jak podał Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, decyzja została podjęta po uzyskaniu wymaganych prawem opinii, w tym pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz związków zawodowych działających w teatrze.
Jan Nowara związany jest z rzeszowską sceną od wielu lat. Po raz pierwszy funkcję dyrektora Teatru im. Wandy Siemaszkowej pełnił w latach 2002–2003. To właśnie wówczas zainicjował Festiwal Klasyki Europejskiej, który na trwałe wpisał się w historię teatru. W 2014 roku ponownie objął kierownictwo instytucji i od tego czasu konsekwentnie rozwija jej działalność repertuarową, edukacyjną i międzynarodową.
Jest reżyserem, doktorem sztuk teatralnych, redaktorem, krytykiem, publicystą i twórcą telewizyjnym. Stopień doktora uzyskał w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie na podstawie rozprawy poświęconej twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza – „Mierzenie się z Witkacym”. Przez lata publikował m.in. na łamach czasopisma „Strony”, miesięcznika społeczno-kulturalnego „Opole” oraz licznych wydawnictw teatralnych.
Karierę zawodową rozpoczynał jako redaktor wydawnictw teatralnych w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu. W latach 1998–2001 był dyrektorem Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu oraz szefem Kaliskich Spotkań Teatralnych. W latach 2007–2013 kierował jako dyrektor-redaktor naczelny oddziałem Telewizji Polskiej w Opolu, a w latach 2005–2018 był starszym wykładowcą Uniwersytetu Opolskiego.
Jako reżyser zrealizował kilkadziesiąt spektakli teatralnych. Szczególne miejsce w jego dorobku zajmuje twórczość Stanisława Ignacego Witkiewicza, której poświęcił zarówno działalność naukową, jak i artystyczną. Reżyserował m.in. „Mątwę”, „Pragmatystów”, „Tumora Mózgowicza” oraz „Kurkę Wodną”. W ostatnich latach przygotował także m.in. „Popiełuszkę”, „Miłość i gniew” Johna Osborne’a, „Obławę”, „Szklaną menażerię” Tennessee Williamsa, „Ermidę albo Królewnę pasterską” Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, „Sopoćkę”, „Hioba’51” oraz rzeszowskiego „Fausta” według Goethego.
Jego działalność była wielokrotnie nagradzana. Otrzymał m.in. wyróżnienie za reżyserię „Elektry” Eurypidesa podczas Opolskich Konfrontacji Teatralnych – Klasyka, Grand Prix Festiwalu Klasyki Europejskiej w Rzeszowie za spektakl inspirowany twórczością Adama Mickiewicza, a także nagrody Telewizji Polskiej i Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich za autorski program kulturalny „Odsłony”.
Istotnym elementem jego działalności jest także współpraca międzynarodowa. W 2018 roku zainicjował Międzynarodowy Festiwal Sztuk TRANS/MISJE, którego kolejne edycje odbywały się nie tylko w Rzeszowie, ale również w Wilnie, Trokach i Koszycach. Za działania na rzecz promocji polskiej kultury poza granicami kraju został uhonorowany tytułem „Promotor Polski” przyznawanym przez Fundację Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”.
Ponowne powołanie Jana Nowary następuje po sezonie, który należał do intensywnych w ostatnich latach działalności rzeszowskiego teatru. Jak informowaliśmy jako pierwsi na łamach naszego portalu, w sezonie 2025/2026 Teatr im. Wandy Siemaszkowej zrealizował blisko 300 wydarzeń, przygotował pięć premier, zagrał 31 spektakli wyjazdowych, a jego działalność zgromadziła ponad 50 tysięcy widzów. Ważnym elementem sezonu były również kolejne edycje festiwali, rozwój programu Klasyka 3.0, działalność Sceny Wędrownej, projekty edukacyjne oraz prowadzenie Szajna Galerii.
➡️ Więcej o podsumowaniu sezonu 2025/2026 przeczytacie w naszym artykule: „Ponad 50 tysięcy widzów i pięć premier. Teatr Siemaszkowej podsumował sezon 2025/2026”.
Wszystko wskazuje na to, że nadchodzące miesiące również zapowiadają się niezwykle interesująco. Z naszych informacji wynika, że teatr będzie konsekwentnie rozwijał kierunek oparty na powrocie do klasyki dramatu europejskiego i polskiego, kontynuując jednocześnie autorskie projekty edukacyjne oraz międzynarodowe.
Do planów repertuarowych Teatru im. Wandy Siemaszkowej na nowy sezon będziemy jeszcze wracać. Wszystko wskazuje bowiem na to, że rzeszowską publiczność czeka kolejny ciekawy rozdział w historii tej sceny.
