Próby do autorskiego przedstawienia ruszyły w grudniu. Premiera planowana jest na 17 kwietnia 2026 r. na Scenie Malarnia.
fot. Mateusz Dąbrowski
Nowa realizacja powstaje w procesie – tekst scenariusza rodzi się w trakcie prób, w ścisłej współpracy reżysera, dramaturgów i zespołu aktorskiego. Punktem wyjścia są pytania o odpowiedzialność jednostki, pamięć, dziedziczoną traumę i konsekwencje przemocy ideologicznej.
„Jakiego bagażu potrzebuje człowiek, który postanowił położyć kres własnemu życiu? Nadzy wychodzimy z łona matki i nadzy powracamy do łona ziemi, nie zabierając ze sobą nic poza naszymi uczynkami. Byłem zdecydowany zabrać ze sobą do krainy prawdy czyn, którego konsekwencji nie dało się zmierzyć” – David Frankfurter.
Spektakl podejmuje m.in. wątki traumy pokoleniowej, prawdy domagającej się ujawnienia, lęku rodzicielskiego, a także ekstremizmu i nacjonalizmu. Ważnym kontekstem dla pracy zespołu jest również proza Güntera Grassa – pisarza silnie związanego z Gdańskiem i Trójmiastem, autora dzieł głęboko osadzonych w historii, pamięci i moralnych pęknięciach XX wieku.
Twórcy sięgają m.in. po motywy z powieści „Idąc rakiem”, w której Grass mierzy się z tematem nieprzepracowanej przeszłości, odpowiedzialności zbiorowej i mechanizmów wyparcia. Ten literacki kontekst staje się jednym z punktów odniesienia dla pracy nad spektaklem, nie jako gotowa adaptacja, lecz jako materiał do dalszego scenicznego i dramaturgicznego przetwarzania.
To kolejna realizacja Wierzchowskiego, w której proces, rozmowa i psychologiczne pogłębienie tematu stają się istotniejsze niż zamknięta forma na etapie rozpoczęcia prób.
Scenariusz i reżyseria: Marcin Wierzchowski
Dramaturgia: Piotr Pacześniak, Maciej Bogdański
Scenografia: Joanna Załęska
Kostiumy: Paula Grocholska
Muzyka: Marta Zalewska
Światło: Szymon Kluz
Obsada:
Monika Chomicka, Anna Kociarz, Karolina Kowalska, Marzena Nieczuja Urbańska, Maciej Konopiński, Marek Tynda, Jakub Dyniewicz (gościnnie), Błażej Szymański (gościnnie)
Inspicjentka–suflerka: Weronika Mathes
Jak można dowiedzieć się z mediów społecznościowych teatru, przez najbliższe tygodnie i miesiące zespół aktorski wraz z reżyserem będzie pracował nad dramaturgią i strukturą spektaklu.
Reżyser teatralny i wykładowca. Jest absolwentem anglistyki na Uniwersytecie Warszawskim oraz krakowskiej PWST (obecnie AST). Od ponad dwudziestu lat pracuje w zawodzie. Zaczynał jako asystent Krystiana Lupy, co wyraźnie wpłynęło na jego sposób myślenia o teatrze jako przestrzeni długotrwałego procesu, pracy zespołowej i pogłębionej analizy psychologicznej. Równolegle do pracy reżyserskiej od lat działa jako pedagog – jest starszym wykładowcą w Łódzkiej Szkole Filmowej (PWSFTviT).
Jego twórczość koncentruje się wokół tematów pamięci, traumy, relacji rodzinnych oraz mechanizmów winy i odpowiedzialności. Wierzchowski konsekwentnie buduje teatr oparty na psychologicznym realizmie, w którym aktorzy traktowani są jako współtwórcy przedstawienia, a widz często zostaje wciągnięty w intymną, wspólnotową sytuację sceniczną. W jego pracy istotną rolę odgrywają materiały dokumentalne oraz inspiracje prawdziwymi wydarzeniami.
Szerokie uznanie przyniosło mu przedstawienie „Sekretne życie Friedmanów” (Teatr Ludowy w Krakowie, 2016), które wywołało duże poruszenie w środowisku teatralnym i zwyciężyło w 10. edycji Festiwalu Boska Komedia w 2017 r. Kolejną ważną realizacją była „Piękna Zośka” – spektakl zrealizowany w Teatrze Wybrzeże oraz dla Teatru Telewizji, nagradzany i szeroko komentowany. Ostatnią pracą Wierzchowskiego jest „Dzień Świstaka”, wystawiony we wrocławskim Teatrze Muzycznym Capitol w październiku tego roku.
