisany w matrycę ich życia?”

Na scenie poznajemy cztery samotne matki (Karolina Adamczyk, Sylwia Boroń, Bogumiła buzia gręda, Agata Jędrzejczak), które trafiają do przytułku prowadzonego przez zakonnice (Matylda Sielska) w podwarszawskim Milanówku. Ośrodek „Kokon” to miejsce pozornie krzepiącej izolacji kobiet. Jego mieszkanki pracują przy hodowli i zbieraniu jedwabników, przez co ich ciała zyskują specyficzną woń przyciągającą mężczyzn. I to staje się jednym z motorów scenicznych zdarzeń. Wykraczające poza katolicki kodeks erotyczne zachowania bohaterek nie mają jednak charakteru jednoznacznej emancypacji. Bywają chaotyczne, autodestrukcyjne, wpisywane są jako konieczność przetrwania, ale w cieniu wciąż pozostają konsekwentnym sprzeciwem wobec porządku.

Ten porządek wyznacza patriarchat, którego scenicznym uosobieniem staje się między innymi polityk grany przez Łukasza Wójcickiego. Głosi on konieczność moralnej odnowy i „koniec z promowaniem słabości”, reprezentując władzę, która pod pozorem troski dąży do wykluczenia wszystkiego, co nie mieści się w tradycyjnym modelu życia. Nie jest jednak wyłącznie publicystyczną figurą politycznego autorytaryzmu. W kolejnych scenach Wójcicki, wcielając się w różne męskie role, staje się również obiektem fascynacji, pożądania i emocjonalnych uwikłań bohaterek. Opresja działa więc nie tylko poprzez zakazy i nakazy, lecz także za sprawą uwodzenia i różnorakich manipulacji.

Ciało słowem się stało?

Ciało staje się jednym z centralnych nośników znaczeń tekstu. Obecna na scenie nagość nie pełni jednak funkcji prowokacyjnej ani skandalizującej. Spektakl wyraźnie operuje napięciem erotycznym, ale twórcy świadomie równoważą jego emocjonalny ciężar elementami humoru. Dzięki temu erotyzm nie dominuje przekazu, a staje się jego integralnym, wielowymiarowym składnikiem. Istotną rolę odgrywa w tym przypadku choreografia Daniela Leżonia, która wykracza poza funkcję estetycznego uzupełnienia. Ruch często okazuje się bardziej sugestywnym i precyzyjnym narzędziem komunikacji niż dialog. Siła tej teatralnej ekspresji wynika z cielesnej obecności aktorek, które – w scenach intymnych i wymagających dużej śmiałości – prowadzą narrację poprzez ciało z wyjątkową precyzją. Jednocześnie praca nad tymi sekwencjami została oparta na świadomych praktykach bezpieczeństwa i komfortu, z udziałem koordynatorki scen intymnych (Iga Dzięgielewska) oraz konsultantki scen kinkowych (Bogumiła buzia gręda).