Sala kameralna w BTL z imieniem Wojciecha Szelachowskiego

Wydarzenie odbyło się 21 marca, w Światowy Dzień Lalkarstwa, i zgromadziło rodzinę artysty, zespół teatru oraz widzów.

Symbolicznego odsłonięcia tabliczki dokonali żona i córka twórcy. – Wojtek uważał teatr za swój drugi dom i teraz będzie tu do końca świata – podkreślała podczas uroczystości Małgorzata Szelachowska. Jak zaznaczyła rodzina, nadanie imienia scenie kameralnej ma wymiar szczególnie osobisty i wpisuje się w sposób myślenia artysty o przestrzeni – jako miejscu żywego kontaktu z widzem.

Dyrektor teatru Jacek Malinowski mówił o potrzebie uhonorowania twórcy, który przez dekady współtworzył tożsamość instytucji. Podkreślił jego znaczenie nie tylko dla BTL, ale całego środowiska lalkarskiego w Polsce – jako reżysera, pedagoga i wyrazistej osobowości artystycznej.

Podczas uroczystości przywołano także słowa samego Szelachowskiego, który sprzeciwiał się nadawaniu jego imienia ulicy, dopuszczając jednak możliwość upamiętnienia w formie „większej przestrzeni”. Córka artysty, Ida, nazwała decyzję teatru „spełnieniem testamentu przestrzennego”.

Obchody Światowego Dnia Lalkarstwa w Białymstoku miały również wymiar symboliczny w przestrzeni miejskiej – z wieży ratusza odegrano fragment piosenki autorstwa Szelachowskiego i Wojciecha Dziermy „Bądź odważny kochaj teatr”. Utwór ma wybrzmieć ponownie 27 marca, w Międzynarodowy Dzień Teatru.

Wojciech Szelachowski (1956–2025) był jedną z najważniejszych postaci związanych z Białostockim Teatrem Lalek. Zadebiutował na jego scenie w 1984 roku spektaklem „Pan Fajnacki”, a w latach 1992–2003 pełnił funkcję dyrektora artystycznego za dyrekcji Wojciecha Kobrzyńskiego. Był także wieloletnim pedagogiem Wydziału Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej w Białymstoku.

W swoim dorobku miał ponad 70 realizacji teatralnych, z których znacząca część powstała w BTL. Do najważniejszych należą m.in. „Pan Fajnacki”, „Krótki kurs piosenki aktorskiej”, „Państwo Fajnackich” oraz „Niech żyje Punch”. Jego twórczość – łącząca muzyczność, ironię i wrażliwość społeczną – na trwałe wpisała się w historię polskiego teatru lalek.

Artysta był laureatem wielu nagród, w tym Nagrody Henryka i Aleksandra Bardiniego za całokształt twórczości, Nagrody Artystycznej Prezydenta Białegostoku oraz Nagrody im. Jana Dormana.